Afgelopen zaterdagochtend maakte Animal Rights schokkende beelden van de ganzenjacht in Reeuwijk. Terwijl Nederland in de ban is van het coronavirus én het broedseizoen is begonnen, trekken jagers in Reeuwijk er nog steeds op uit om dieren te doden. Jessica Smit van Animal Rights: “Wij maken ons ernstig zorgen om het dierenleed dat gepaard gaat met de jacht in Reeuwijk. Telkenmale worden er gewonde en aangeschoten dieren aangetroffen die achterblijven na de jacht. Ook nu weer zagen we een gewonde en aangeschoten gans wegrennen van de jachtpartij.”
Lees ook: [bij de jacht in Reeuwijk gaat van alles mis.](https://www.animalrights.nl/bij-de-jacht-reeuwijk-gaat-van-alles-mis)
In Reeuwijk wordt gejaagd vanaf eilandjes en stukjes land op en tussen het water. Op de plassen zelf wordt pal naast een beschermd Natura-2000 gebied gejaagd.1 Dieren die van de ene plas naar de andere plas vliegen zijn letterlijk de pineut. Afgelopen zaterdag was Animal Rights getuige van verschillende jachtpartijen naast broed- en rustgebieden voor vogels in beheer van Staatsbosbeheer.
Jessica Smit: “Burgers werd afgelopen weekend verzocht om de natuur te mijden om dieren rust en ruimte te geven, maar jagers gaan gewoon door met hun verstorings- en dodingsactiviteiten midden in het broedseizoen.”
Animal Rights heeft de afgelopen weken van verschillende kanten meldingen ontvangen van gewonde dieren op en rondom de plassen. “Dit was voor ons de reden om weer terug te keren naar Reeuwijk.”, aldus Jessica Smit. Vorig jaar constateerde Animal Rights voor het eerst dat er [van alles mis gaat bij de jacht in Reeuwijk](https://www.animalrights.nl/bij-de-jacht-reeuwijk-gaat-van-alles-mis): gewonde ganzen bleven met hagel in het lijf achter en buurtbewoners en tegenstanders van de jacht werden geïntimideerd.
Animal Rights was getuige van in ieder geval drie jachtpartijen. Bij één van de jachtpartijen rende een gans aangeschoten en gewond naar het water. Zonder mogelijkheid om nog weg te vliegen. Jessica Smit: “Je ziet de paniek van het aangeschoten en vluchtende dier. Een vreselijk gezicht. Dit wens je niemand toe.”
[youtube: https://youtu.be/ddxiPOUdQdw]
Volgens de gedragscode van de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging moet een jager alle middelen aanwenden om dieren niet onnodig te laten lijden.2 Ook moet alle moeite worden besteed aan het met zorg binnenbrengen van geschoten dieren. Dit was hier niet het geval. Pas aan het einde van de jachtpartij staken jagers de sloot over om de daar neergevallen dieren binnen te halen.
Jessica Smit: “Deze jagers nemen het niet zo nauw met hun eigen gedragscode. De ganzenjacht zorgt voor stress, angst, pijn en bij een slecht geplaatst schot: een langdurige doodsstrijd. Het is een beschaafde samenleving onwaardig om zo met levende wezens om te gaan.”
De Reeuwijkse plassen zijn een geliefd natuurgebied en een waar vogelparadijs. Niet voor niets is een groot gedeelte van dit gebied door de Staatssecretaris aangewezen als beschermd natuurgebied. Jagers moeten beschikken over een gebied van 40 aangesloten hectares, voordat zij mogen jagen. In Reeuwijk is dit niet het geval, daarom wordt het beschermde natuurgebied door de gemeente aan jagers verhuurd. Misstanden bij de jacht volgen elkaar op en beschermde natuur wordt in de uitverkoop gegooid. De ganzenlichamen uit Reeuwijk [worden verkocht](https://www.ad.nl/alphen/workshop-leert-mensen-zelf-slachten-plukken-en-bereiden-streekgans-echt-heerlijk~a3b7a0a8/) als duurzaam en lokaal stukje vlees.
Jessica Smit: Smit: “Wij willen dat de gemeente nu eindelijk eens verantwoordelijkheid neemt en de huur beëindigt. Daarnaast roepen wij iedereen op om geen vlees te kopen van ganzen afkomstig uit Reeuwijk.”
Burgers werd afgelopen weekend verzocht om de natuur te mijden om rust te creëren, maar jagers gaan gewoon door met hun verstorings- en dodingsactiviteiten.
Het is een beschaafde samenleving onwaardig om zo met levende wezens om te gaan.
Het zijn de veeboeren, degene die de dieren gevangen houden die vervolgens bij branden omkomen, de ‘plaagdier’-bestrijders die wat denken te kunnen bijverdienen, en politici die liever naar een zondebok zoeken dan te pleiten voor structurele oplossingen voor stalbranden, die naar de knaagdieren wijzen als de verantwoordelijke pyromanen. Feit is dat er geen overtuigend en direct bewijs is dat knaagdieren brandstichters van veeschuren zijn.
KAD en de ‘plaagdier’-bestrijdingspropaganda
“Een kwart van de stalbranden wordt veroorzaakt door het doorknagen van elektriciteitskabels door muizen en ratten,” zegt Stichting Kennis- & Adviescentrum Dierplagen (KAD) in Wageningen.
Dit cijfer is echter nergens op gebaseerd. Sterker nog: er is tot nu toe geen enkel bewijs voor een stalbrand veroorzaakt door knaagdieren. Bastiaan Meerburg van het KAD komt dan ook niet verder dan: “Bij de helft van de branden is de oorzaak niet bekend. Wij gaan er vanuit dat daarvan de helft wordt veroorzaakt door muizen en ratten.”1 Hij kletst dus maar wat.
Zijn collega Albert Weijman roept al sinds 2013 hetzelfde. 2 Ook hij wordt daarbij niet gehinderd door enig bewijs. In 2018 moest hij nog steeds, na al die jaren roeptoeteren, toegeven: “Ik heb geen harde cijfers om dat te onderbouwen.”3
In het 2012 rapport van Wageningen Universiteit ‘Onderzoek naar brandveiligheid voor dieren in Veestallen’, was men voorzichtiger: “Het KAD is van mening dat ongedierte (m.n. de huismuis en de zwarte rat) een belangrijke oorzaak van kortsluiting en daarmee samenhangende branden in veestallen kan zijn.” Waar het rapport meteen aan toevoegde: “Hard bewijs voor ongedierte als oorzaak van stalbrand en inzicht in de omvang van het risico ontbreekt.”4
In het rapport ‘Stalbrandpreventie – Kosteneffectiviteit, uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid’ van het Economisch Instituut voor de Bouw uit 2019 worden knaagdieren helemaal niet genoemd. 5
Lodders’ kletspraat
Politieke lakeien van de vee-industrie, zoals VVD-er Helma Lodders, papegaaien de verzinsels van het KAD echter kritiekloos na. Februari 2020 vroeg Lodders waarom Landbouwminister Carola Schouten en haar collega Stientje van Veldhoven van Infrastructuur en Milieu nog steeds geen afspraken hebben gemaakt over de bestrijding van knaagdieren door ondernemers. 6 De ministers komen daarmee volgens Lodders de afspraken in het regeerakkoord niet na. Lodders benadrukt dat elke stalbrand er één te veel is. “Zeker als deze voorkomen had kunnen worden door een adequate knaagdierbestrijding door ondernemers, gezien het feit dat onderzoekers inschatten dat ongeveer 25% van de stalbranden wordt veroorzaakt door knaagdieren”. Lodders roept de minister op om voor 1 april 2020 afspraken te maken met de sector over de bestrijding van knaagdieren zodat ondernemers zelf ongedierte in stallen kunnen bestrijden. “Om zo één van de belangrijkste oorzaken van stalbranden terug te dringen”, aldus het Kamerlid.
Politici die dergelijke wanen verspreiden in plaats van te werken aan echte oplossingen, zijn medeverantwoordelijk voor het enorme aantal slachtoffers bij stalbranden.
‘Bewijs’
Als ‘bewijs’ voor het feit dat knaagdieren verantwoordelijk zouden zijn voor stalbranden worden iedere keer dezelfde verhalen opgedist, die geen van allen iets met stallen te maken hebben. Zo zou een rat in maart 2013 de kortsluiting hebben veroorzaakt die leidde tot een stroomstoring van de kerncentrale in het Japanse Fukushima. 7 Dat de 15 centimeter lange dode rat die werd aangetroffen bij een schakelkast verantwoordelijk was, is nooit aangetoond en er was geen brand!
In 2013 veroorzaakte een rat kortsluiting in attractiepark Walibi Holland. 8 In het pretpark troffen brandweerlieden bij een van de attracties een paar smeulende kabels en een geëlektrocuteerde rat aan. Alleen de meterkast liep wat rookschade op.
Maart 2012 bericht Het Belang van Limburg dat een garage, een tuinhuis en een schuur in vlammen op gingen. 9 De brandweer van Maasmechelen zou gezegd hebben dat de brand werd veroorzaakt door een rat die de elektrische kabels in de garage doorknabbelde. Na lezing van het artikel lijkt dat eerder de aanname van de eigenaar te zijn.
Ratten zouden ook de miljoenenbrand veroorzaakt hebben die in 2003 het Deltapaviljoen van Waterland Neeltje Jans in de as legde. 10 Ook hier lijkt het vooral een aanname te zijn: “Het onderzoeksteam van de politie gaat er vanuit dat de brand is veroorzaakt door lekstroom vanuit stuk gevreten kabels.”
Over het verhaal dat er in 2011 kortsluiting ontstond in de zender van de Wereldomroep op Bonaire en dat na demontage bleek dat de rat-dader nog tussen de draden en printplaten aanwezig was, hebben we zelfs geen artikel kunnen vinden.
Niemand beweert dat knaagdieren geen brand kunnen veroorzaken. Bij stalbranden is daarvoor echter geen enkel bewijs en het is de verantwoordelijkheid van de staleigenaar om knaagdieren buiten te houden en zijn elektra knaagdier-bestendig te hebben. Er is wel bewijs dat het aantal slachtoffers bij stalbranden zo groot is omdat de dieren niet kunnen ontsnappen en omdat, als de deuren al voor ze geopend worden, ze niet buiten te krijgen zijn, omdat ze nog nooit buiten zijn geweest.
Investico
18 maart 2020 verscheen het rapport van het Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico over stalbranden waarvoor ook Animal Rights geïnterviewd werd. 11
De conclusies zijn duidelijk: “Megastallen branden relatief vaker af dan reguliere veestallen en het totaal aantal stalbranden is de afgelopen acht jaar toegenomen. Daarbij kwamen meer dan een miljoen dieren om het leven. De stijging betekent een mislukking van de in 2012 door de overheid ingestelde commissie die zich tot doel stelde het aantal branden en hun slachtoffers ‘fors te verminderen’”.
Er is echter nog een belangrijke nevenconclusie in het rapport: “Boerenorganisaties wijzen veelvuldig naar knaagdieren als oorzaak voor stalbranden, omdat ze kabels kunnen doorknagen en zo voor kortsluiting zouden zorgen. Knaagdierbestrijding is in het regeerakkoord zelfs opgenomen als maatregel tegen stalbranden. Volgens verzekeraar Achmea (Interpolis) bestaat voor die relatie echter geen aantoonbaar bewijs. Het Kennis- en Adviescentrum Dierplagen, dat afgelopen jaar stelde dat een kwart van de stalbranden door ongedierte wordt veroorzaakt, kan Investico desgevraagd niet één voorbeeld daarvan noemen.”
Op 24 juni 2020 beantwoordt minister Schouten Kamervragen naar aanleiding van het Investico onderzoek. 12 Ze moet hierin toegeven: “Op basis van de kennis en ervaring van de partners van het Actieplan brandveilige veestallen over oorzaken van stalbranden, waaronder Brandweer Nederland en het Verbond van Verzekeraars, kan niet vastgesteld worden dat stalbranden ontstaan door knaagschade. Bovendien toont de praktijk aan dat lekstromen of kortsluiting, al dan niet door knaagschade ontstaan, door een goede elektrische installatie worden opgevangen en niet tot brand leiden.”
Er is geen enkel bewijs dat knaagdieren verantwoordelijk zijn voor stalbranden
Ook in het een dag eerder verschenen persbericht van LTO 13 worden allerlei oorzaken voor de stalbranden van 2019 genoemd (blikseminslag (2), broei (3), brandstichting (1), werkzaamheden (4), elektra (4), werktuigen (incl. voerinstallatie) (3), en haard/kachel (2)). Knaagdieren zitten daar niet bij. Er blijven wel nog 22 branden (50%) over waarbij de oorzaak onbekend is. Dit is logisch omdat de branden vaak zo catastrofaal zijn dat er geen bewijs te achterhalen is. Ook wordt er bij de aanwezigheid van asbest vaak geen onderzoek gedaan. Om er dan maar vanuit te gaan dat een deel daarvan door knaagdieren is veroorzaakt is pure fantasie.
Er is dus geen enkel bewijs dat knaagdieren verantwoordelijk zijn voor stalbranden. Ze zouden best een brand kunnen veroorzaken, want knaagdieren knagen. Ze knagen niet alleen om te eten. De tanden van knaagdieren groeien hun leven lang door, waardoor het noodzakelijk is deze ook continu te slijten. Het is de verantwoordelijkheid echter van huis/garage/attractie/stal eigenaars om te voorkomen dat knaagdieren bij kwetsbare onderdelen kunnen komen.
Er is geen aantoonbaar verband tussen stalbranden en het ‘verbod’ op rattengif
Volgens het Integrated Pest Management (IPM) waar de Rijksoverheid in 2015 voor koos, moeten eerst preventieve maatregelen (geen voedsel bijvoorbeeld) worden genomen. 14 Pas als die niet genoeg werken, kunnen bijvoorbeeld klapvallen worden ingezet. Pas daarna mogen de dieren worden bestreden met chemische middelen zoals anticoagulantia. Animal Rights is het daar natuurlijk niet mee eens. Dodelijke ‘oplossingen’ zijn nooit acceptabel!
Het demoniseren van knaagdieren kreeg een extra boost na het in werking treden van de beperking van het vrije gebruik buiten van ratten- en muizengif op 1 januari 2017. Veeboeren willen, gesteund door hun belangenorganisaties, graag zelf blijven knoeien met gif. Dit onderwerp vindt dan ook zijn weg in het ‘Actieplan Brandveilige Veestallen 2018-2022’, terwijl het in het al even ineffectieve ‘Actieplan stalbranden 2012-2016’ nog ontbrak. 15
Oktober 2020 moet Landbouwminister Schouten opnieuw toegeven dat er geen verband is tussen knaagdieren en stalbranden. 16 Ze schrijft aan de Tweede Kamer op basis van de kennis en ervaring van onder andere de Brandweer Nederland en het Verbond van Verzekeraars dat branden in veestallen meer worden veroorzaakt door haperende elektra, dan dat ze het gevolg zijn van knaagschade. De praktijk toont aan dat lekstroom of kortsluiting, al dan niet door knaagschade ontstaan, door een goede elektische installatie worden opgevangen en niet tot brand leiden, aldus de minister. Om stalbranden te voorkomen is het dan ook beter om regelmatig de elektrische installatie te controleren, dan om extra in te zetten op de bestrijding van ratten en andere dieren, die mogelijk aan elektrische bedrading knagen.
Zondebokken en de echte oplossing
Politici, waaronder tot voor kort de verantwoordelijke landbouwminister, die zondebokken voor de stalbranden zoeken onder wilde dieren en tegelijkertijd effectieve maatregelen om het aantal branden en slachtoffers te reduceren, afwijzen als ‘niet proportioneel’, zijn een even groot probleem als de lakse veeboeren en hun verzekeraars.
De echte daders voor stalbranden zijn de mensen die de dieren opsluiten en die daarnaast het gedrag van knaagdieren onvoldoende kennen en op waarde schatten en die nalaten om preventieve, diervriendelijke maatregelen te nemen.
De praktijk van het beschermen van het fokken en vermoorden van dieren door nog meer dieren om te brengen, moet worden beëindigd.
Minder stallen is minder slachtoffers, geen stallen betekent geen stalbrandslachtoffers.
Update 2024
De mythe van knaagdieren als oorzaak van stalbranden is allang naar het rijk der fabelen verwezen, maar kwaadaardige veehouders blijven het tegen beter weten in keer op keer te berde brengen. Zo’n kwaadaardige dierenuitbuiter is Bart-Jan Oplaat. In reactie op het plan van demissionair landbouwminister Piet Adema om in te gaan zetten op de intensivering van brandonderzoek, lepelt hij het aloude riedeltje opnieuw op: ”Een elektrische storing zoals kortsluiting wordt regelmatig genoemd als oorzaak. Maar hoe is die ontstaan? Doordat er fouten zijn gemaakt bij de aanleg van de elektrische installatie, bijvoorbeeld dat sommige elektriciteitskabels niet goed zijn aangelegd? Of is er kortsluiting ontstaan door ongedierte?”17
Vervolgens – want daar gaat het natuurlijk om – pleit kippenboer Oplaat ervoor de regels voor ongedierteregelgeving te versoepelen. “Er is momenteel geen bewijs dat knaagdieren een belangrijke oorzaak zijn van stalbranden,” reageert LNV-woordvoerder Judith van Kessel. Maar dat zal mannen als Oplaat er niet van weerhouden om van het demoniseren van onschuldige, wilde dieren hun levenswerk te maken.
In de beantwoording van vragen op 28 februari 2024 bij het ‘schriftelijk overleg over het Ontwerpbesluit tot wijziging van het Besluit houders van dieren in verband met het stellen van brandveiligheidsvoorschriften’, komt een vraag van de VVD aan de orde over visolie in elektriciteitskabels.
”Elektriciteitskabels kunnen visolie bevatten. Echter is het momenteel niet met zekerheid te zeggen of er een causaal verband bestaat tussen de aanwezigheid van visolie in kabels en schade door knaagdieren.”
Update 2026 – De vee-industrie, waar de leugen regeert
Dit artikel is inmiddels zes jaar oud. Aan het aantal stalbranden en stalbrandslachtoffers is sindsdien weinig veranderd. In die afgelopen zes jaar is, net als daarvoor, bij geen enkele stalbrand aangetoond dat knaagdieren verantwoordelijk waren voor een stalbrand. Knaagdierschade komt dan ook niet voor bij de oorzaken van stalbranden zoals genoemd in de stalbrandmonitor van de brandweer en verzekeringsbranche. Knaagdierbestrijding wordt ook niet genoemd bij de vijf praktische tips om de risico’s op een stalbrand te verkleinen in de nieuwe campagne ‘voorkomstalbrand’.
In een artikel van 13 mei 2026 op ‘Nieuwe Oogst’ mag LTO voorzitter Ger Koopmans toch weer op komen draven om het aloude boerensprookje nieuw leven in te blazen: “‘Ongedierte als ratten, muizen en marters kunnen aan kabels knagen, waardoor kortsluiting kan ontstaan’, stelt de bestuurder. Hij ziet dat dit regelmatig medeoorzaak is bij een stalbrand.”18 Koopmans doet niet aan feiten of onderbouwingen. Hij heeft de leugen nodig om de nieuwe landbouw staatssecretaris er toe te bewegen veeboeren weer toe te staan om zelf aan te modderen bij het vergiftigen van ongewenste dieren: “We gaan binnenkort in gesprek met de betreffende ambtenaren.” Animal Rights gaat er vanuit dat stas Silvio Erkens ook op de hoogte is van het feit dat Ger Koopmans integriteit nu niet bepaald hoog in het vaandel heeft staan. 1920
Op 3 maart stuurde het Meldpunt kuikentjesmisbruik naar aanleiding van een binnengekomen melding een brandbrief namens Comité Dierennoodhulp, Red een Legkip, Een DIER Een VRIEND, Animal Rights NL, Rechten voor al wat leeft, Stichting Dier in Nood, Zwerfkip & Zo, Stichting Akka’s Ganzenparadijs en Veggiesquad naar Zorggroep Reinalda in Haarlem. In dit humanistisch verzorgingshuis was er door het verhuurbedrijf Het knuffelkuiken een broedmachine geplaatst. Op 24 februari kwamen daar 2 eieren uit waarvan 1 kuikentje het overleefde. Dit kuikentje heeft zes dagen lang zonder moeder alleen gezeten. Pas op 1 maart werden er kuikentjes bij geplaatst.
In de brandbrief die wij stuurden legden we de directie uit dat kuikens net als ieder ander dier een moeder nodig hebben. Het zijn geen vermaakartikelen om het lentegevoel bij ouderen op te wekken of om een stukje eenzaamheid weg te halen. Dat kuikens een moeder nodig hebben en niet op deze wijze misbruikt dienen te worden voor vermaak wordt ondersteund door wetenschappelijk onderzoek en de verklaringen van de dierenartsen van de Caring Vets en professor dr. Marie-José Enders. Ook schreven we in de brief dat de helft van de kuikens haan zal zijn en zal worden gedood.
Omdat we maar geen reactie kregen op onze brandbrief is er naar deze zorginstelling gebeld. Van de directiesecretaresse kregen we te horen dat de directie besloten had om niet op onze brandbrief te reageren. Toen er gevraagd werd of het doden van de haantjes hen dan niets kon schelen was de reactie van de secretaresse dat er [in de industrie toch ook de haantjes werden afgemaakt](https://www.animalrights.nl/eendagshaantjes). We moesten ons maar met echt belangrijke zaken bezig houden… Het is diep triest dat dit verzorgingshuis zo met dieren om durft te gaan en weigert na te denken over de gevolgen voor de kuikens door dit vermaak!
Lees hier meer over het [Meldpunt Kuikentjesmisbruik](https://www.facebook.com/kuikentjesmisbruik/?__tn__=kCH-R&eid=ARCg6KaVdKbStzvinONNbfCqurqFDKrQ2rxR5LAT2mmuMtoSwWY0qLgebo3uvufSkLkRDKshRWCXtF_0&hc_ref=ARR_dYOsns3Rziu1OjD49UQGYPS8fClt5-7X6cWvAlmy-wIQZ4Lbjx42KbttOP2B5y4&fref=nf&__xts__[0]=68.ARATaa4CtIdxFsz5iI85NlJU_8Zx9lQ73fuwZ3PUt38TZkZXlVhwKcL9yNhjoNhKcZoqacv1zoOBVCEH1NiB-qY-mT19bGhAgn93q3rhoODrPIp6OpBZoPMJUVLK-NUbv8IquLLtgD8Y5sdH7Wuab23JfpHQfP5Y6zmuC-hmbKfS4j7CyatccgM-ZnzvRKSeinIIy_JEmB3BIo5On8scVwUvo9EXZrv7pBwwuy_9CggJQSWSIF1rb8-1elUeqCesrCDO91tLQUH6pDCBEaZM0IKzhpds7lcGqYG7DuP_Xf0JNVYYjLLU2CXrUZY_6QEqeL7nrOonF4ZO3f0CL_1Zh6GX3oIGb12HkaItRLs1bOO4PiyiObm3t2mGRgf9b0sOF80cA5T14dpnqsdfi5MT6HLgUqUOvMREQ70kmlteGbk7oon93G0dSN4V2azxUGNe1k8rvy8Xu0jVag3StbVn9KmtE78loZNlMvKYh2DErwZl_ZY06X2eOaSnnw).
Bij Animal Rights zijn we blij met de transparantie van Kipster. Bij Kipster in Venray loop je gewoon – zonder afspraak, zonder begeleiding – naar binnen en kun je zien hoe de kippen er leven. Kipster laat zelfs via social media zien hoe de leghennen uiteindelijk gevangen worden en geslacht. Want ja, ook bij Kipster worden de leghennen geen twee jaar oud (~85 weken) en levert het vangen, transport en slacht enorme stress op voor de dieren.12
Animal Rights wordt nog veel blijer van de visie van Kipster directeur Ruud Zanders op de toekomst van de vee-industrie. In een opiniestuk in de Volkskrant van augustus 2019 met de veelzeggende kop “Veeboeren, het is de hoogste tijd om te zeggen: ‘We stoppen ermee’,” vraagt hij zich samen met twee collega’s af: “Waarom zouden we niet nagenoeg geheel stoppen met het produceren van dierlijke producten?” Dit omdat “de huidige manier van intensieve productie desastreus is.” 3
De positieve gevolgen werden duidelijk uitgelegd:
“We hebben dan niet alleen een efficiënter landgebruik, ook de CO2-footprint van ons voedsel wordt aanzienlijk teruggebracht. En zeker zo belangrijk: we kunnen stoppen met het in meer of mindere mate kwellen van speciaal voor ons voedsel gefokte dieren.”
Ook de alternatieven werden benoemd:
“Bemesting van akkers kan via plantaardige landbouw en/of het gebruik van humane mest. Restproducten die nu nog aan dieren worden gevoerd, kunnen we mogelijk via nieuwe technieken verwerken tot producten voor de mens (aardappels konden we ook pas eten nadat we ze gingen koken) of terug aan het land geven als bemesting. Vlees, eieren en melk kunnen we vervangen door plantaardige producten, via schimmels uit het laboratorium of via nieuwe kweekvleesmethodes.”
Het was een dapper, eerlijk stuk en de reacties van de ‘reguliere’ veehouderij waren voorspelbaar: ‘Nestbevuilers’, ‘collaborateurs’, ‘NSB’ers’. Het zijn maar een paar krachttermen die op sociale media rondgingen. Bij Animal Rights zijn we gewend aan die haat uit de veehouderij-hoek; voor Zanders en Co. zal het even slikken zijn geweest.
De waardering voor de woorden en transparantie van de Kipster topman zijn voor Animal Rights natuurlijk geen reden om het het houden van kippen te accepteren. Het Kipster model wordt, net zoals ‘biologisch,’ ‘biodynamisch,’ of ‘geluksvogel’ kippenhouderij-systemen, door de supermarktketens gebruikt om een ‘diervriendelijk’ imago te verkopen aan klanten die op hun beurt hiermee hun geweten sussen over de aankoop van in de basis immorele producten.
Natuurlijk hebben kippen het in het ene systeem beter dan in het andere, maar het idee dat er een goede, acceptabele methode zou zijn om kippen te gebruiken om eieren te leggen voor mensen, houdt het systeem van uitbuiting in stand waar we juist van af willen. Animal Rights streeft niet naar verbetering van onrechtvaardige systemen, maar naar afschaffing ervan.
Toevallig was iemand van Animal Rights een tijdje terug op de Kipster boerderij in Venray. De kippen zagen er, ondanks de beloftes in het Lidl krantje, niet goed uit. Bordjes op de glazen wanden – transparantie – gaven aan dat er problemen waren geweest met het ‘innovatieve’ voer. Ook in een Kipster stal is het druk en de kippen reageerden wat paniekerig op mensen die het glas benaderden. Bekijk de beelden en oordeel zelf. Hoe een dier er uitziet, zegt niet altijd iets over hoe zij zich voelt, maar, zelfs in de rui, zal je in de natuur zelden een gezonde vogel zien die zoveel veren heeft verloren…
Uit onderzoek van Animal Rights blijkt dat Belgische jagers in het wild uitgestorven dieren schieten in Zuid-Afrika. De algazel is een antiloop die in het wild is uitgestorven, maar in Zuid-Afrika wordt gefokt voor de trofeejacht. Trofeejagers schieten de dieren af in omheinde gebieden en brengen vervolgens hun trofeeën mee terug naar België. Animal Rights eist dat de invoer van jachttrofeeën wordt verboden.
Hier vind je [achtergrondinformatie over de trofeejacht](https://www.animalrights.be/trofeejacht).
De algazel is een antilopesoort die van oorsprong leefde in de woestijnen van Noord-Afrika. Een eeuw geleden leefden er naar schatting nog een miljoen algazellen in het wild.1 Door jacht, habitatverlies en droogte is het dier sinds 2000 officieel uitgestorven.2 Al worden er hier en daar opnieuw algazellen uitgezet.3 De meeste individuen van deze soort leven in gevangenschap. Officieel leven er 1.530 algazellen in gevangenschap als onderdeel van officiële kweekprogramma’s.4 Daarnaast wordt er nog een onbekend aantal dieren gehouden op tientallen farms in de Verenigde Staten en Zuid-Afrika voor de[ trofeejacht](https://www.animalrights.be/de-trofeejacht).
Sinds 2009 brachten Belgen 13 [jachttrofeeën ](https://www.animalrights.be/de-trofeejacht)van de uitgestorven algazel mee terug naar België.5 Het dier is gegeerd om zijn hoorns, maar ook hele lichamen worden naar België uitgevoerd om te laten opzetten. Al deze trofeeën zijn afkomstig van jachten op dieren die leven in gevangenschap in Zuid-Afrika. De prijs daarvoor ligt rond de 2500 USD – 4500 USD.67
Animal Rights: “De dieren worden dan wel niet in België gefokt, er zijn toch landgenoten die eraan meewerken. Door een[ invoerverbod op jachttrofeeën](https://www.animalrights.be/stop-de-trofeejacht-nu) kunnen we in ieder geval Belgen ervan weerhouden om zich aan deze misselijkmakende wanpraktijken schuldig te maken.”
Trofeejagers pakken er graag mee uit dat zij een [bijdrage leveren aan het behoud van soorten](https://www.animalrights.be/trofeejacht-helpt-wilde-dieren-niet-5-argumenten). Vele faciliteiten waar algazellen worden gefokt, nemen deel aan het officiële kweekprogramma. Zo poetsen ze hun imago op door hier en daar een dier uit te wisselen voor het fokken. Ook zouden de immense bedragen die trofeejagers betalen om dieren af te knallen terugvloeien naar het behoud van de soort.
Trofeejacht gaat echter enkel en alleen om het verkrijgen van de mooiste jachttrofee. Daarvoor wordt letterlijk over lijken gegaan. Het bewijs zijn de awards die Safari Club International, een belangenorganisatie voor trofeejagers, uitreikt aan wie de mooiste trofee schiet. De organisatie brengt officiële richtlijnen uit over de omvang en criteria waaraan de trofee moet voldoen. Winnaars krijgen een vermelding in hun book of records.89 Daarom worden er bewust algazellen met steeds grotere hoorns gefokt die dus mooiere trofeeën zouden maken.
Animal Rights vindt deze praktijken weerzinwekkend. Er zou juist werk gemaakt moeten worden van het herintroduceren van uitgestorven soorten in het wild en het effectief beschermen van de weinige wilde dieren die er nog over zijn. Animal Rights pleit voor een verbod op de invoer van ALLE jachttrofeeën. Daarnaast willen we dat België er internationaal voor pleit om de trofeejacht verleden tijd te maken.
Teken daarom de petitie: [Stop de trofeejacht NU!](https://www.animalrights.be/stop-de-trofeejacht-nu)