De daders van wolvenstroperij liggen voor de hand: dommige, haatdragende, mannelijke plattelanders uit de overlappende categorieën dierhouders en jagers. De methodes ook: doodschieten, doodrijden en vergiftigen. Ook voor het zich ontdoen van de slachtoffers en dus het vernietigen van het bewijsmateriaal is weinig fantasie nodig: begraven, dumpen in de natuur, afzinken in mestkelders, meren of andere waterpartijen, of cremeren in een vuurton op het erf.
Dat er wolven gestroopt worden in Nederland staat vast.

Zes jaar na de vreselijke undercoverbeelden van het vangen van eenden uit 2018, besloot Animal Rights in 2024 te kijken wat de beloften van eendenslachter Tomassen Duck-To en de Nederlandse voedsel- en warenautoriteit (NVWA) van destijds waard zijn gebleken.
Nu, twee jaar na de publicatie van de beelden uit 2024, kijken we via documenten verkregen via een informatieverzoek onder de Wet open overheid (Woo) wat Tomassen en de NVWA met deze nieuwe openbaringen gedaan hebben.

Wat in de nu verstrekte, maar onvolledige, set documenten opvalt, is dat varkenshouders en transporteurs nog altijd, volstrekt gewetenloos, dieren in vrachtwagens proppen die overduidelijk ongeschikt zijn voor transport. Dit geeft aan dat de pakkans te klein is en/of de boetes te laag.

Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter weegt in dit geval het belang van openbaarmaking zwaarder dan het belang van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer.

Overheidsuitgaven voor een productieverbod zijn bescheiden (en eenmalig) in vergelijking met de optie van het verhogen van de  houderijstandaarden. Het uitbreiden van een productieverbod naar de EU-markt zou naar schatting slechts in geringe mate leiden tot aansprakelijkheid voor schadevergoeding