Wanneer vissen in een net van grote diepte worden opgehaald worden de individuen onder in het net verpletterd door de massa van hun lotgenoten boven hen. De met gas gevulde zwemblaas heeft geen tijd om zich aan te passen aan de lagere druk en expandeert. Soms is die druk zo groot dat maag en darmen via de mond en anus uit het vissenlichaam worden geperst en de ogen uit de kassen worden gedrukt.
In de meeste gevallen eindigen vissen creperend op het dek, stikkend in de open lucht – een minuten tot uren durende, verschrikkelijke dood – of belanden nog levend op ijs of in pekel.
In 1789 schreef Jeremy Bentham: “De vraag is niet of zij kunnen redeneren, ook niet of zij kunnen praten, maar of zij kunnen lijden?” Deze vraag is uiterst belangrijk bij het toekennen van rechten aan dieren. Om recht op rechten te hebben, moet je belangen hebben. En misschien wel het grootste belang dat alle dieren (inclusief mensen) delen, is het belang om pijn te vermijden.
Het ervaren van pijn lijkt een evolutionaire noodzakelijkheid te zijn. Pijn leert een individu gevaar te herkennen en daarmee te vermijden. Wie dit waarschuwingsmechanisme niet bezit heeft minder kans om te overleven.
Voor de meeste mensen, ook voor hen die niet met dierenrechten bezig zijn, verandert het feit dat een dier kan lijden onder pijn, hoe zij met dieren omgaan, hoe ze hen behandelen en verzorgen. De wetenschap dat een dier door ons toedoen kan lijden, verandert onze morele en ethische afweging en daarmee ons gedrag.
Wij mensen accepteren – maar nog niet zo heel lang – dat dieren die evolutionair dichtbij ons staan ook pijn kunnen voelen: andere zoogdieren zoals ‘onze’ honden en katten. Ook bij vogels ziet een meerderheid dat wel in. Ze zijn net als wij warmbloedig en we hebben ‘contact’ met ze: kippen in de tuin, eenden in het park.
Maar dat vissen kunnen lijden gaat er bij velen nog niet in.
Er moeten eigenlijk twee vragen beantwoord worden: 1. voelen vissen pijn? En: 2. ervaren ze pijn op een vergelijkbare wijze als, bijvoorbeeld, zoogdieren? Bij die laatste vraag heb je het over welke mate van bewustzijn vissen kennen. Om de antwoorden op die vragen te vinden, voerden wetenschappers vervolgens de meest walgelijke experimenten uit: vissen pijn doen om te bewijzen dat ze pijn ervaren.
Als je naar het vissenbrein kijkt is dat duidelijk het brein van een gewerveld dier. We onderscheiden duidelijk de voorhersenen verdeeld in twee hersenhelften, de middenhersenen en de achterhersenen, die met het ruggenmerg verbonden zijn via de hersenstam.
Experimenten hebben vervolgens aangetoond dat vissen zenuwuiteinden hebben die pijn detecteren – nociceptoren – en dat deze pijnprikkels worden doorgegeven via de zenuwen. Wanneer de receptoren ‘gestimuleerd’ worden, verandert het gedrag van een vis. Vissen detecteren dus pijn en dat beantwoordt vraag 1.
Bewust-zijn kent een aantal gradaties. Een eerste stap is het combineren van verschillende stukken vergaarde informatie uit je herinnering om een mentale presentatie op te roepen die je gedrag in het heden bepaald of beïnvloed.
Een tweede stap is het waarnemen van wat er om je heen gebeurt en de emoties en gevoelens die die waarnemingen genereren (positief of negatief). Dat is sentiëntie, ervaren dat je bestaat.
Een derde stap is nadenken over je eigen acties, ze mentaal afspelen, er op reflecteren en zo verschillende scenario’s afwegen. Hieruit komt zelfbewustzijn voort.
Uit experimenten is gebleken dat goudvissen in een roterend doolhof verschillende herkenningspunten kunnen leren en onthouden en in welke richting een afslag te nemen. Gobies creëren een mentaal beeld van hun leefomgeving en gebruiken die representatie om nieuwe, niet eerder gebruikte routes te plannen. Verschillende soorten cichliden en Siamese kempvissen onthouden de identiteit van individuele vissen waarmee ze gevochten hebben en leren winnaars en verliezers te herkennen van gevechten waarbij ze toeschouwer waren.
Vissen voldoen dus aan die eerste stap van bewustzijn. Ze verzamelen informatie om geïnformeerde beslissingen te maken over, bijvoorbeeld, te zwemmen routes, of met welke soortgenoot wel en niet de strijd aan te gaan.
Om vissen als sentiënt – wezens met gevoel – te erkennen, moeten ze emoties kunnen ervaren. In onze hersenen organiseert het limbisch systeem onder andere de regeling van het gedrag, het langetermijngeheugen, leren, motivatie en emotie. Dopamine speelt daarbij een belangrijke rol in het ervaren van geluk, genot, blijdschap en welzijn. Vreselijke experimenten, waarbij de hippocampus of amygdala chirurgisch werden afgesloten, toonden aan dat ook in vissenhersenen een limbisch-achtig systeem aanwezig is en er een dopamine-achtig transmissie systeem bestaat.
Vanuit een evolutionair standpunt toont dit ook aan dat de mogelijkheid om informatie te verwerken met een emotionele component al heel lang geleden ontstaan is. Maar hoe bewust is de pijnervaring in vissen dan? Een ander experiment gaf daar meer duidelijkheid in. Eenzame forellen vermeden de zone in hun laboratorium aquarium waar ze elektrische schokken ervoeren. Maar als hen de keuze werd gegeven om dicht bij een soortgenoot in de buurt te zijn, dan waren ze bereidt om de negatieve ervaring van de elektriciteit te ondergaan. Dit suggereert een bewuste reactie op en keuzeopties bij pijnervaring.
De derde stap van bewustzijn – nadenken over acties – bij vissen illustreert Victoria Braithwaite in haar 2010 boek ‘Do Fish feel pain?’ met de samenwerking tussen de tandbaars en de murene om een zich in het koraal verschuilende prooi te pakken te krijgen. De baars kan niet bij de prooi en gaat op zoek naar een murene voor hulp om het dier naar buiten te jagen. De murene hoopt zelf een makkelijk maaltje te verschalken. Dit soort reflecties verraadt een mate van zelfbewustzijn.
Vissen detecteren dus pijn en ervaren de emotie van lijden als gevolg van gevoelens opgeroepen door een pijnreactie. Bovenstaande is genoeg reden om vissen naast de andere gewervelde dieren als zoogdieren en vogels te plaatsen, en dus de zelfde morele consideratie te gunnen.
Pijn is inmiddels ook aangetoond in schaaldieren en verder onderzoek laat zien dat het meer is als ‘nociceptie’. Ook krabben nemen beslissingen aan de hand van informatie die ze verzamelen over hun omgeving. Voor andere ongewervelden, zoals inktvissen, geldt hoogstwaarschijnlijk het zelfde.
Voor de dierenrechtenbeweging is de mogelijkheid tot lijden een van de redenen om al het diergebruik af te schaffen. Het zal niet zo heel lang meer duren totdat ‘hengelen’ algemeen gezien wordt als een uiterst wrede hobby en verboden wordt. Net als bij de veeboeren gaat dan de strijd tegen de visserij-industrie verder.
Eendenslachter Tomassen Duck-To uit Ermelo, spil van de volledige eendenindustrie in Nederland, heeft besloten vanaf aanstaande maandag 30 maart geen eendenkuikens meer te plaatsen in de ongeveer 50 Nederlandse eendenschuren, omdat de verkoop van eendenvlees is ingestort. 12 “Dit is een uitgelezen kans om deze wrede industrie voorgoed te beëindigen in Nederland,” zegt Animal Rights campagneleider Erwin Vermeulen.
De eendenstop gaat zeker acht weken duren, omdat de afzet van eendenvlees naar de horeca en de export nagenoeg stil ligt vanwege de Corona-crisis. Het bedrijf slacht de komende zes weken nog door, maar alle karkassen worden ingevroren.
Volgens pluimveekoepelorganisatie Avined ligt voor alle ruim 65 zelfstandige, gespecialiseerde eendenbedrijven en bijna alle betrokken partijen in deze keten een faillissement in het vooruitzicht nu ze voor geen enkele vergoeding in aanmerking komen. 3
“Eenden in Nederland leven in vreselijke omstandigheden in gesloten schuren,” geeft Vermeulen aan. “Eenden mogen niet naar buiten vanwege hun kwetsbaarheid voor vogelgriep. Naast dat ze nooit daglicht zien, hebben ze ook geen toegang tot zwemwater, omdat dat hygiene problemen zou geven. Omdat eenden niet scharrelen zoals kippen veranderen de ingestrooide stalvloeren in een zompige mix van uitwerpselen, gemorst drinkwater en stro. Eenden die geëvolueerd zijn om een groot deel van de tijd drijvend op water door te brengen, krijgen massaal last van gewrichtsproblemen in deze schuren.”
NVWA inspectierapporten geven duidelijk aan dat ook in het slachthuis zelf het dierwelzijn regelmatig in het geding is. Het slachthuis beschikt daarnaast niet over een geldige natuurvergunning en veroorzaakt grote overlast voor omwonende vanwege de transportbewegingen, stank en illegale bouwpraktijken.
Animal Rights pleit al langer voor een einde aan de eendenindustrie in Nederland. “De huidige problemen, geven duidelijk aan dat de eenden in Nederland lijden voor een exportindustrie,” zegt Vermeulen, “niet voor ‘onze’ voedselvoorziening.” Het bedrijf is dan ook in Thaise handen. Daarnaast vormt de eendenfokkerij vanwege de grote gevoeligheid voor vogelgriep ook nog eens een gevaar voor de andere dieren in de pluimvee-industrie.
“Dit is een goed moment om door te pakken,” zegt Vermeulen. “LNV dient geen geld in het voortbestaan van deze industrie te pompen, maar de eendensector uit te kopen en beëindigen!”
De Partij voor de Dieren stelde Kamervragen. 4 Uit de antwoorden op 28 april 2020 bleek onder andere dat er voorlopig geen nieuwe broedeieren ingelegd worden en er derhalve ook geen eendagskuikens uitkomen. Er wordt naar alternatieven voor de afzet van de broedeieren gezocht. Verder wisten we al dat eenden in de weken daarna worden geslacht zoals gepland en dat de slacht daarna tijdelijk wordt opgeschort. Zolang het vlees niet kan worden afgezet, wordt het ingevroren.
Over de vatbaarheid van eenden voor vogelgriep zegt minister Schouten: “Experts hebben al eerder aangegeven dat eenden gemakkelijker dan bijvoorbeeld kippen besmet kunnen worden met vogelgriepvirussen. De ziekteverschijnselen zijn vaak minder duidelijk bij eenden. Wilde watervogels en zeker ook wilde eenden zijn een natuurlijk reservoir voor vogelgriepvirussen.”
En over het gevaar voor vogelgriep bij de mens via de eendenhouderij: “Daarmee beperken we de kans dat een vogelgriepvirus overslaat op mensen tot een minimum. Of deze kans nog verder vermindert wanneer er helemaal geen eendenbedrijven meer zouden zijn in Nederland is niet bekend.”
Verder geeft de minister aan dat ze niet zal optreden tegen het ontbreken van een natuurvergunning voor het eendenslachthuis: “In mijn brief van 27 juni jl. (Kamerstuk 32 670, nr. 163) geef ik aan dat er voor die situaties wordt gestreefd naar legalisatie en dat er geen sprake zal zijn van actieve handhaving.”
Met betrekking tot het levend aanhangen van eenden en de waterbadbedwelming in het slachthuis verschuilt de minister zich achter Europese regelgeving: “Zowel het levend aanhangen als het bedwelmen met de waterbadmethode zijn toegestaan volgens de Europese verordening inzake de bescherming van dieren tijdens het doden (Verordening (EG) nr. 1099/2009). Voor het gebruik van het waterbad als bedwelmingsmethode zijn in de Verordening specifieke voorschriften vastgelegd voor onder andere de wijze van aanhangen en de maximale duur tussen het aanhangen en de bedwelming. De Verordening voorziet niet in de mogelijkheid om op nationaal niveau strengere voorschriften te stellen aan het fixeren van dieren. Een verbod op een bepaalde fixatiemethode kan dus alleen in Europees verband worden bereikt. Waterbadbedwelming wordt nog maar in een beperkt aantal slachthuizen toegepast, waaronder die voor eenden. Een werkbaar alternatief is voor eenden niet aanwezig. Aan de geschiktheid van de gasbedwelmingsmethode voor eenden wordt namelijk sterk getwijfeld, omdat de dieren het vermogen hebben hun adem in te houden.”
Er lijkt ook geen bereidheid te zijn de sector te verbieden: “Zoals ik al heb aangegeven in het Algemeen Overleg van uw Kamer over dieren in de veehouderij van 11 september 2019, vind ik het nogal ver gaan om in een keer een hele sector te verbieden, dan wel te beëindigen. In deze tijden is het niet gepast om beëindiging van een sector als voorwaarde aan financiële steun te verbinden.”
De tweede week van mei 2020 kondigde Tomassen aan dat de Nederlandse eendensector van plan is om minimaal twaalf in plaats van acht weken geen vleeseenden op te zetten. 5 Het ziet er niet naar uit dat (Aziatische) restaurants in Nederland en de rest van Europa snel weer volledig open zullen gaan. De afzet moet eerst weer op gang komen en de voorraad moet omlaag voordat slachthuis en fokkerijen weer kunnen opstarten. Vrijdag 8 mei werd voorlopig voor het laatst geslacht. Alle eendenbroedeieren zijn sinds halverwege maart vernietigd. De sector vraagt om een bedrag een bedrag tussen de 4 en 5 miljoen euro aan steun.
In Engeland kondigde Avara Foods eind april aan waarschijnlijk uit de eendenindustrie te stappen. 6 Cherry Valley Foods uit Caistor, Lincolnshire vertegenwoordigd de eenden tak van het bedrijf. Het slachthuis heeft 300 personeelsleden. Iets meer dan een kwart van de 29 eendenleveranciers worden direct gemanaged door het bedrijf, de overigen werken op contract basis. De combinatie van Brexit, corona-crisis, Europese competitie, lagere veerprijzen en hogere voerkosten maakten het bedrijf verliesgevend zonder hoop op herstel.
Ook de Franse pluimveevleesketenorganisatie Anvol waarschuwt dat in de Franse vleeseendensector veel bedrijven zich op de rand van een faillissement bevinden. 7 Normaal is de horeca sector goed voor 35% van de Franse vleeseendenproductie en die is nu weggevallen. Ook de export is stil gevallen, die normaal gesproken goed is voor 50% van de afname. Inmiddels zijn de vrieshuizen voor eendenvlees overvol.De coronacrisis brengt volgens Anvol de genadeslag toe, nadat de sector vorig jaar al hard getroffen werd door Europese overproductie.
Bij de broederij van eendenintegratie Tomassen Duck-To in Ermelo zijn maandag 20 juli de eerste 50.000 broedeieren weer ingelegd. 8 Inmiddels komt de markt weer op gang, hoewel deze volgens Duck-To Farm directeur Erwout van Wolfswinkel nog niet op het oude niveau zit. Op het moment wordt vlees afgezet dat was opgeslagen in de vriezers. Het is de bedoeling dat de eerste nieuwe eendenkuikens 17 augustus worden ‘opgezet’. Eind september zal er dan voor het eerst weer worden geslacht.
Nadat het enige eendenslachthuis in Nederland 20 weken gesloten was, is er op 25 september voor het eerst sinds 8 mei weer geslacht. Een gemiste kans om deze verwerpelijke industrie voorgoed te beëindigen. Uiteindelijk werden op 17 augustus de eerste eendenkuikens weer opgezet, voor het eerst sinds 30 maart, omdat de afzet van eendenvlees naar restaurants, foodservice en de export nagenoeg stil lag vanwege Covid-19. Tomassen Duck-To heeft in de tussentijd gebruik gemaakt van de NOW-regeling om een deel van de loonkosten van het personeel door te betalen. LNV en de Europese Unie hebben financiële compensatie voor de eendensector definitief afgewezen. Een aantal eendenhouders zijn gestopt. Faillissementen lijken vooralsnog niet aan de orde.
Het bedrijf hoopte dat de quarantaine in combinatie met gesloten horeca een enorme impuls voor online vleesverkoop zou zijn via Duckdelivered.nl. Dat viel tegen.
Voorlopig zal Tomassen beginnen met het inleggen van 100.000 broedeieren per week. Dit zal groeien tot zo’n 150.000 stuks in december. Het vierde kwartaal is het normaal het drukste kwartaal voor de eendenintegratie. Men verwacht dat de slachterij de komende maanden op maximaal 75 toto 80% van de slachtcapaciteit van voor de corona zal zitten.
Nederland telt nog circa 40 vleeseendenhouders, 10 opfok- of vermeerderingsbedrijven voor eenden en 2 eendenbroederijen. De enige slachterij Tomassen Duck-To is ketenregisseur.
De aangescherpte maatregelen in oktober 2020 en de tweede lockdown van december zullen in eendensector niet gek veel effect hebben. Dat beweert eendenslachter Tomassen Duck-To in Ermelo in oktober. “We gaan zeker merken dat de horeca weer dicht gaat. Maar minder dan van het voorjaar. Toen ging in meerdere landen de horeca op slot, nu alleen in Nederland. Gelukkig zetten wij het merendeel van onze productie af in het buitenland”, zegt Jeroen IJzerman, directeur slachterij van de enige Nederlandse eendenslachterij. Tomassen Duck-To slachtte op 25 september voor het eerst weer eenden, nadat het daar op 8 mei mee was gestopt. Tomassen Duck-To slacht op dit moment 75 tot 80% van het aantal eenden voor corona.
Nu de lockdown in ieder geval duurt tot maart 2021 en meerdere landen strengere maatregelen hebben genomen, moet het bedrijf die uitspraken mogelijk aanpassen.
Op dit moment zitten meer dan veertig apen in het proefdiercentrum van de KU Leuven. 1 De apen worden ofwel aangeschaft via het Biomedical Primate Research Centre (BPRC, Rijswijk), het grootste primatenonderzoekscentrum in Europa, of via de apenimporteur Hartelust (Tilburg).2 De apen van Hartelust zijn afkomstig uit Chinese apenfokkerijen en er is mogelijk sprake van wildvangst om de aantallen aan te vullen op de Chinese apenfokkerijen. De dieren hebben het zwaar te verduren. Hersenoperaties, waterrestrictie, stroomstoten en verslaafd gemaakt aan cocaïne. Het gebeurt allemaal in het Belgische apenlaboratorium van de KU Leuven.
WAT KUN JIJ DOEN
Roep de KU Leuven op via sociale media om te stoppen met apenexperimenten. Gebruik daarvoor #kuleuven en #stopdierproeven.
Ben je zelf student wetenschappen. Informeer je over dierproeven en alternatieve methoden. Zoals de belgische RE-PLACE databank, of 3Ranker, een open source op AI-gebaseerd algoritme om non-animal methods te vinden. 34
Hersenexperimenten op Apen
Aan de KU Leuven wordt experimenteel hersenonderzoek verricht op resusapen. Om hun hersenactiviteit te kunnen meten, worden de proefapen ‘gebruiksklaar’ gemaakt. Via boorgaten in hun schedel worden elektroden geïmplanteerd in de hersenen. Met cement wordt een fixatie-staaf of ‘hoedje’ aan de schedel vastgehecht. Dit staafje dient om de kop van de apen te fixeren tijdens de latere hersenmetingen. De dieren worden gemiddeld 7 tot 10 jaar (her)gebruikt aan de KU Leuven.5 Sommige dieren ondergaan tijdens deze lange periode als proefdier meerdere hersenoperaties om losgekomen of beschadigde implantaten of staafjes te vervangen. 6
Voor het verdere verloop van de hersenstudies worden de proefapen vastgebonden in primatenstoelen voor een beeldscherm. Het hoofd is onbeweeglijk vastgemaakt met behulp van het stammetje zodat ze niet kunnen wegkijken van het scherm. De apen worden maandenlang intensief getraind (soms 7u per dag of langer) om hun blik te focussen op bepaalde vormen die op het scherm verschijnen.7 Terwijl ze naar de beeldschermen staren, wordt de activiteit in hun hersenen gemeten via de ingeplante elektroden. 8
Altijd dorst
Het kost de apen veel moeite om de voor hen onnatuurlijke opdrachten voor het beeldscherm aan te leren en uit te voeren. Om hen zo ver te krijgen, worden de dieren op een strikt waterdieet gezet. De apen hebben dorst wanneer ze uit hun kooi worden gehaald voor de trainingen en de hersenmetingen. Om een paar druppels water of sap te bemachtigen, moeten ze de opdrachten correct uitvoeren.9 Het onthouden van een fundamentele basisbehoefte zoals water is een wrede dwangmethode om dieren te onderwerpen aan de eisen van de onderzoekers.
Bron: Canvas programma ‘Dieren als instrumenten’
Proefapen krijgen stroomstoten
Voor onderzoek naar de ontwikkeling van epilepsie kregen twee mannetjesapen, genaamd ‘K’ en ‘S’, elektroden ingeplant voor het toedienen van elektrische stroom. De elektrische stroomstoten zijn bedoeld om hersenschade bij de apen te creëren, om zodoende epileptische aanvallen op te wekken. De stroomstoten worden toegediend terwijl de apen de klassieke opdrachten uitvoeren, vastgebonden in de primatenstoel voor het beeldscherm.
Deze experimenten sleepten meer dan een jaar aan. Naarmate de maanden vorderden, ontwikkelden ‘K’ en ‘S’ steeds heviger epileptische aanvallen. Tijdens de aanvallen rolden de ogen van de apen heen en weer, ze smakten onbeheerst met de lippen en verloren de controle over de bewegingen in hun vier ledematen.
‘K’ en ‘S’ werden na afloop van het experiment afgemaakt.10 Zij werden respectievelijk 16 en 17 maanden lang dagelijks gebruikt voor deze dierproeven. Alleen in het weekend kregen de apen vrijaf. Zij ondergingen meer dan 300 elektrische stroomstoten. De ingeplante elektroden bleken na verloop van tijd niet meer goed te functioneren, waardoor ze opnieuw geopereerd moesten worden.11
Bron: Canvas programma ‘Dieren als instrumenten’
Verslaafd aan cocaïne
Aan de KU Leuven werd ook zeer controversieel verslavingsonderzoek met apen uitgevoerd. Proefapen werden verslaafd gemaakt aan cocaïne om te bestuderen welke veranderingen er in de hersenen plaatsvinden naarmate het verslavingsproces vordert.
De algemene opzet van deze experimenten verliep volgens de klassieke procedure: na de voorbereidende hersenchirurgie om het stammetje en elektroden in de hersenen aan te brengen, werden de apen vastgebonden in primatenstoelen voor de metingen van hersenactiviteit. Maar in de verslavingsexperimenten kregen ze via een katheter ook cocaïne-shots toegediend terwijl ze opdrachten moesten uitvoeren voor een beeldscherm.12
Bron: Canvas programma ‘Dieren als instrumenten’
Toen de cocaïne experimenten op apen bekend raakten via de media, brak een storm van verontwaardiging los bij het publiek. Ondanks de vele protesten blijven de Leuvense onderzoekers onverminderd doorgaan met omstreden experimenten op apen.
ZIJN TESTEN OP APEN MOREEL AANVAARDBAAR?
Volgens de proefdiernemers aan de KU Leuven zijn experimenten op apen gerechtvaardigd omdat ze ons nieuwe inzichten leveren over het menselijke functioneren. Op die manier wil de KU Leuven effectieve medicijnen of behandelingen voor de mens ontwikkelen.
Aan de KU Leuven beweren ze dat het “ethisch natuurlijk niet verantwoord is dat je in normale menselijke subjecten elektrodes plant. Bij apen kan dat wel.”13 Hieruit blijkt dat proefdiernemers een dubbele moraal hanteren. Als je een onderzoeker vraagt waarom ze dieren gebruiken is het omdat ze op ons lijken, maar als je vraagt waarom we op dieren mogen testen, dan zegt de onderzoeker omdat ze niet op ons lijken.”
De KU Leuven voert ondertussen al meer dan 30 jaar akelige experimenten uit op apen die veel leed bezorgen. En tot nu toe zijn er nog geen tastbare resultaten uitgekomen.
WAT WIJ WILLEN
Animal Rights is principieel tegenstander van alle dierproeven. Als we geen mensen zonder hun toestemming willen gebruiken als proefobjecten, dan geldt dit universeel voor alle levende wezens. Elk dier is een individu met recht op leven en welzijn, ongeacht nut of noodzaak voor de mens. Bovendien zijn dierproeven achterhaalde wetenschap. De resultaten van dierproeven hebben hun beperkingen, gewoon omdat dieren geen mensen zijn. Door nieuwe technologieen zoals organoiden, ex vivo culturen van menselijke hersencellen of de human brain atlas.14
Daarom roept Animal Rights de regering en de KU Leuven zelf op om de onderzoeksbudgetten te investeren in de verdere ontwikkeling van alternatieve methoden. De KU Leuven zelf financiert namelijk heel wat van deze apenexperimenten.
In korte tijd zijn er op meerdere locaties in Zuid-Holland tientallen verminkte en gedumpte ganzenlichamen gevonden. In Nieuwerkerk aan de IJssel zijn in totaal 34 lichamen aangetroffen. In Lopikerkapel zijn in totaal 32 lichamen aangetroffen. In Reeuwijk zijn gisteren 5 lichamen gevonden. Het gaat in totaal om vijf afzonderlijke vondsten. Bij een aantal dieren is het borststuk verwijderd: ganzenborst wordt door sommige mensen gegeten als delicatesse. Animal Rights looft een beloning uit van € 5000,- voor de tip die leidt tot de ontmaskering en veroordeling van de dader(s).
Jessica Smit van Animal Rights: “Ook vorig jaar kregen wij al meldingen van gehavende en gedumpte lichamen, maar onderzoeken lopen op niets uit en daders komen hier ongestraft mee weg. Er is te weinig controle op stroperij, maar ook op reguliere jacht in het veld en onze buitengebieden. Deze gruweldaden mogen niet ongestraft blijven.”
De lichamen in Nieuwerkerk aan de IJssel zijn gevonden door een oplettende voorbijganger die daarna de dierenambulance heeft gebeld.1 De lichamen in Lopikerkapel werden ontdekt door een buitengewoon opsporingsambtenaar van de gemeente Lopik. Het is nog niet bekend wie er verantwoordelijk is. De gemeente stelt een onderzoek in en roept getuigen op zich te melden.2 [Klik hier](https://www.lopik.nl/) voor de contactgegevens van de gemeente Lopik. De lichamen in Reeuwijk werden gevonden door buurtbewoners.
Regelmatig worden er in deze regio lichamen van gedumpte dieren met uitgesneden lichaamsdelen gevonden. Afgelopen oktober werden er in Driebruggen meer dan twintig ganzen gedumpt op de Hogebrug.3 Ook hier was weer een gedeelte van de borst verwijderd. Bij deze vondst werd naast de stapel dieren een hagelpatroon aangetroffen. Afgelopen november troffen medewerkers van Animal Rights op [verschillende plekken in Reeuwijk de lichamen van gedumpte ganzen aan](https://www.animalrights.nl/reeuwijk-vol-met-dode-gedumpte-ganzen). Van één van de vogels is een röntgenscan gemaakt. Het dier zat vol hagel en had een gebroken vleugel.
Jessica Smit: “Wij weten niet met zekerheid of er een link is tussen de vondsten, maar het vermoeden is er zeker. Bij álle vondsten zijn lichaamsdelen verwijderd en bovendien bevinden de locaties zich op slechts enkele kilometers van elkaar.”
Ganzen zijn sociale vogels die paartjes vormen voor het leven. Ze zijn trouw aan hun partner, de plekken die ze bezoeken en ze gebruiken veelal dezelfde slaap- en broedplaatsen. Ze leven in familieverbanden en worden gemiddeld twaalf jaar. Bij een leven zonder risico’s kunnen ze ook gemakkelijk twintig jaar worden. Jessica Smit: “Het doden van enkele dieren uit een groep zorgt er letterlijk voor dat families uit elkaar worden gerukt.”
Lees ook: [Reeuwijk vol met dode gedumpte ganzen.](https://www.animalrights.nl/reeuwijk-vol-met-dode-gedumpte-ganzen)
Animal Rights wil dat deze misselijkmakende praktijken serieus onderzocht gaan worden, zodat dit in de toekomst niet meer voorkomt. Jessica Smit: “Wij willen een duidelijk signaal afgeven: het onderzoek schiet te kort. Aan de levens van ganzen wordt amper waarde gehecht, maar voor ons is elk dier een individu met recht op leven. Wie de gouden tip geeft die leidt tot de ontmaskering en veroordeling van de dader(s) kan rekenen op een beloning van € 5000,-”
Als er meerdere tips leiden tot een veroordeling dan wordt de beloning verdeeld.
Onderzoeken lopen op niets uit en daders komen hier gewoon mee weg. Deze gruweldaden mogen niet ongestraft blijven.
Bij álle vondsten zijn lichaamsdelen verwijderd en bovendien bevinden de locaties zich op slechts enkele kilometers van elkaar.
Het doden van enkele dieren uit een groep zorgt er letterlijk voor dat families uit elkaar worden gerukt.
De coronacrisis ontregelt onze levens. Die ontregeling biedt kansen: we kunnen onze creativiteit aanspreken om nieuwe dingen te proberen. Dit is een tijd waarin je jezelf nieuwe gewoonten kunt aanleren. Grijp de kans om het positieve van een plantaardige levensstijl te ontdekken.
Veel mensen zitten meer thuis dan normaal. Dat geldt waarschijnlijk ook voor jou, behalve als je bijvoorbeeld in de zorg werkt. Voor veel sporten, andere hobby’s en sociale activiteiten is minder ruimte. Dat is vervelend, maar het schept ook ruimte om nieuwe dingen te proberen. Daag jezelf uit en verrijk je leven op het gebied van plantaardig eten.
De laatste jaren zijn er allerlei nieuwe plantaardige producten op de markt gekomen die een alternatief zijn voor zuivel en andere dierlijke producten. In een steeds hoger tempo komen daar steeds meer producten bij. Een greep uit producten die recent op de markt gebracht zijn:
Vijf vleesvervangers uit de diepvries van Iglo, o.a. een burger, gehakt en ‘veggie sticks’. Verkrijgbaar bij de grote supermarkten.
Plantaardige zuivel van Danio (op basis van kokos en in heerlijke smaken als Mango-lime en Stracciatella) en Activia (op basis van soja in o.a. in de smaken Perzik en Vanille). Danio is verkrijgbaar bij Albert Heijn; andere supermarkten volgen binnenkort. Activia is verkrijgbaar bij Jumbo en Albert Heijn en binnenkort ook bij andere supermarkten.
Nieuwe vegan salades van Johma. De selderij-appelsalade was al vegan, de nieuwe komkommer-venkelsalade is dat ook. Heerlijk op brood, cracker of toast. Beide zijn alleen verkrijgbaar bij Albert Heijn. De nieuwe vegan pastasalade is bij meer supermarkten verkrijgbaar en bestaat uit penne, courgette, rode paprika, tomaat, basilicum, bleekselderij, witte kool en een kruidige tomatendressing.
Probeer eens een nieuw plantaardig product en ontdek hoe lekker plantaardige alternatieven zijn.
Een nieuw plantaardig product uit de supermarkt kopen is iets nieuws proberen level 1.
Als je nu de tijd kunt maken om een paar levels omhoog te gaan, kun je jezelf verder uitdagen. Je hoeft lekkere plantaardige producten niet kant-en-klaar uit de supermarkt te halen, je kunt ze ook zelf maken. Bijvoorbeeld deze cranberrykoekjes van de Vegan Challenge waarbij je de cranberry’s ook kunt vervangen door chocola of iets anders lekkers. Een ideaal basisrecept voor koekjes dat je met je eigen favoriete ingrediënt kunt aanvullen.
Door jezelf uit te dagen om plantaardig te koken, kun je ook veel nieuws ontdekken in de wereld van plantaardige voeding, waarmee je je voordeel kunt doen voor je gezondheid en je smaakbeleving. Dit plantaardige weekmenu geeft je meer dan voldoende inspiratie voor recepten.
Als het weekmenu je kan inspireren tot een week plantaardig eten, kun je ook nog wel een stap verder gaan. Plantaardig eten hoeft helemaal niet moeilijk te zijn. Door deze 8 stappen te zetten, kom jij er ook.
