Animal Rights heeft een video naar buiten gebracht met daarin de bevrijdingsactie van negen eenden uit een fokkerij in Hierden. De eenden werden ondergebracht in een opvangcentrum en nagekeken door een dierenarts.
Animal Rights directeur Robert Molenaar: “De bevrijde eenden worden niet langer meer gehouden voor hun vlees, dons en veren. Zij kunnen nu zwemmen, scharrelen en vooral genieten van het leven.”
Volg het [laatste nieuws in onze tijdlijn](tijdlijn-red-de-eenden).
#Schokkende beelden
De eenden werden meegenomen uit een stal waar de dierenrechtenorganisatie eerder al [schokkende beelden van verwaarloosde dieren](animal-rights-filmt-misstanden-op-veluwse-eendenfokkerijen) heeft gefilmd. Op deze beelden is te zien hoe vele verzwakte eenden op hun rug lagen en niet meer in staat waren op te staan.
Molenaar: “We zien het bevrijden van de eenden als een statement tegen onrecht. Voor ons telt elk dier.”
#Structureel dierenleed
In Nederland worden jaarlijks zo’n 8 miljoen eenden gehouden op circa 50 fokkerijen die voornamelijk op de Veluwe gevestigd zijn. De dieren leven in dichte stallen en komen nooit buiten.
De eenden hebben geen toegang tot open water waardoor zij hun natuurlijke gedragingen zoals zwemmen en snebberen niet kunnen vertonen. Daarnaast leidt het selectief fokken op snelle groei en hoog gewicht net als bij plofkippen tot bewegingsproblemen, hart-, lever- en longproblemen en vroegtijdige sterfte.
#Verbod
Animal Rights is op haar website een (petitie-verbied-de-eendenfokkerij) op de eendenfokkerij en benadert restaurants om het eendenvlees te vervangen door een plantaardige optie. Verschillende restaurants hebben aangegeven om Veluwse eend van de kaart te halen. Nu richt de dierenrechtenorganisatie met een [demonstratie op zaterdag 9 september](https://www.facebook.com/events/162401724313955/) haar pijlers op groothandelaar HANOS in Delft.
Deze eenden zullen nooit gedood worden voor hun vlees, dons en veren.
We roepen HANOS op om te stoppen met de verkoop van eendenvlees.
Animal Rights brengt schokkende undercoverbeelden naar buiten van verwaarloosde dieren op Veluwse eendenfokkerijen. Ruim 11 maanden lang werden fokkerijen bezocht en in Hierden hing de dierenrechtenorganisatie verborgen camera’s op in de stallen. Op de beelden is te zien hoe de eendenfokker de dieren schopt. Animal Rights is woedend over het structurele dierenleed.
In alle bezochte stallen werden stervende en dode dieren aangetroffen. Vele eenden lagen op hun rug en waren niet meer in staat om op te staan. Deze dieren sterven mogelijk van de honger of dorst omdat ze niet meer bij de drinknippels en de voerbakken kunnen. In twee stallen was er een ziekenboeg aanwezig maar daar werden enkel dode dieren in vergaande staat van ontbinding aangetroffen.
We zijn woedend over de misstanden en eisen een verbod.
Robert Molenaar, Animal Rights
Eendje op een Veluwse fokkerij
Schoppen
In Hierden werden in meerdere stallen verborgen camera’s opgehangen om de verzorging van de eenden vast te leggen. Animal Rights directeur Robert Molenaar: “Op de beelden is te zien hoe verzwakte dieren die op hun rug lagen door medewerkers overeind werden geschopt. Dieren die zichtbaar medische zorg nodig hebben werden genegeerd en aan hun lot overgelaten.”
Structureel dierenleed
In Nederland worden jaarlijks zo’n 8 miljoen eenden gehouden op circa 50 fokkerijen die voornamelijk op de Veluwe gevestigd zijn. De dieren leven in dichte stallen en komen nooit buiten. Omdat ze geen toegang hebben tot open water kunnen de eenden natuurlijke gedragingen zoals zwemmen en snebberen niet vertonen. Daarnaast leidt het selectief fokken op snelle groei en hoog gewicht net als bij plofkippen tot bewegingsproblemen, hart-, lever- en longproblemen en vroegtijdige sterfte.
Lijst met verkooppunten
Het vlees wordt verkocht als Veluwse (boerderij)eend aan restaurants, supermarkten en groothandels. Het dons en de veren worden verwerkt in kussens en dekbedden en zijn onder meer verkrijgbaar bij Auping. Animal Rights heeft op haar website een lijst gepubliceerd met verkooppunten.
We hebben een lijst opgesteld van restaurants die het eendenvlees serveren.
Robert Molenaar, Animal Rights
Molenaar: “We roepen de restaurants en winkels op om te stoppen met de verkoop. Zo stimuleren we de afnemers om een stuk diervriendelijker te worden.”
Het vlees wordt verkocht als Veluwse (boerderij)eend aan restaurants, supermarkten en groothandels. De dons en veren worden verwerkt in kussens en dekbedden en zijn onder meer verkrijgbaar bij Auping. Animal Rights heeft een lijst gepubliceerd met verkooppunten.
[Volg hier het laatste nieuws](tijdlijn-red-de-eenden).
Animal Rights heeft contact opgenomen met alle verkooppunten met het verzoek om te stoppen met de verkoop van eend. Bovendien roepen we de restaurants op om plantaardige gerechten op de kaart te zetten. Zo stimuleren we de afnemers om een stuk diervriendelijker te worden.
Restaurants die stoppen met de verkoop van eendenvlees helpen we graag op weg naar een plantaardig menu. Zij ontvangen het boek Lang Leve Groente van Robin Schaper.
#Contacteer ons
Heb je een afnemer van eendenvlees, dons en veren gevonden die niet op deze lijst staat maar er wel op hoort? Stuur dan een e-mail naar [email protected]
Ben je een ondermemer en wil je stoppen met de verkoop van eendenproducten? Neem dan contact met ons op.
Zaterdagochtend 26 augustus voerden activisten van Animal Rights actie bij twee jachtpartijen in de Hoeksche Waard. Animal Rights directeur Robert Molenaar: Ons doel is het beschermen van wilde dieren en het met de camera vastleggen van misstanden.
#Beschermen
In het maisveld, op een steenworp afstand van de rustplekken van ganzen, zaten vier jagers verscholen. Op het akker hadden zij lokmiddelen ingezet zoals nepganzen. Hiermee wilden de jagers de ganzen lokken naar het akker om ze vervolgens [genadeloos uit de lucht](ban-de-jacht/ganzenjacht) te schieten. Naast ganzen schoten zij ook op wilde eenden en houtduiven.
Molenaar: “We hebben met onze toeters zoveel mogelijk ganzen gewaarschuwd en weer tientallen ganzen gered. Helaas hebben we niet de gehele jachtpartij kunnen voorkomen en werden er toch ganzen, wilde eenden, kraaien en houtduiven verwond en gedood.”
De actie bij de tweede jachtpartij was een stuk succesvoller: de jager stopte direct met de jacht na het zien van de activisten van Animal Rights.
10 april 2013. Een hels kabaal. Tientallen beagles blaften alles bij elkaar in het normaal zo rustige Brabantse plaatsje Escharen. Vijf activisten waren namelijk over het hek geklommen van een proefdierfaciliteit. Een welkome afwisseling in het monotone leven van de proefhonden. Voor ons was dit echter des te spannender. De vraag was niet of de proefdierverzorger wakker zou worden. De vraag was wanneer.
We waren iets daarvoor met twee busjes aan komen rijden. In de ene bus een team van dierenactivisten waaronder mijzelf. In het andere busje een team van Veronica. Zij waren op mijn uitnodiging meegekomen om de bevrijding te filmen. Het doel was tweeledig. Aan de ene kant zoveel mogelijk beagles bevrijden: aan de andere kant via het TV programma zoveel mogelijk mensen bereiken.
Heel veel mensen zijn niet of nauwelijks op de hoogte van het akelige lot van de vele proefdieren die verborgen zitten in proefdierfaciliteiten. Dat vandaag de dag ook nog steeds honden de dupe zijn van dierproeven is al helemaal onbekend.
De ladder die we tegen het hek van de kennel hadden gezet was het startsein van een orkaan aan geluid. Alle beagles gingen blaffen. Het huis van de proefdierverzorger was er vlak naast gelegen. Toen ik eenmaal over het hek was had ik een ander probleem. Ik hoorde de beagles wel maar ik zag ze niet. Ze hadden zich teruggetrokken in hun hokken. Aangezien het donker was en ik geen lampje bij mij had was het op de tast beagles zoeken… (check, volgende keer een lampje meenemen!).
Ik was op de hoogte van het zachtaardige karakter van de beagle. Dat is een belangrijke reden waarom zij voornamelijk gebruikt worden voor dierproeven. Maar op de tast op zoek gaan naar een angstige en bange hond is toch een ander verhaal. Geen tijd om na te denken. Vastpakken die handel! Gelukkig had ik er al snel een te pakken en gaf ik de beagle door aan mijn mede-activist.
Uiteindelijk hadden we er zes te pakken en was het toch wel heel verstandig om ons terug te trekken. Het geluid hield aan en de dierenverzorger zou toch wel elk moment naar buiten kunnen komen. De beagles moesten nog eens over het hek wat geen eenvoudige opgave was. En dat halve weiland moesten we ook nog door. Het is diep en diep triest om al die andere beagles achter ons te laten. Maar de focus lag op de geredde beagles. Elk gered dier telt. En we waren er nog niet.
De tocht door het weiland was heel bijzonder. Als een mak lammetje lag de beagle in mijn armen. In plaats van gegrom of gesnauw, een welkome lik. Een bijzonder moment dat mij raakte in het diepste van mijn ziel.
Eindelijk waren we bij de bus aangekomen. De beagles tussen ons midden. Een rollende filmcamera die het ogenblik vastlegde. Beaglebevrijder Sandra probeerde de beagles nog eten te geven. Maar zij zaten zo in het moment dat eten geen prioriteit was.
Rijden maar. Na een lange tocht door het Brabantse landschap stopten we om afscheid te nemen van de beagles. Zij werden weggebracht naar gezinnen die de beagles met alle liefde van de wereld opnamen in hun huis. En de proefdierverzorger? De volgende ochtend om circa negen uur kwam hij er pas achter dat er zes beagles minder in de kennels zaten.
Robert Molenaar, directeur Animal Rights
PS alle beagles maken het goed!
De ladder die we tegen het hek van de kennel hadden gezet was het startsein van een orkaan aan geluid.
Als een mak lammetje lag de beagle in mijn armen. In plaats van gegrom of gesnauw, een welkome lik. Een bijzonder moment dat mij raakte in het diepste van mijn ziel.
