Eerder deze maand deed een Animal Rights onderzoeksteam een gruwelijke ontdekking in het Vlaams-Brabantse Grimbergen. In een vervallen schuur achter een dichtgetimmerde woning aan de Driesstraat troffen zij de gemummificeerde lijken aan van vele tientallen konijnen die hoogst waarschijnlijk in hun batterij kooien zijn gecrepeerd. “Wij zien veel dierenleed voorbij komen uit de vee-industrie” zegt Els van Campenhout van Animal Rights, “maar dit is ook voor ons een zeldzame en wrede misdaad om mee geconfronteerd te worden.”
Animal Rights heeft bij de politie aangifte gedaan. Het vermoeden bestaat dat de voormalige eigenaars van de konijnenfokkerij op een dag de deuren achter zich dicht getrokken hebben en de konijnen aan hun lot hebben over gelaten. “Omkomen van honger en dorst zonder ontsnappingsmogelijkheid moet voor onvoorstelbare paniek, stress en lijden gezorgd hebben,” zegt Animal Rights campagneleider Erwin Vermeulen.
Een deel van de kooien bestaat uit zogenaamde voedster-kooien, waarin moederkonijnen hun jongen werpen. “Je moet er niet aan denken dat wanhoop deze moeders mogelijk tot kannibalisme heeft gedreven,” zegt Van Campenhout.
Animal Rights verwacht van de politie dat de daders, ook al kan de misdaad van tien tot vijftien jaar terug dateren, opgespoord worden. Uitgezocht moet worden of deze mensen elders weer opnieuw begonnen zijn. “Het kan niet zo zijn dat degenen die verantwoordelijk zijn voor het creperen van deze konijnen, ergens anders opnieuw hun terreur uitoefenen over andere dieren,” zegt Van Campenhout. “We verwachten van justitie dat deze mensen opgespoord en bestraft worden,” vervolgt ze. “We willen minimaal zien dat de verantwoordelijken een levenslang dierenhoudverbod krijgen opgelegd.” 1
Zelfs zonder de excessen van Grimbergen is de konijnenhouderij een vreselijke, wrede industrie. Konijnen lopen veelal op gaas in batterijkooien. Maar ook in het door de industrie bejubelde ‘parksysteem’ kunnen konijnen nooit naar buiten, zien nooit daglicht, lopen op plastic bodems met spleten, kunnen niet grazen of graven, zitten in onnatuurlijke groepsverbanden, leven in de ammoniak stank boven hun eigen keutels en urine, is het sterftecijfer en antibioticagebruik hoog, worden rammen en voedsters grotendeels in eenzame opsluiting gehouden, en worden deze seksueel geweld aangedaan bij het afnemen van sperma en kunstmatige inseminatie. Een ‘vleeskonijn’ wordt slechts 10 weken oud, een voedster misschien één jaar.
In België bestaan batterijkooien nog op bedrijven die hun activiteiten zullen stopzetten voor 1 januari 2020. Bedrijven die voor 2014 al ‘verrijkte’ kooien hadden geïnstalleerd, mogen die nog gebruiken tot 31 januari 2024. In Nederland blijven vooralsnog alle systemen toegestaan.
Animal Rights roept de consument daarom op om de komende feestdagen konijn van het menu te laten en te kiezen voor vreedzame, plantaardige alternatieven.
Volgens Het Laatste Nieuws is de eigenaar inmiddels bekend: “Het pand in kwestie is eigendom van de familie Moens. Een erfgenaam laat weten zijn advocaat te hebben ingeschakeld. “Het erf was van mijn vader. Hij woonde er al lang niet meer en is afgelopen jaar op 94-jarige leeftijd overleden. We moeten daar nog opruimen en de woning leegmaken, maar het staat er al jaren op deze manier.”” 2
Tegen Het Nieuwsblad zegt de advocaat van de familie: “Vader Louis Moens kreeg een hersenbloeding, werd opgenomen, verzorgd bij familie en overleed op 94-jarige leeftijd. Het pand stond en staat ook al vele jaren leeg. Het overlijden van die dieren betreuren we echt, maar daar heeft de familie nu echt niets mee te maken. Zij zijn niet in fout, want na al die jaren treffen ze het zo aan. Het pand is nu wat het is. Er zijn vier erfgenamen, plus een erfdeel ook met kinderen, wat het complexer maakt. Dit is een heel pijnlijk dossier. Niemand wil zoiets meemaken, de familie zelf stelt enkel na zovele jaren vast wat er is geweest en probeert het beste te doen.” 3
Inmiddels is ook het Parket Halle-Vilvoorde ingeschakeld. “Ik ben gechoqueerd”, aldus Grimbergs schepen van Dierenwelzijn Philip Roosen (N-VA) tegen Het Nieuwsblad. “Ik zal met de politie overleggen wat er verder moet gebeuren.”
Op 29 november bericht Het Laatste Nieuws dat het parket van Halle-Vilvoorde een dossier geopend heeft betreffende de horrorstal. Hoe de vork in de steel zit, wordt momenteel door het parket onderzocht. 4
[De zaak wordt uiteindelijk geseponeerd.](https://www.animalrights.nl/geen-gerechtigheid-voor-de-achtergelaten-konijnen-van-grimbergen)
Animal Rights is geschokt over het voornemen van de provincie Gelderland om wasberen volledig uit te roeien. Erik Koffeman, van de lokale jagersvereniging, wil naar eigen zeggen wasberen niet opvangen, maar echt uit het systeem halen en dus afmaken.1 Jessica Smit, campagneleider Animal Rights: “Zoals gebruikelijk staan jagers met geladen geweren te popelen om aan de slag te gaan. De wasbeer wordt gedemoniseerd op basis van misinformatie en paniekzaaierij. Wij willen dat de overheid ijvert voor het accepteren van de wasbeer als ingeburgerde soort.”
Teken nu: [accepteer de wasbeer](https://www.animalrights.nl/accepteer-de-wasbeer)
De wasberen in Gelderland moeten volgens het provinciebestuur worden uitgeroeid, omdat ze een bedreiging vormen voor de biodiversiteit. De dieren komen in grote delen van Duitsland voor en de populaties groeien snel. In de grensstreek zijn de aantallen nog laag, maar dat zal naar verwachting op korte termijn veranderen. In Duitsland beschouwt men de wasbeer als een ingeburgerde soort. De NVWA noemt volledige eliminatie wegens continue instroom uit andere landen op de lange termijn niet haalbaar.3
Jessica Smit: “Het is niet reëel om te verwachten dat de Duitse opmars van wasberen gestopt kan worden. Wil de provincie tot het einde der tijden wasberen blijven doodschieten?”
De wasbeer komt van oorsprong niet in Europa voor en is in 2016 op de Europese lijst van invasieve exoten geplaatst.4 Deze lijst wordt ook wel de Unielijst genoemd. Het dier is echter niet op deze lijst geplaatst wegens een gevaar voor inheemse natuur. Smit: “In heel Europa is tot op heden geen bewijs gevonden voor negatieve effecten van de wasbeer op biodiversiteit.5 Waarom provincies dit lopen te roeptoeteren is voor ons een raadsel.”
Wasberen zijn op de Unielijst geplaatst, omdat ze schade kunnen veroorzaken aan stallen, viskwekerijen of andere bedrijfsmatigheden.6 In Nederland is dergelijke schade nog niet gemeld of bekend. Ervaringen uit Duitsland, waar lokaal hoge dichtheden van populaties worden bereikt, leren dat er slechts geringe economische schade is.7
Besmetting van mensen met de wasbeerrondworm, waar vaak naar verwezen wordt, is zeer zeldzaam. In de periode van 1973 tot 2002 zijn in de Verenigde Staten 14 mogelijke gevallen bekend. Daarnaast zijn maar liefst meer dan 90 soorten wilde en gedomesticeerde dieren, waaronder kippen, konijnen en honden, geïdentificeerd als drager. 8
Zodra wasberen zich in meer delen van Nederland gaan vestigen, zijn alle regelmatig opgeworpen argumenten met betrekking tot biodiversiteit, economische schade en volksgezondheid minimaal of niet aan de orde. Animal Rights wil dat de overheid stopt met het zaaien van paniek, het verspreiden van misinformatie en ijvert voor het accepteren van de wasbeer als ingeburgerde soort.
Teken nu: [accepteer de wasbeer](https://www.animalrights.nl/accepteer-de-wasbeer)
De wasbeer wordt gedemoniseerd op basis van misinformatie en paniekzaaierij.
In heel Europa is tot op heden geen bewijs gevonden voor negatieve effecten van de wasbeer op biodiversiteit. Waarom provincies dit lopen te roeptoeteren is voor ons een raadsel.”
Als gevolg van verschillende schandalen met paardenvlees uit Zuid-Amerika dat in de Belgische en Nederlandse rekken lag, heeft de vleesindustrie besloten om KU Leuven op te trommelen voor de opstart van een onderzoeksproject dat daarnaast ook dierenwelzijnslabels op vleesverpakkingen in de supermarkten voorziet. Dat deze labels er slechts zijn om de consument een goed gevoel te geven en niets te maken hebben met het echte welzijn van de dieren, bevestigen de undercoverbeelden die te zien waren in de documentaire van Nederlandse onderzoeksjournaliste Ellie Lust. Campagnecoördinator Els Van Campenhout werkte mee aan de reportage: “De vleesindustrie betaalt wetenschappers om een positief beeld te schetsen van de slachthuizen. Labels als Respectful Life, maar ook Parkkonijn of Beter Leven zijn marketinginstrumenten om de consument een goed gevoel te geven. Een váls goed gevoel.” 12
In de recente documentaire van ‘Ellie in de handel’ worden wantoestanden in Zuid-Amerikaanse paardenslachthuizen getoond. De undercoverbeelden laat gruwelijke mishandeling van paardenzien. Maar ook andere illegale praktijken komen aan het licht. Er wordt gefraudeerd met de identificatie van de dieren, zodat niet te achterhalen is of er afgedankte rodeo- of racepaarden geslacht worden. Die dieren hebben vaak medicatie toegediend gekregen die in onze contreien verboden is voor dieren die geslacht worden voor menselijke consumptie. Het gaat onder meer over de ontstekingsremmer fenylbutazon, die bloedarmoede veroorzaakt, tot anabole steroïden, die cardiovasculaire bijwerkingen hebben. Al deze zaken worden niet opgemerkt door door Respectful Life, zeggen de dierenrechtenorganisaties waaronder Animal Rights.
Labels als Respectful Life zijn pure marketinginstrumenten om consumenten een goed gevoel te geven. Respectful Life is gefinancierd door de vleesindustrie, een industrie die er alles aan doet om pottenkijkers buiten te houden omdat ze weten dat voor wat zij doen, geen enkele ethisch verantwoorde verklaring te vinden is.
Van Campenhout merkt op dat Respectful Life vorig jaar nog in een rapport schreef dat onderzoekers van de KU Leuven “verbeteringen” hadden vastgesteld in een slachthuis in Uruguay, “terwijl dat niet operationeel was op het moment dat ze er onderzoek deden, dat geven ze in hun rapport toe”. Bovendien worden de controles vooraf aangekondigd, zegt ook de Zwitserse Animal Welfare Foundation, zodat gewonde of zwangere paarden weggehaald worden vooraleer de controleurs langskomen.
Jaarlijks wordt zo’n 30.000 ton paardenvlees verwerkt door Vlaamse bedrijven. Dat vlees komt voornamelijk uit het buitenland en dan met name uit Zuid-Amerika. Nadat ontdekt werd dat paardenvlees als rundvlees verkocht werd en op die manier duizenden, niet voor consumptie geschikte paarden in de voedselketen terecht zijn gekomen, besloot de Europese Commissie om de import van paardenvlees uit Mexico te verbieden in 2015. Sinds dat verbod zijn het vooral slachthuizen in Brazilië, Argentinië, Uruguay en Canada die het vlees van mishandelde paarden op de Europese markt brengen. Naar aanleiding van het importverbod, richtte de Federatie van het Belgische Vlees (FEBEV), in samenwerking met de KU Leuven, het onderzoeksproject ‘Respectful Life’ op.
De undercoverreportage bewijst dat labels als Respectful Life er slechts zijn om het geweten van de consument te sussen en niets te maken hebben met dierenwelzijn. Dit is greenwashing van de bovenste plank, aangezien het onnoemelijke dierenleed echter niet stopt na het invoeren van zo’n label. Een compleet importverbod en een sluiting van de betrokken slachthuizen daarentegen, zouden wel soelaas bieden.
Werkgroep Dier & Welzijn van de KU Leuven is geen voorstander van een importverbod, volgens wetenschapper [Bert Driessen](https://www.animalrights.be/de-arrogantie-van-een-wetenschapper “”) : “omdat de slachthuizen op deze manier bijgestuurd kunnen worden. Als we de Europese grenzen zouden sluiten voor vlees uit Zuid-Amerika, gaan die slachthuizen daar heus niet dicht. Ze zoeken dan gewoon andere markten, zoals China of Rusland. Zou dat het dierenwelzijn verbeteren?”. Animal Rights meent dat dit importverbod wél nodig is en dat de lokale dierenrechtenorganisaties in Zuid-Amerika verder zullen blijven strijden voor de rechten van de mishandelde paarden. “De enige manier om dierenleed aan te pakken is door zulke horrorplekken te sluiten en te kiezen voor een plantaardig dieet. Zo ben je er zeker van dat je niet bijdraagt aan gruwelijke dierenmishandeling”, besluit Van Campenhout.
De vleesindustrie betaalt wetenschappers om een positief beeld te schetsen van de slachthuizen. Labels als Respectful Life, maar ook Parkkonijn of Beter Leven zijn marketinginstrumenten om de consument een goed gevoel te geven. Een váls goed gevoel.
De paarden worden geslagen, krijgen elektroshocks, staan onbeschut, lopen verwondingen op tijdens het transport. Hoe kan Respectful Life dan volhouden dat het het dierenwelzijn verbetert?
De enige manier om dierenleed aan te pakken is door zulke horrorplekken te sluiten en te kiezen voor een plantaardig dieet. Zo ben je er zeker van dat je niet bijdraagt aan gruwelijke dierenmishandeling
Het Nationaal MS Fonds is het eerste gezondheidsfonds in Nederland dat geen enkele dierproef financiert. De organisatie zet wel in op onderzoek, maar doet dat dierproefvrij. Vandaag begint de nationale collecteweek van het Nationaal MS Fonds. Robert Molenaar van Animal Rights: “Het Nationaal MS Fonds laat zien dat ethiek en onderzoek prima samen kan gaan. [We roepen op om flink te doneren tijdens de collecteweek.](https://www.nationaalmsfonds.nl/)”
In de statuten van het Nationaal MS Fonds staat opgenomen dat met het opgehaalde geld geen dierproeven worden gefinancierd. 1 Het goede doel is een snelgroeiende organisatie die vorig jaar ruim 1 miljoen euro ophaalde tijdens de [collecteweek](https://www.nationaalmsfonds.nl/).
Het Nationaal MS Fonds: “Er is geen oplossing voor MS. Onderzoekers weten niet hoe MS ontstaat en hoe de ziekte te genezen is. Onderzoek is hard nodig. We financieren geen onderzoeken waarbij dieren als proefdieren worden ingezet. Er zijn andere methoden om onderzoeken te testen.”
Naast het Nationaal MS Fonds is de [Brandwondenstichting sinds een aantal jaren volledig dierproefvrij](https://www.animalrights.nl/brandwonden-stichting-stopt-met-dierproeven). Molenaar: “We zien een omslag bij gezondheidsfondsen: er wordt steeds meer geïnvesteerd in moderne dierproefvrije technieken. Dat is goed nieuws voor mens en dier.”
Het Nationaal MS Fonds laat zien dat ethiek en onderzoek prima samen kan gaan. We roepen op om flink te doneren tijdens de collecteweek.
Afgelopen zaterdag, tijdens een actie tegen de jacht georganiseerd door Animal Rights, vonden activisten een met hagel doorzeefde gans in Zuiderwoude, Noord-Holland. Jessica Smit van Animal Rights: “Dit dier was zwaargewond en had dringend hulp nodig. De kolgans werd aangetroffen met een gebroken poot, een gebroken vleugel en is met spoed overgebracht naar de dierenarts.”
Noord-Holland koploper ganzenslachtingen
In Noord-Holland zijn vorig jaar bijna 90.000 ganzen gedood. Dat zijn 10.000 dieren meer dan het jaar daarvoor. 1 Zo’n 25 tot 40% van de ganzen in Nederland vliegt rond met hagel in het lijf. 2 Smit: “Wij treffen regelmatige gewonde dieren aan, maar wat wij tegenkomen in het veld is slechts het topje van de ijsberg. Ganzenbeheer is wanbeleid: het werkt niet en zorgt voor veel dierenleed.”
Ganzenbeheer is wanbeleid: het werkt niet en zorgt voor veel dierenleed.
Jessica Smit, Animal Rights
Voor dood achtergelaten
De kolgans werd aangetroffen met een gebroken poot en een gebroken vleugel. Ook ademde ze moeilijk. In beide vleugels evenals het lijf werd door de dierenarts hagel aangetroffen. Zowel de poot als vleugel zijn waarschijnlijk gebroken bij het neerstorten uit de lucht. Vermoedelijk liep het dier al enkele dagen met ernstige pijn rond.
Kollie werd gevonden in de buurt van een jachtpartij
Ze ademde moeilijk.
Kollie werd met spoed naar een dierenarts gebracht.
Daar bleek dat haar verwondingen te ernstig waren.
Ze werd geëuthanaseerd
Beide vleugels en haar lijf zaten vol hagel.
Kristel en Helena vonden de gans en vertellen hun verhaal: “We zagen de gans ernstig gewond in een drassig veld. Na enkele minuten lukte het ons haar te vangen. Onderweg naar de dierenarts ademde ze moeilijk, een hartverscheurend gezicht. Het was een kolgans, dus we noemden haar Kollie. De dierenarts stelde vast dat de verwondingen ernstig waren en Kollie niet meer gered kon worden. Ze werd geëuthanaseerd.”
Het doodschieten van enkele dieren uit een groep zorgt er letterlijk voor dat families uit elkaar worden gerukt
Ganzen zijn sociale monogame dieren die in familieverbanden leven. Ze worden gemiddeld twaalf jaar, bij een leven zonder risico’s kunnen ze ook gemakkelijk twintig jaar halen. Jacht is de belangrijkste doodsoorzaak. Ganzen zijn trouwe dieren. Ze zijn trouw aan hun partner, de plekken die ze bezoeken en ze gebruiken veelal dezelfde slaap- en broedplaatsen.
Smit: “Het doodschieten van enkele dieren uit een groep zorgt er letterlijk voor dat families uit elkaar worden gerukt. Daarnaast zijn ganzen grote vogels en een moeilijke diersoort om te bejagen. Er gaat van alles mis bij de ganzenjacht in Nederland. Jagers wanen zich heer en meester en worden amper gecontroleerd.”
Activisten keren terug naar Noord-Holland
Animal Rights is sinds 2015 actief tegen de jacht. Activisten gaan regelmatig het veld in om jachtpartijen te verstoren en misstanden vast te leggen. Smit: “We worden steeds vaker gecontacteerd over jachtpartijen in Noord-Holland en zullen terugkomen om dieren te redden en misstanden vast te leggen.”
Animal Rights keert terug naar Noord-Holland.
Activisten zijn getuige van een drijfjacht in Noord-Holland.
