Animal Rights is woedend over een serie berichten van de [politie in Drenthe](https://www.facebook.com/politiemiddendrenthe/photos/a.480109902065727/3797210320355652/?type=3&comment_id=3835650153178335¬if_id=1618091241312529¬if_t=feedback_reaction_generic&ref=notif), waarin de korpsen fungeren als doorgeefluik van de Jagersvereniging. Het oorspronkelijke bericht was een relatief onschuldige oproep om jonge, wilde dieren in de natuur met rust te laten. Maar toen de berichten van verontwaardigde burgers binnenstroomden werd de toon van de politie neerbuigend. Burgers die kritiek leveren op het delen van deze oproep van de Jagersvereniging en de politie manen tot onafhankelijkheid worden verzocht “zich wat beter in het thema jacht te verdiepen” en “het komt de natuur, maar ook u als burger ten goede”
“De Jagersvereniging is een belangenbehartiger en de politie laat zich voor het karretje spannen van deze vereniging. Dit is vreselijk ongepast. De integriteit en onafhankelijkheid van de politie zouden nooit ter discussie mogen staan”, zegt Jessica Smit, campagneleider bij stichting Animal Rights.
De dierenrechtenorganisatie heeft de politie met klem verzocht om de berichten te verwijderen. De gelinkte pagina van de Jagersvereniging bevat eveneens een oproep tot lidmaatschap. “Is er sprake van verkapte fondsenwerving? Wij zullen een officiële klacht indienen”, zegt Smit.
De integriteit en onafhankelijkheid van de politie zouden nooit ter discussie mogen staan.
‘The Star Thrower’ (of ‘starfish story’) komt uit een essay met dezelfde naam van de Amerikaanse antropoloog, filosoof en natuurwetenschappelijk schrijver Loren Eiseley (1907-1977). Het in 1969 gepubliceerde verhaal is een perfecte illustratie van Animal Rights officieuze motto – “Voor ons telt: elk dier is een individu met recht op leven en welzijn” – en ethiek.
We delen deze inspirerende tekst graag met je:
“Er was eens een wijze man die naar de oceaan ging om daar te schrijven. Hij had de gewoonte om op het strand te wandelen voordat hij aan zijn werk begon.
Op een dag, terwijl hij langs de kust liep, keek hij over het strand en zag een menselijke figuur bewegen als een danser. Hij glimlachte bij de gedachte dat iemand met de dag zou dansen en dus liep hij sneller om die persoon in te halen.
Toen hij dichterbij kwam, merkte hij dat de figuur die van een jonge man was, en dat hij helemaal niet aan het dansen was. De jongeman reikte naar het strand, raapte kleine voorwerpen op en gooide ze de oceaan in.
Hij kwam nog wat dichterbij en riep: “Goedemorgen! Mag ik vragen wat je aan het doen bent?”
De jongeman dacht even na, keek op en antwoordde: “Zeesterren in de oceaan gooien.”
“Mijn vraag is dan, waarom je zeesterren in de oceaan gooit?” vroeg de ietwat verwonderde wijze man.
Hierop antwoordde de jongeman: “De zon is op en het tij loopt af. Als ik ze er niet in gooi, gaan ze dood.”
Toen hij dit hoorde, merkte de wijze man op: “Maar jongeman, realiseer je je niet dat er kilometers en kilometers strand zijn en dat er langs elke kilometer zeesterren zijn? Je kunt onmogelijk een verschil maken!”
Hierop bukte de jongeman zich, raapte nog een zeester op en gooide die in de oceaan. Toen deze het water raakte, zei hij:
“Het maakte een verschil voor deze.””
De provincie Limburg heeft [toestemming gegeven](https://zoek.officielebekendmakingen.nl/prb-2021-2069.html) om jonge, wilde spreeuwen uit het nest te halen en te gebruiken als lokvogel. De dieren komen in vangkooien terecht en moeten er voor zorgen dat [soortgenoten ook die kooi invliegen](https://www.animalrights.nl/levende-lokvogels). Daarnaast worden in de hele provincie spreeuwen afgeschoten en mogen daarbij haviken, slechtvalken en woestijnbuizerds worden ingezet. Animal Rights en Fauna4Life zijn geschokt: “De landelijke broedpopulatie spreeuwen neemt al jaren af. Sinds de jaren tachtig zijn hun aantallen in Noord- en West-Europa gehalveerd. De provincie moet deze vogels beschermen en koesteren in plaats van nesten leeg te roven en ze af te schieten.”
Al meerdere jaren worden spreeuwen in Limburg met vangkooien gevangen. Vorige maand is er een nieuwe ontheffing verleend. Deze geldt voor vijf jaar. De kooien mogen geplaatst worden tot 500 meter van percelen met blauwe bessen, maar geregistreerde schade aan fruit is er helemaal niet. Eens per week moet de kooi worden geleegd en worden de spreeuwen minimaal 30 kilometer verder weer losgelaten.
“De afgelopen jaren stierf meer dan 10% van de gevangen spreeuwen door stress. In 2017 stierven dieren in de vangkooi als gevolg van zwaar noodweer. Dit is onethisch en onacceptabel”, zegt Jessica Smit van Animal Rights. Om de spreeuwen in de kooi te lokken worden [levende vogels in de kooi geplaatst](https://www.animalrights.nl/levende-lokvogels). Gefokte spreeuwen zijn er bijna niet en daarom worden jonge spreeuwen uit hun nesten gehaald, krijgen ze een pootring en worden ze onder gebracht bij een volièrehouder.
“Al sinds 2007 wordt schade door zangvogels aan fruit niet meer vergoed. Dat komt omdat er prima alternatieve maatregelen zijn om fruit te beschermen in de vorm van netten. Er is helemaal geen reden om spreeuwen te vangen of dood te schieten”, zegt Pauline de Jong van Fauna4Life.
Naast het vangen van spreeuwen wordt in een ander besluit het afschot van de dieren in de hele provincie toegestaan. Tot maximaal 100 meter van percelen met bessen, kleinfruit, kersen en druiven mag op de vogels geschoten worden. De dierenbelangenorganisaties Animal Rights en Fauna4Life tekenen tegen beide besluiten bezwaar aan.
Naast spreeuwen zijn er ook andere (zang)vogels die schade aan fruit kunnen veroorzaken. Bij deze vogels vindt geen afschot plaats, maar worden preventieve maatregelen toegepast. Ook spreeuwen kunnen worden geweerd met behulp van netten. Dit is een bewezen effectief middel. De organisaties: “Hun aantallen lopen al jaren terug, maar ondertussen wordt toestemming gegeven voor allerlei ingrijpende en dodelijke maatregelen. Wij vragen de provincie haar besluiten terug te draaien. Spreeuwen horen bij Nederland.”
Teken ook Animal Right’s petitie: [stop de jacht met levende lokdieren!](https://www.animalrights.nl/stop-jacht-met-levende-lokdieren)
De afgelopen jaren stierf meer dan 10% van de gevangen spreeuwen door stress.
Wij vragen de provincie haar besluiten terug te draaien. Spreeuwen horen bij Nederland.
In de afgelopen week werden niet één, maar twee wasberen aangetroffen in Vught. De Noord-Amerikaanse roofdieren waren al snel onderwerp van gesprek.1 Wasberen krijgen veel media-aandacht en meestal niet al te rooskleurig. De dieren worden weggezet als een pest, een gevaarlijk dier met grote gevolgen voor biodiversiteit en volksgezondheid. Een dier dat met man en macht bestreden dient te worden. Jessica Smit van Animal Rights: “De wasbeer wordt gedemoniseerd op basis van misinformatie en paniekzaaierij. Wij willen dat dit stopt en de wasbeer wordt geaccepteerd als ingeburgerde soort.” Onderstaand vind je antwoorden op veelvoorkomende vragen.
Teken ook onze petitie: [accepteer de wasbeer](https://www.animalrights.nl/accepteer-de-wasbeer)
De [wasbeer](https://www.animalrights.nl/wasberen) komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika. De dieren zijn door mensen naar Europa gehaald voor een ellendig leven op bontfokkerijen, uitgezet voor de jacht en werden als huisdier gehouden. In omliggende Europese landen zijn inmiddels gevestigde populaties te vinden, bijvoorbeeld in Duitsland, Frankrijk, Wallonië en Luxemburg. In 2016 zijn wasberen op de Europese lijst van invasieve exoten geplaatst (EU-verordening 1143/2014).
Veel mensen portretteren de wasbeer als een gevaar voor inheemse biodiversiteit. Er zijn nog steeds geen studies die aantonen dat dit daadwerkelijk het geval is. Uit een risicoanalyse van de NVWA blijkt dat wasberen op ecosysteemniveau geen schade aanrichten en dat ze ook als nieuwkomer geen bedreiging vormen voor bestaande ecosystemen.2 In Europa is geen bewijs gevonden voor effecten van de wasbeer op soortenrijkdom en abundantie (de aantallen van een soort). Ook in Duitsland, waar de dieren al tientallen jaren leven en ze lokaal veel voorkomen, zijn er geen aanwijzingen voor negatieve effecten op zowel inheemse prooisoorten als concurrerende predatoren (bijvoorbeeld vossen en dassen).3 Een belangrijk deel van hun voedsel halen ze uit het water. Een zoogdier met zo’n foerageermethode was er nog niet in Europa.4 De wasbeer is ook een natuurlijk vijand van een andere geïntroduceerde exoot: de [Amerikaanse rivierkreeft](https://www.animalrights.nl/een-robuuste-natuur-het-beste-wapen-tegen-invasieve-soorten).
Bij ernstig bedreigde soorten kan predatie door wasberen incidenteel een rol spelen. Maar de wasbeer is in dat geval één van de vele predatoren. In Nederland kunnen wasberen lokaal effect hebben, bijvoorbeeld op eilanden waar weinig predatoren voorkomen. Nadelige effecten op weidevogels (buiten eilanden) zijn niet te verwachten: een wasbeer wordt al onrustig als hij vijftig meter van een boom vandaan is.
Op de Unielijst, de Europese lijst van invasieve exoten, staan soorten die niet meer mogen worden gehouden en waar ook niet mee gehandeld mag worden. Daarnaast hebben lidstaten de plicht om soorten te verwijderen, of als dat niet lukt, de verspreiding te beperken en schade te voorkomen. Wasberen zijn op de lijst geplaatst, omdat ze schade aan landbouw, in stallen, in viskwekerijen en aan boomgaarden en mais kunnen veroorzaken. In stedelijk gebied kunnen ze vuilnisbakken en tuinen vernielen. In Duitsland is de totale schade aan de landbouw, waar lokaal hoge dichtheden kunnen worden bereikt, minimaal. In Nederland is helemaal geen schade bekend of gemeld. De Unielijst kan overigens vrij willekeurig zijn: zo staat de [Amerikaanse nerts er niet op](https://www.animalrights.nl/weg-met-bont-uit-nederland), want dit zou wel eens kunnen betekenen dat het verhandelen van en fokken met nertsen voor hun bont lastiger wordt voor Europese nertsenfokkers.
Lees ook: [een robuuste natuur is het beste wapen tegen invasieve soorten](https://www.animalrights.nl/een-robuuste-natuur-het-beste-wapen-tegen-invasieve-soorten)
In Duitsland leven wasberen al tientallen jaren zonder problemen. In de grensstreken zijn de aantallen nog laag, maar dat zal naar verwachting ook veranderen. Volgens de Europese risicobeoordeling leven er momenteel tussen de 100.000 en een miljoen wasberen in Duitsland. Daar is in de jaren vijftig en zestig zonder succes geprobeerd wasberen uit te roeien. De populatie is niet verminderd en het verspreidingsgebied is groter geworden.
Wanneer populaties bestreden worden, blijft het habitat intact, terwijl de voortplanting minder door de dichtheid van de soort wordt afgeremd. Kortgezegd: als er veel dieren worden afschoten, maar er is voldoende ruimte en voedsel beschikbaar dan neemt de voortplanting toe. Afschot is hoe dan ook een hopeloze zaak met alleen maar verliezers. Nederland is niet meer wasbeervrij te houden, want er zal altijd instroom vanuit Duitsland en België blijven komen. Bioloog en roofdierspecialist Jaap Mulder verwoordt het via Omroep Gelderland als volgt: “Wanneer het een soort is die zich niet laat uitroeien, kunnen we de bestrijding ook achterwege laten. En de wasbeer is daar een duidelijk voorbeeld van.”5 Dieren aan de top van de voedselpiramide, zoals vossen, dassen, otters en wasberen, regelen hun aantallen onderling door voedselaanbod en eigen gedrag.
Het gevaar van wasberen op de volksgezondheid wordt vreselijk overdreven. Wasberen hebben vaak een spoelworm (Baylisascaris procyonis) bij zich, die via hun uitwerpselen (in zandbakken bijvoorbeeld) ook in de mens terecht kan komen. In de Verenigde Staten, waar wasberen in veel steden heel gewoon zijn, waren tot 2018 slechts 23 gevallen bekend geworden; daarvan stierven zes patiënten. Op een bevolking van 325 miljoen mensen.
Omgerekend naar Nederland: als overal in het land wasberen zouden voorkomen, zou dat over een periode van 100 jaar (!) 2,9 besmettingen kunnen opleveren en 0,75 doden.6 Er zijn veel ziektes die je gemakkelijker kunt krijgen van wilde dieren, huisdieren of dieren uit de intensieve veehouderij. Aan de Q-koorts zijn in korte tijd waarschijnlijk 95 mensen overleden, maar melkgeiten mogen nog steeds worden gehouden.7
De komst van wasberen naar Nederland is niet meer te stoppen. De dieren zijn in steeds meer buurlanden te vinden. Volledig uitroeien is een illusie, het is onmogelijk en ethisch onverantwoord. Wasberen zijn door menselijk toedoen in Europa terecht gekomen en weten zich nu te handhaven. Elke wasbeer die de landsgrens over wandelt vangen en veroordelen tot een leven in gevangenschap of vangen en veroordelen tot de kogel, is onrechtvaardig.
Animal Rights wil dat de [wasbeer wordt geaccepteerd](https://www.animalrights.nl/accepteer-de-wasbeer) als een nieuw lid van onze fauna. Wanneer de wasbeer zich permanent in Nederland vestigt zijn de effecten met betrekking tot biodiversiteit, economische schade en volksgezondheid minimaal. In Nederland kan de wasbeer eenzelfde juridische status krijgen als andere inheemse predatoren. Een rapport over wasberen, in opdracht van het ministerie van Natuur, Landbouw en Voedselkwaliteit, kwam al in 2008 tot deze conclusie!8 Animal Rights roept de overheid op om in Europa te pleiten voor het [accepteren van de wasbeer als ingeburgerde soort](https://www.animalrights.nl/accepteer-de-wasbeer). De wasbeer is meer dan welkom.
Op 25 maart 2021 heeft demissionair minister Schouten een ontheffing verleend voor het verbod om circusolifant Buba te vervoeren ten behoeve van Circus Freiwald. Dit blijkt uit de afwijzing van een handhavingsverzoek van dierenrechtenorganisatie Animal Rights door de Nederlandse voedsel- en warenautoriteit NVWA. Er is sinds 2015 een verbod op wilde dieren in circussen. Schouten probeert op deze wijze Buba’s illegale verblijf bij het circus te legaliseren.
Illegaal Buba verbleef sinds 1 januari 2021 door het ontbreken van een ontheffing illegaal bij het circus dat vanwege de coronacrisis al meer dan een jaar gestrand is op een veldje in het Limburgse Beringe.
De laatste ontheffing liep bij aanvang van dit jaar af. Animal Rights diende daarop een handhavingsverzoek in bij de NVWA om een einde te maken aan deze illegale situatie. Dat verzoek is nu, door het verlenen van de ontheffing met terugwerkende kracht, afgewezen.
“Animal Rights laat het hierbij niet zitten en zal bezwaar aantekenen tegen de ontheffing,” zegt Animal Rights woordvoerder Erwin Vermeulen.
Opvang De opeenvolgende ontheffingen sinds het verbod op wilde dieren in circussen van 15 september 2015 waren er altijd op gericht om uitstel te verlenen tot Buba kon vertrekken naar een opvangcentrum. Dat opvangcentrum is al een tijd beschikbaar, namelijk Elephant Haven in Frankrijk.
Moties “Sinds het aannemen van twee populistische moties door niet ter zake deskundige kamerleden, afgelopen december, heeft minister Schouten een draai van 180 graden gemaakt,” geeft Vermeulen aan. “Schouten heeft vier jaar lang Buba en haar belangenbehartigers – de dierenorganisaties – aan het lijntje gehouden met het verhaal dat ze in onderhandeling was met opvangcentra. We zien dit besluit als haar laatste middelvinger naar iedereen die opkomt tegen het uitbuiten van dieren.”
Motivering De motivering van deze nieuwe ontheffing houdt volgens de NVWA in dat het resocialiseren van Buba een intensief proces zal zijn dat tijd kost, gezien de 35 jaar dat ze niet in een kudde heeft geleefd. Dit zou extra risico’s voor de gezondheid en het welzijn van Buba met zich mee brengen. De conclusie van de Landbouwminister is dat dat niet in het belang van Buba is.
“Animal Rights beschouwt de ‘risico’s’ verbonden aan een eenmalige verplaatsing als kleiner dan het blijven meeslepen van de olifant met het circus wanneer dat straks weer kan en mag,” zegt Vermeulen. “Ook de risico’s voor Buba van het in handen zijn van het noodlijdend en gestrand bedrijf achten wij aanzienlijk en verontrustend. Verplaatsing naar een permanente opvang is daarom wel degelijk in het belang van Buba. Het is niet zo dat ze in Frankrijk losgelaten wordt in een kudde en het maar uit moet zoeken.”
Kanttekeningen De ontheffing heeft als kanttekening dat Buba niet mag worden ingezet voor of verplaatst ten behoeve van optredens, tentoonstellingen of publiekseducatie. Verder moet worden voldaan aan de huisvestingseisen van het Besluit houders van dieren.
Bezwaar Animal Rights heeft deze informatie verkregen uit de afwijzing van haar handhavingsverzoek. De dierenrechtenorganisatie vraagt nu de ontheffing zelf op en zal vervolgens bezwaar maken tegen die ontheffing, mogelijk in samenwerking met andere organisaties.
“Ons streven is nog altijd om Buba te bevrijden uit de handen van Freiwald (en Schouten),” zegt Vermeulen. “Door deze, in onze ogen, criminele ontheffing zal Buba de rest van haar leven van hot naar her worden meegesleurd als levende reclamezuil voor het circus. Wij gunnen haar een mooi, ruim en rustig thuis met liefdevolle verzorging voor de haar resterende jaren, waar ze op termijn in contact kan worden gebracht met andere olifanten.”
