Wetenschappelijk onderzoek toont keer op keer aan dat schaaldieren zoals kreeften gevoel hebben en dus pijn kunnen ervaren. Toch is het in Nederland toegestaan deze dieren levend te verkopen en te koken. Animal Rights wil dat hier een einde aan komt.
Speech Willem Vermaat bij de mars Stop de Stalbranden Nu
Op 15 april van dit jaar reageerde de wereld geschokt.
Brand.
Brand die velen recht in het hart trof.
Verslagenheid, verdriet, steunbetuigingen. En actie.
Binnen één dag was vanuit allerlei hoeken al 700 miljoen euro aan hulp toegezegd.
700 miljoen euro om de schade die de brand aan de wereldberoemde kathedraal in Parijs had aangericht te herstellen.
Het maakt de Notre Dame zelf niets uit of zij in brand staat.
Of ze hulp krijgt.
Of ze überhaupt bestaat.
Het maakt ons uit.
Daarmee zeg ik niet dat de Notre Dame niet belangrijk is. Het belang van de Notre Dame is simpelweg het belang dat wij aan haar toekennen.
Maar als een brand ons zo kan raken, waarom merk ik daar dan zo weinig van als er voor de zoveelste keer duizenden dieren tegelijk levend in vlammen opgaan tot alleen nog hun verkoolde lichamen achterblijven? Waarom blijft het dan zo ijzingwekkend stil?
Het zou ons stil moeten maken. Maar ik hoor niet de stilte van verslagenheid en verdriet. Ik hoor de stilte van onverschilligheid.
Waarom? Hoe kan het? Hoe kan het dat we bij een nieuwsbericht over stalbranden emotieloos doorklikken naar het volgende artikel?
En met we bedoel ik niet jullie, niet wij, die hier staan. Maar wij Nederland.
Zouden we, Nederland, ook zo reageren als er evenveel schoolgebouwen als stallen in vlammen opgingen? Hoe zou de media zoiets uitmeten? Is het hele land dan niet in rep en roer? Had de minister van onderwijs niet allang moeten aftreden?
Hoe anders reageren we als het om dieren gaat.
LTO schrijft op haar website:
“Elke stalbrand laat een diepe indruk achter niet alleen bij de veehouder maar ook bij de bestrijders van de brand en mensen in de omgeving. Wanneer er ook vee omkomt heeft dat een nog grotere impact.”
Als we dit vertalen naar de schoolbranden, dan lees ik:
Elke schoolbrand laat een diepe indruk achter niet alleen bij de schooldirecteuren maar ook bij de bestrijders van de brand en mensen in de omgeving. Wanneer er ook kinderen omkomen heeft dat een nog grotere impact.
Zouden we niet eerst stilstaan bij de slachtoffers? Bij de kinderen zelf?
Zouden we niet altijd eerst bij de slachtoffers stil moeten staan? Of het nou om menselijke kinderen gaat of om niet-menselijke dieren?
Zijn mensen, koeien, varkens en kippen gelijk?
Nee.
Maar als we levend verbranden, dan zijn we gelijk… in ons lijden.
Misschien maakt een stalbrand Nederland niet veel uit, maar het maakt de slachtoffers wel uit.
Daar gaat het om.
Jullie begrijpen dat.
Jullie zijn hier voor die slachtoffers.
Wij zijn hier voor die slachtoffers.
En wij zijn hier om Nederland wakker te schudden!
Wij gaan door tot er geen stalbrand meer is.
Wij gaan door – wat mij betreft – tot er geen stal meer is!
Weg met die gevangenissen voor dieren!
Stallen horen in het museum.
Wij gaan door tot de mensen dieren teruggeven wat ze van hen hebben afgepakt: hun leven.
Wij gaan door tot dieren vrij zijn.
Wij gaan door tot Nederland wakker wordt.
Afgelopen zaterdag [demonstreerde Animal Rights tegen het afschot van de damherten](https://www.animalrights.nl/protest-tegen-afschot-damherten) in de Noord-Hollandse duinen. Een dag later werden de afschot- en telcijfers van afgelopen winter en lente gepubliceerd. Er zijn afgelopen winter weer honderden damherten doodgeschoten in de Amsterdamse Waterleidingduinen, toch zijn er in de lente 159 meer dieren geteld dan vorig jaar.1 Jessica Smit, campagneleider Animal Rights: “Na drie winters schieten en het doden van duizenden dieren, blijft de populatie damherten boven de 3000. Wij willen dat de plannen van de provincie onmiddellijk worden bijgesteld, er moet gekozen worden voor een niet-dodelijk en diervriendelijk beleid.”
Lees ook: [Stop de massaslachting, geef damhert rust en ruimte](https://www.animalrights.nl/stop-de-massaslachting-geef-damhert-rust-en-ruimte)
1:NH Nieuws, (2019). “Ondanks afschot toch meer damherten in Waterleidingduinen.”
Sinds het besluit tot afschot werd genomen, is de populatie damherten niet afgenomen. In de winter van 2016/2017 zijn er 1.329 damherten geschoten. In de winter van 2017/2018 zijn er 1.440 dieren geschoten. Afgelopen weekend zijn de cijfers van 2018/2019 gepubliceerd: er zijn maar liefst 1.778 dieren afgemaakt.2 De afgelopen drie winters zijn er in totaal 4.547 dieren doodgeschoten en toch nemen de aantallen niet af. Bovendien mogen er volgens de plannen van de provincie, niet meer dan 1.200 dieren per jaar worden doodgeschoten.
Afschot leidt tot meer jongen, omdat er nog steeds voldoende ruimte en voedsel in het gebied aanwezig is. Hierdoor moeten er veel meer dieren worden doodgeschoten dan in de plannen wordt voorgesteld.
2:“Amsterdamse Waterleidingduinen – Damhertendossier.”
Jessica Smit, campagneleider Animal Rights: “Alleen deze cijfers zouden al voldoende moeten zijn om te concluderen dat afschot niet de juiste aanpak is. Er moeten veel meer dieren worden doodgeschoten dan aanvankelijk werd voorgesteld. Waarom worden de plannen van de provincie niet bijgesteld?”
Veel natuurgebieden in Nederland zijn versnipperd doordat kanalen, spoorwegen en autowegen er dwars doorheen zijn aangelegd. Dat betekent dat veel dieren vastzitten in een onnatuurlijk klein leefgebied. Bij conflicten, tussen mensen en dieren die in het wild leven, is er amper tolerantie voor deze dieren. De mens wordt neergezet als alleenheerser en menselijke belangen worden altijd zwaarder gewogen dan de belangen van dieren. Animal Rights wil dat belangen van álle dieren worden meegenomen bij beleidvorming en dat de massaslachting van de herten in de duinen stopt.
De Partij voor de Dieren heeft opgeroepen tot een jachtstop. Lees de vragen [hier](https://noordholland.partijvoordedieren.nl/vragen/meer-damherten-in-amsterdamse-waterleidingduinen-na-massaal-afschot).
Er moeten veel meer dieren worden doodgeschoten dan aanvankelijk werd voorgesteld. Waarom worden de plannen van de provincie niet bijgesteld?
Animal Rights gaat in beroep tegen het afleveren van de omgevingsvergunning voor de uitbreiding van het varkensslachthuis Vion in Boxtel. Dat besliste de organisatie nadat de gemeente meer dan 40 zienswijzen als ‘niet-ontvankelijk’ verklaarde en bekend maakte de vergunning te verlenen. Campagnecoördinator Els Van Campenhout reageert strijdvaardig: “Animal Rights laat het hier niet bij en gaat in beroep tegen de beslissing van de gemeente Boxtel om de omgevingsvergunning ondanks alle bezwaren toch af te leveren.”
Dankzij de oproep van Animal Rights werden maar liefst 111 zienswijzen ingediend. Ook Animal Rights diende haar zienswijze persoonlijk in op de gemeente van Boxtel. Dat ging echter niet zo vlot als aanvankelijk gecommuniceerd door de gemeente.
Boxtel keurde eerst alle zienswijzen af die via mail verstuurd werden voor de deadline van 27 juni. Daarop communiceerde de gemeente dat iedereen nog tot en met 12 juli de tijd kreeg om een zienswijze op papier in te dienen. Vele mensen reageerden opnieuw en dienden op tijd hun zienswijze in, maar kregen desondanks een brief toegestuurd met de mededeling dat hun brief als “niet-ontvankelijk” verklaard werd wegens het niet respecteren van de vooropgestelde termijn. Dat betekent concreet dat er geen rekening gehouden wordt met de ingediende zienswijze. In de brief van de gemeente Boxtel wordt geen woord meer gerept over de verlengde deadline van 12 juli en wordt alleen nog maar over de deadline van 27 juni gesproken.
Dat correct en binnen de termijn ingediende zienswijzen ineens als ‘te laat’ bestempeld werden wordt alsook bevestigd in [dit anonieme telefoongesprek](https://www.youtube.com/watch?v=35Vsdy2IZ8E&feature=share&fbclid=IwAR1XefWm_0eJuYU68-EsX6Pcd5QMPe5GNM9cGXA6R65vyPCJ9f24CLhUTi0 “telefoongesprek”)
Een vreemde situatie waarin de gemeente er alles lijkt aan te doen om de bezwaren van zich af te schuiven. Van Campenhout licht toe: “Verstuur zienswijzen en bezwaarschriften altijd via aangetekende brief of vraag via mail een bevestiging aan de gemeente dat jouw brief goed ontvangen werd. Zo kan er achteraf geen betwisting zijn.”
Naar aanleiding van de [oproep van Animal Rights](https://www.animalrights.be/animal-rights-dient-bezwaar-tegen-uitbreiding-slachthuis-boxtel “oproep Animal Rights”) hebben heel wat mensen actie ondernomen om de uitbreiding te voorkomen en kwam Vion in het vizier terecht van ongeruste burgers en media. Door de grote stroom van reacties werd duidelijk gemaakt dat er voor slachthuizen geen plaats meer is in de toekomst.
Bij slachthuis Vion worden 5,6 miljoen varkens per jaar geslacht. De uitbreiding van het slachthuis zou betekenen dat de vestiging in Scherpenzeel de deuren sluit en zou verhuizen naar Boxtel. Dat niet iedereen daarmee opgezet is, hebben gemeente Boxtel en Vion nu wel geweten.
De plannen van Boxtel om klimaatneutraal te worden tegen 2030 lijken met het instemmen van de plannen van Vion meteen ook van tafel geveegd. Een diervriendelijk én klimaatneutraal Boxtel is onmogelijk verzoenbaar met de uitbreidingsplannen van slachthuis Vion. De vee-industrie is een van de grootste vervuilers die klimaatverandering in de hand werken. “Als we een klimaatcrisis willen voorkomen moeten we nù handelen.”, zegt Van Campenhout
Animal Rights roept burgers op melding te blijven maken van uitbreidingen en nieuwe bouw van (mega)stallen en slachthuizen. De organisatie helpt jou met het opstellen van een professioneel onderbouwde bezwaarbrief met sterke argumenten. Hulp nodig bij het opstellen van een brief of heb je weet van de aanbouw of uitbreidingen van nieuwe (mega)stallen of slachthuizen? Contacteer ons dan via [email protected] of [email protected]
Animal Rights laat het hier niet bij en gaat in beroep tegen de beslissing van de gemeente Boxtel om de omgevingsvergunning ondanks alle bezwaren toch af te leveren
Meer dan honderd zienswijzen zijn een krachtig signaal dat er voor slachthuizen geen plaats meer is in de toekomst
Als we een klimaatcrisis willen voorkomen moeten we nù handelen
Ten tijde van de bezetting van een varkensstal in Boxtel in mei 2019 was het Animal Rights meteen duidelijk dat het hier niet ging om een ‘boer’ met een paar dieren, maar om [een groot-industrieel met duizenden varkens op verschillende locaties: Van Sleuwen BV.](https://www.animalrights.nl/boxtelse-varkensboer-geen-heilige)
Terwijl de overkoepelende organisaties van de vee-industrie en hun lakeien uit parlement en regering probeerden een slachtofferrol te creëren voor de eigenaar van het bedrijf, was het voor ieder weldenkend mens duidelijk dat de varkens de echte slachtoffers zijn in dit verhaal: van uitbuiting en uiteindelijk moord.
Animal Rights diende een informatieverzoek in bij de NVWA over de periode 2015 tot heden met de vraag “om afschriften van alle inspectierapporten, processen-verbaal, waarschuwingen, boeterapporten” en correspondentie met de bedrijven en personen van Van Sleuwen via de Wet openbaarheid van bestuur (Wob), in de wetenschap dat ook deze mega-bedrijven nauwelijks worden gecontroleerd. 1
1: https://drive.google.com/file/d/1U2mZkZjlYW8NxG0gCi3QLWZ1NOpanErk/view?usp=sharing
We wisten dat de documenten in ieder geval het onderzoek moesten bevatten naar het stikken van de varkens in Haaren op 18 juli 2018 en het vervolgens verdoezelen van deze massasterfte. Verder bleek inderdaad dat in de afgelopen vijf jaar het dierenwelzijn op dit mega-bedrijf nooit gecontroleerd is.
De namen en adressen zijn geredigeerd en naar op welke locatie welk rapport betrekking heeft is het dan ook gissen; met uitzondering van het onderzoek naar het stikken van de varkens in Haaren.
Bij het inspectieverslag ‘1% selectie cross compliance’ op 9 november 2015 is de uitkomst: “Worden geen dieren meer onder dit relatienr. gehouden”. De aanwezige verklaart: “Ik heb geen varkens meer. Dit is allemaal naar mijn zoons gegaan.”
Dan blijven over twee controles op mest administratie, één op subsidiebesteding en één met betrekking tot maatregelen ter voorkoming van Afrikaanse Varkenspest (AVP).
Op 20 februari 2015 vindt een aangekondigde inspectie plaats om te controleren of de werkzaamheden voor een verleende subsidie van 12.889,25 euro voor dakisolatie ook waren uitgevoerd. Dit bleek het geval.
Wel werd als aandachtspunt gemeld: “Het ‘oude’ bedrijf is nog financieel actief maar staat in BRS op niet actief. Het ‘nieuwe’ bedrijf is financieel niet actief maar staat verder wel als actief vermeld.” BRS is de registratie van agrarische bedrijven bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO), in de volksmond ook wel mestnummer genoemd.
Er blijken vaker administratieve onregelmatigheden te zijn. Op 19 mei 2016 wordt een inspectie verricht in het kader van de Meststoffenwet (MSW). De administratieve verplichtingen blijken ‘niet akkoord’ te zijn. Vreemd genoeg wordt het rapport van die inspectie pas op 22 februari 2018 opgemaakt. Daarin wordt de ‘MSW algemeen’ afgedaan als ‘akkoord’ met daarbij de opmerking: “Feitelijk niet akkoord, doch wegens tijdsverloop en geen tijd voor nader onderzoek afgebroken.”
Vreemd, maar later dat jaar wordt het bedrijf alsnog beboet voor ‘fraude’ met mest. Na een onderzoek op 12 oktober 2018 kreeg het bedrijf een boete van 300 euro voor “Het niet naar waarheid bijhouden van een inzichtelijke administratie door de landbouwer.” Het gaat hier om feitcode M119 uit de Beleidsregel bestuurlijke boetes Meststoffenwet. De ‘betrokkene’ verklaarde: “Dit alles is veroorzaakt door het in elkaar schuiven van 2 administraties. De administratie van onze eigen locaties en de gehuurde locaties. Ook het verhuizen van zeugen in verband met het beëindigen van een locatie is een oorzaak.” De boete blijft echter staan.
Op 15 november 2018 vindt er een controle plaats van een wasplaats in het kader van de Afrikaanse Varkenspest (AVP). De NVWA oordeelt dat alles in orde is.
Op 8 augustus 2018 wordt een controle uitgevoerd naar aanleiding van een “ongewoon voorval.” Het gaat dan om het stikken van de 1200 varkens in Haaren een maand eerder.
De verantwoordelijke verklaart aan Omgevingsdienst Brabant Noord (odbn): “Op 18 juli 2018 kreeg ik ’s nachts herhaaldelijk alarm. Ik ben omstreeks 2 uur naar de stal gegaan. Ik kon niets vinden wat het alarm had doen afgaan. Om 7 uur in de morgen ben ik weer naar het bedrijf gegaan. Ik had geen alarm meer gehad. Ik heb toen een ronde gemaakt in de stal/ en niets vreemds gezien. Rond 10 uur kreeg ik weer alarm. Ik ben toen wederom naar het bedrijf gegaan. Toen ik de deur van stal 2 opende kwam de warmte me al te gemoed. Toen zag ik dat in stal 2 de ventilatie uit gevallen was. De varkens waren al dood. Ik heb al de deuren open gezet en de elektricien gebeld. De voerbakken waren leeg. (om 8 uur werd er gevoerd) De varkens hebben waarschijnlijk pas na die tijd problemen gekregen. De verklaring van de elektricien hoe dit kon gebeuren was dat het alarm gegeven werd bij een storing maar dat het systeem daarna van 3 fases overschakelt op 2 fases en de apparatuur het dan weer doet. Vandaar dat ik tijdens de controle niets kon ontdekken. Tijdens het 2e alarm heeft de ventilatie zich toch weer uitgeschakeld. Hierdoor en in combinatie met de hoge buiten temperatuur 28 tot 30 graden) zijn de varkens in zeer korte tijd omgekomen.
Na de middag is dierenarts …. Nog ter plaatse geweest om de overgebleven varkens te onderzoeken.
De meeste varkens hadden de leeftijd van circa 15weken. Twee afdelingen bevatte zware varkens.
Ik ben er nog goed ziek van en hoop zoiets nooit meer mee te maken.”
De oorzaak van het uitvallen van de ventilatie in de stal is een defecte zekering van 63A geweest. De technische uitleg is: “Voor de ventilatoren is een Danfoss frequentieregelaar aanwezig die wordt gevoed door drie fases. De frequentieregelaar heeft de eigenschap dat als er een fase wegvalt in de voeding de regelaar tot +/- 50 tot 60% van de capaciteit nog 3 fases uitstuurt naar de ventilatoren. Hierdoor draait de ventilatie normaal door. Tijdens het bezoek aan de stal door … om 02.00 uur heeft de ventilatie dan ook normaal gewerkt. Ook tijdens het bezoek van 07.00 uur heeft de ventilatie normaal gewerkt. Gezien de buitentemperatuur op 18 juli snel is gestegen heeft het volgende zich voorgedaan. Door het stijgen van de buitentemperatuur waardoor ook de temperatuur in de stallen is gestegen is de vraag naar ventilatie snel toegenomen. Op een bepaald tijdstip is de vraag boven de 60% uitgekomen die de frequentieregelaar heeft kunnen leveren. Het gevolg is dat de frequentie regelaar er geheel mee is gestopt en de ventilatie is uitgevallen.”
Er wordt vervolgens geconcludeerd door de onderzoekers dat de ondernemer enkel kan worden verweten “dat er geen melding van een ongewoon voorval is ingediend” wat een overtreding is van artikel 17.2 van de Wet milieubeheer.
Hierbij wordt voorbij gegaan aan het feit dat de ‘opzichter’ na een snelle inspectie het bedrijf heeft verlaten en waarschijnlijk weer is gaan slapen zonder de oorzaak van het alarm te achterhalen, laat staan te verhelpen. Ook de volgende ochtend heeft hij de elektricien niet gebeld om het alarm van de nacht ervoor te onderzoeken. Dit kan gezien worden als schuldige nalatigheid met de dood van 1200 voelende, levende wezens als gevolg.
Het blijkt opnieuw dat er in het algemeen nauwelijks controles door de NVWA plaatsvinden op het dierenwelzijn van varkens. Er is geen transparantie vanuit de sector zelf en de consument is dus afhankelijk van ‘activisten’ voor de informatie over hoe de dieren leven en lijden achter de muren van deze varkensfabrieken.
De enige manier om niet mee te doen aan dit systeem van uitbuiting is [overstappen op een plantaardig dieet](https://www.animalrights.nl/plant-power).
Terwijl de overkoepelende organisaties van de vee-industrie en hun lakeien uit parlement en regering probeerden een slachtofferrol te creëren voor de eigenaar van het bedrijf, was het voor ieder weldenkend mens duidelijk dat de varkens de echte slachtoffers zijn in dit verhaal: van uitbuiting en uiteindelijk moord.
Het blijkt opnieuw dat er in het algemeen nauwelijks controles door de NVWA plaatsvinden op het dierenwelzijn van varkens. Er is geen transparantie vanuit de sector zelf en de consument is dus afhankelijk van ‘activisten’ voor de informatie over hoe de dieren leven en lijden achter de muren van deze varkensfabrieken.