Begin 2019 heeft de Maag Lever Darm Stichting vier projecten gefinancierd waarbij proefdieren worden gebruikt. 1 Vandaag start deze stichting met de landelijke collecteweek om geld op te halen voor nieuw onderzoek. Animal Rights campagneleider Robert Molenaar: “We waarschuwen nietsvermoedende donateurs voor de collectant aan de deur. Jouw donatie wordt gebruikt om gezonde proefdieren doodziek te maken. Doe er niet aan mee.”
Goede doelen in de fout
De Maag Lever Darm Stichting investeerde in 2017 maar liefst 2.367.983 miljoen euro aan onderzoek. De stichting geeft zelf aan dat minder dan 5% uit gaat naar dierproeven. 2 Molenaar: “Elke euro die aan dierproeven wordt besteed is er één te veel.”
Helaas zijn er meerdere goede doelen die investeren in dierproeven. Animal Rights heeft een lijst opgesteld met goede doelen die wel en geen geld geven aan dier-experimenten. In onze webshop kun je een ‘ik geef niet aan dierproeven’ sticker en deurhanger bestellen.
Volgens Molenaar is het essentieel om gezondheidsfondsen te wijzen op hun ‘foute’ dierproevenbeleid. “Deze goede doelen hebben gezamenlijk zo’n 175 miljoen euro die ze investeren in onderzoek. We willen dat het geld niet langer naar dierproeven gaat maar naar dierproefvrij onderzoek. Dat is beter voor mens en dier.”
Deze deurhanger en sticker kun je bestellen in de webshop
Geen resultaten
“We willen dat het geld niet langer naar dierproeven gaat maar naar dierproefvrij onderzoek. Dat is beter voor mens en dier.”
Robert Molenaar, Animal Rights
Er is steeds meer kritiek op de dierproef. Onlangs trokken onderzoekers van Radboudumc Nijmegen, UMC Utrecht en Netherlands Heart Institute de conclusie dat dierproeven aan alle kanten rammelt: 85 procent van alle testen van nieuwe medicijnen en behandelingen levert géén effect op bij mensen, terwijl eerder bij dieren wel resultaat werd geboekt. 3
“We zien dat gezondheidsfondsen steeds kritischer worden op dierproeven en meer geld investeren in moderne dierproefvrije technieken. Dat is een belangrijke stap die we aanmoedigen,” aldus Molenaar. “Het blijft echter onbegrijpelijk dat deze onwetenschappelijke dierproeven vandaag de dag nog steeds worden gedaan.”
Tijdens het horror-schuren onderzoek dat Animal Rights eind 2018 uitvoerde en in januari 2019 naar buiten bracht over het leven en lijden van leghennen in Nederlandse en Belgische scharrel- en kooischuren, waren er een paar locaties die er uit sprongen vanwege de verschrikkelijke staat waarin de leghennen verkeerden, het grote aantal dieren dat dood in de schuur lag en de algehele smerigheid.
Het pluimveestallencomplex in Groesbeek van bijna 4000 vierkante meter, bedoeld voor 45.000 leghennen, was misschien wel de smerigste. Naast de dikke lagen mest op de vloer en stellingen was ook het eieren-transportsysteem buiten werking; de eieren lagen in grote stapels kapot op de grond en bespat met uitwerpselen in de legkasten.
[vimeo:https://vimeo.com/301608110]
De hennen zelf waren grotendeels kaal gepikt en zagen er ziek en verzwakt uit. Pas gestorven dieren lagen in de stellingen tussen de levenden en op de vloer; er waren dode hennen in vergevorderde staat van ontbinding en gemummificeerde kippenlijken half bedolven onder de lagen mest.
De horror-schuur is sinds de beelden gemaakt zijn geruimd en staat nu te koop.
Animal Rights heeft burgemeester Mark Slinkman van Berg en Dal, waaronder Groesbeek valt, gevraagd om te voorkomen dat er opnieuw dieren in deze schuren gevestigd worden.
Er zijn effectieve gevangenisstraffen van 3 maanden opgelegd voor de vader en zoon van het slachthuis Van Der Linden in Kortenaken. Daar bovenop moeten ze elk een boete van 3000 euro betalen. Het slachthuis zelf moet ook 9000 euro ophoesten voor de wantoestanden. Campagnecoördinator Els Van Campenhout is verontwaardigd: “Dat het slachthuis gewoon open mag blijven na zoveel inbreuken, valt niet te begrijpen.” 12
Slachthuis Van Der Linden in Kortenaken bewijst nogmaals dat het dierenleed niet te overzien is in slachthuizen. De dieren werden bij bewustzijn gekeeld en daarbovenop was er sprake van heel wat inbreuken die samenhangen met de hygiëne in het slachthuis.
Naast onnoemelijk dierenleed, komt dit vlees ook gewoon in de voedselketen terecht alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Van Campenhout: “Mensen eten nietsvermoedend vlees van mishandelde dieren, die in verschrikkelijke omstandigheden om het leven werden gebracht.”
Voor Animal Rights is het duidelijk: Evolueren naar een plantaardige samenleving is de enige oplossing voor dit probleem. Van Campenhout: “Slachthuizen behoren tot het verleden en niet meer tot de toekomst.”
Dat het slachthuis gewoon open mag blijven na zoveel inbreuken, valt niet te begrijpen.
Mensen eten nietsvermoedend vlees van mishandelde dieren, die in verschrikkelijke omstandigheden om het leven werden gebracht.
Eind 2018 verschenen de eerste zogenaamde ‘no-kill’ eieren in de supermarkt schappen van de Rewe Group in Berlijn. Duitse wetenschappers vonden een relatief eenvoudige manier om kippeneieren te seksen voor het uitkomen, het gepatenteerde “Seleggt” proces. Eieren met een mannelijk embryo, ongeveer de helft, kunnen zo uit de broedmachines verwijderd worden; een soort abortus dus.
Haantjes leggen nu eenmaal geen eieren en ze groeien niet snel genoeg – lees: zijn er niet voor gefokt – om te concurreren met plofkippen voor de productie van kippenvlees en worden dus op de leeftijd van één dag gedood.
Een laser brandt een gaatje in het ei waardoorheen, door de omgevingsluchtdruk te verhogen, een druppeltje vruchtwater wordt uitgeperst. De nieuwe methode detecteert een bepaald hormoon – oestronsulfaat – dat aanwezig is in ‘vrouwelijke’ eieren. Het werkt dus als een soort zwangerschapstest negen dagen na bevruchting. De wetenschappers spreken over een nauwkeurigheid van 98,5%.
Het gaatje blijft, maar een membraan aan de binnenkant van de schaal dicht zich vanzelf weer.
‘Vrouwelijke’ eieren belanden terug in de incubator, waar ze zich verder ontwikkelen en waarvan de kuikens na uitkomen – na in totaal 21 dagen in een industriële broedmachine – als leghennen zullen worden gebruikt. Mannelijke eieren en eieren die niet bevrucht zijn, worden verwerkt tot eierpoeder en gaan de voedselketen in.
Het Nederlandse bedrijf HatchTech ontwierp de machine die behalve nauwkeurig ook snel moest werken: eieren moeten binnen twee uur terug in de incubator belanden.
Er zijn meerdere bedrijven die naar deze methode onderzoek doen.
Dit proces zou, wanneer overal toegepast, wereldwijd vier tot zes miljard pasgeboren haantjes – waarvan ongeveer 15 miljoen in België en 45 miljoen in Nederland – verstikking in plastic zakken of een gang door de versnipperaar besparen, inclusief de angst, stress en pijn.
Rewe Group hoopt de eieren dit jaar in meerdere Duitse supermarkten te krijgen. Vanaf 2020 zou de technologie in onafhankelijke broeierijen geïnstalleerd moeten worden. Dan zou de rest van Europa moeten volgen. Een ‘ethisch’ ei kost maar een paar cent meer.
[vimeo:https://vimeo.com/309743899]
De eierdoosjes dragen het label “respeggt”, maar is ‘respect’ de naam die dit systeem verdient? Zijn dit ‘ethische’ eieren zoals sommige media het noemen? Want voor de leghennen verandert er niets. De geselecteerde vrouwtjes dieren verdwijnen gewoon massaal in prikkelarme kooisystemen of benauwde scharrelsturen waarin ze onnatuurlijk dicht op elkaar, een onnatuurlijke hoeveelheid eieren leggen. Nog steeds ziet 80% van hen geen daglicht en komt nooit buiten, en nog steeds zullen ze na anderhalf jaar opgebruikt zijn en naar de slacht gaan om als soepkip te eindigen.
Bij het zoeken naar een oplossing voor het morele probleem van de massamoord op miljoenen eendagshaantjes worden andere morele problemen zoals het moederloos opgroeien van kuikentjes, het wegnemen van eieren gelegd door kippen, of het in slavernij houden en vervolgens slachten van leghennen, genegeerd.
Dan hebben we het nog niet over de vele ziektes, stress, en het kaalpikken dat ze mogelijk ondervinden. Of het leven en lijden van de ouderdieren die de te seksen eieren gelegd hebben. Animal Rights heeft het vreselijke leven van leghennen eerder dit jaar uitgebreid getoond.
De gedode haantjes dienden voor deze methode vooral als reptielen en ander dierenvoer. Wie – niet wat! – zal er nu voor die behoefte gedood worden? Hoe wordt er in dit systeem omgegaan met de vogeltjes, nu alleen nog hennetjes, die niet snel genoeg uit het ei geraken, of ongezond lijken? Worden zij nog wel versnipperd, verstikt of gewoon bij het afval gegooid?
De enige werkelijk ethische beslissing is geen eieren eten; de enige respectvolle manier om met dieren om te gaan is ze niet te fokken en niet te gebruiken.
Vandaag staat Animal Rights voor de rechter, want elk jaar worden maar liefst [tienduizenden ganzen vergast](https://www.animalrights.nl/ganzenvergassingen-nederland). Vorig jaar diende Animal Rights twee handhavingsverzoeken in tegen Duke Faunabeheer, die verantwoordelijk is voor het vergassen van ganzen. Jessica Smit, Animal Rights: “Animal Rights stelt zich op het standpunt dat Duke een levensmiddelenbedrijf is, om precies te zijn een mobiel slachthuis, en daarom niet voldoet aan de juiste wetgeving. Duke zou per direct moeten stoppen met zijn vergassingsactiviteiten.”
Lees ook: [ganzenvergassingen in Nederland](https://www.animalrights.nl/ganzenvergassingen-nederland)
Duke Faunabeheer, die verantwoordelijk is voor het vergassen van ganzen, maakt gebruikt van een zelf in elkaar getimmerde kist, waarmee hij de ganzen vergast. Daarna wordt het ganzenvlees op de markt gebracht. Vorig jaar diende Animal Rights twee handhavingsverzoeken in tegen de vergassingen door Duke Faunabeheer.
Jessica Smit, Animal Rights: “De NVWA stelde vorig jaar dat er geen sprake is van een mobiel slachthuis en ze niet bevoegd zijn om handhavend op te treden. Nu, twee weken voor de zitting, hebben ze toch een controle gedaan en om uitstel gevraagd. Daar zijn wij vanzelfsprekend niet mee akkoord gegaan, er is ruim een jaar verstreken.”
De praktijken van Duke zijn onaanvaardbaar wreed, stressvol en pijnlijk voor de ganzen. In een periode dat ganzen in de rui zijn en niet kunnen vliegen en dat hun jongen hun eerste veren krijgen, worden ze bij elkaar gedreven en vergast.
Duke maakt gebruik van honden en boten om de ganzen in een fuik te drijven. Daar vertrappen de dieren elkaar in blinde paniek. Eenmaal in de vangkraal proberen ze te ontsnappen, worden ze achterna gezeten, gevangen en vervolgens in kleine groepjes de vergassingscontainer in gejaagd. Uiteindelijk volgt het vergassen, dat meerdere minuten in beslag kan nemen.
Jessica Smit, Animal Rights: “Wij hebben grote bezwaren tegen het verhandelen van ganzen als gezond, natuurlijk en diervriendelijk vlees. Er is namelijk niets gezonds, natuurlijk of diervriendelijk aan het vergassen van dieren én hun jongen.”
Er is niets gezonds, natuurlijk of diervriendelijk aan het vergassen van dieren én hun jongen.
