Animal Rights is geschrokken van de undercoverbeelden die de Duitse organisatie Soko Tierschutz naar buiten bracht: hierop is te zien hoe zieke en gewonde melkkoeien illegaal op transport worden gezet naar de slacht.1 Uit onderzoek blijkt dat het vlees via vleesverwerker Beimer in Enschede geëxporteerd wordt door heel Europa. Mogelijks ligt het vlees ook in de Nederlandse en Belgische schappen. Els Van Campenhout, campagnecoördinator Animal Rights: “Dieren die niet meer op hun poten kunnen staan, worden systematisch mishandeld en letterlijk naar het slachthuis gesleept. Er moet een einde komen aan deze verschrikkelijke praktijken.”
Op de beelden is te zien hoe zieke, zwakke, gewonde en stervende koeien opgehaald worden op 15 verschillende boerderijen in Duitsland. De dieren kunnen niet meer op hun poten staan en worden d.m.v. een lier en touwen de vrachtwagen in gesleept. Vaak worden ze daarbij geschopt en geslagen, soms met werktuigen zoals rieken en schoppen. Er is een bijzonder pijnlijk moment wanneer het touw minutenlang in het oog van een angstige koe snijdt, terwijl de lier haar de vrachtwagen in sleurt. Van Campenhout reageert boos: “Alsof de trieste toestand van de dieren nog niet erg genoeg is, worden ze bovendien ook nog extra mishandeld.”
Dieren die ziek of verzwakt zijn, moeten eigenlijk ter plekke een noodslachting krijgen op de boerderij zelf. Ze mogen niet vervoerd worden en het vlees mag niet in de voedselketen terecht komen. Dat deze dieren toch vervoerd én geslacht werden voor menselijke consumptie, is illegaal.
Ook is op de beelden te zien hoe een al geslacht dier met een heftruck wordt ingeladen voor het slachthuis, om verder verwerkt te worden tot vleesproducten. Dat is eveneens niet legaal.
“We zien de ene inbreuk na de andere op de beelden: van het slaan en schoppen op de dieren tot illegaal vervoeren en slachten”, aldus Van Campenhout.
Het vlees komt vanuit Duitsland de grens over naar vleesverwerker Beimer Meat in Enschede.2 Beimer verspreidt vlees verder in Nederland en exporteert ook vlees naar de rest van Europa. Het vlees wordt verwerkt tot o.m. burgers, gehaktballen en kebab. Het bedrijf biedt geen enkele transparantie en laat niet weten met welke nationale en internationale afnemers zij samenwerken. Het is wel zeker dat ze ook met Nederlandse afnemers werken.
Het is niet de eerste keer dat zulke beelden naar buiten gebracht worden. Animal Rights deelde in oktober 2018 al beelden uit Duitsland van afgedankte melkkoeien die met kettingen uit transportwagens werden gesleept. Het vlees van de dieren werd geëxporteerd naar Polen en België. De beelden werden ook toen gemaakt door Soko. Deze beelden tonen aan dat er sprake is een van een crimineel netwerk, dat zich specialiseert in het slachten van verzwakte, zieke, gewonde en stervende melkkoeien. De verantwoordelijke dierenarts bij Maretzki ziet alles gebeuren en verdwijnt uit beeld. Het slachthuis van Maretzki maakt deel uit van een diepgeworteld crimineel netwerk en heeft na het verschijnen van de beelden de deuren moeten sluiten.
Van Campenhout: “Dat zelfs de verantwoordelijke dierenarts zijn verantwoordelijk niet opneemt, toont hoe diepgeworteld dit probleem zit in de industrie.”
Ook in Nederland werden vorig jaar [dezelfde wantoestanden ontdekt bij runder- en kalverenslachterij Griendtsveen](https://www.animalrights.be/vlees-uit-duits-horror-slachthuis-ook-nederlandse-belgische-supermarkten) in Hoogeveen.
Er is een sprake van een Europees risico voor de volksgezondheid dat het vlees van deze dieren in de keten terecht is gekomen. Waar het vlees in de schappen ligt is onduidelijk.
Naar aanleiding van de eerdere beelden van SOKO Tierschutz zei de NVWA: “Na de PM-keuring in een EU-erkend slachthuis is vlees dat geschikt verklaard is voor menselijke consumptie vrij verhandelbaar binnen de EU. Dat betekent dat er geen certificaten worden afgegeven voor het vervoer van dat vlees naar andere EU-landen.” Van Campenhout reageert: ”Vlees van gemartelde dieren kan dus op het bord van iedere vleeseter terecht komen.”
Het is duidelijk dat het slachten van zieke dieren een gangbare zaak is binnen de industrie en dat de overheid faalt in het optreden hiertegen. Minister van landbouw Carola Schouten kondigde onlangs een onderzoek aan naar het handelen van de NVWA, omdat er onregelmatigheden waren bij de keuring voor slacht. De integriteit van de NVWA en haar medewerkers wordt momenteel in vraag gesteld.3
Beimer biedt met trots ook vlees aan met het ‘Weidevee’ label. Boeren moeten aan zogenaamde strenge eisen voldoen om dit label op het vlees te krijgen. Beimer moedigt boeren ook aan om hun afgedankte melkkoeien met dit label te voorzien en zegt er ook goed geld voor te bieden. Dit is een dolgedraaide industrie die enkel uit is op winstbejag. Maar degenen die in dit verhaal altijd de hoogste prijs betalen, worden steevast vergeten. De dieren zijn de dupe: Zij doorstaan een hard leven als melkkoe.
“Dierenwelzijn is bij uitstek een thema waarnaar de bewuste consument steeds kritischer kijkt. Voor iedereen die vlees verkoopt − en dat ook in de toekomst met succes wil blijven doen − is dit een ontwikkeling om rekening mee te houden”, aldus Beimer op hun website. Daar gaat Beimer de mist in en verliest nu ook alle geloofwaardigheid. Want niet alleen zijn de toestanden die op te beelden te zien zijn, illegale praktijken. Ook van het naleven van de wetten op dierenwelzijn is hier absoluut geen sprake. Bovendien is er een gevaar voor voedselveiligheid op grote schaal, aangezien het vlees door heel Europa verspreid wordt.
Dieren die niet meer op hun poten kunnen staan, worden systematisch mishandeld en letterlijk naar het slachthuis gesleept. Er moet een einde komen aan deze verschrikkelijke praktijken.
We zien de ene inbreuk na de andere op de beelden: van het slaan en schoppen op de dieren tot illegaal vervoeren en slachten.
Vlees van gemartelde dieren kan dus op het bord van iedere vleeseter terecht komen
Vanmiddag op 11 april heeft Animal Rights 30.700 handtekeningen aan Vlaams minister van Dierenwelzijn overhandigd. De petitie werd overhandigd om betere condities te krijgen voor de leghennen. Een allereerste stap is de afschaffing van het kooisysteem. “Wij laten zien met deze handtekeningen dat het niet meer van deze tijd is om hennen op te sluiten in kooien,” aldus campagnecoördinator Els Van Campenhout.
Minister Ben Weyts ontmoette ons in zijn kabinet om de handtekeningen te ontvangen. Hij apprecieerde ons volharden en dat we blijven druk zetten om het lot van de leghennen veranderd te zien. Hij benadrukte daarbij dat het in de politiek een kwestie is van stapsgewijs werken.
In november 2018 maakte Vlaams minister van Dierenwelzijn Ben Weyts bekend dat hij een verbod nastreeft op het houden van legkippen in verrijkte kooien en dat graag opgenomen ziet in het volgende regeerakkoord. Animal Rights ziet de afschaffing van de kooien als een eerste stap voor de leghennen.
Van Campenhout: “Animal Rights verwelkomt het besluit van minister Weyts, maar ons recente onderzoek naar horror-schuren in Vlaanderen en Nederland toont aan dat het verbod op kooi-systemen nog lang niet ver genoeg gaat. Ook in scharrelstallen is het leed niet te overzien.”
Zowel in 2017 als begin 2019 bracht Animal Rights beelden naar buiten van de verschrikkelijke condities waarin leghennen gehouden worden. Bij beide onderzoeken, in zowel de stal bij Pyfferoen als in de megastal van Lokip in Merksplas, werd aangetoond dat de dieren ernstig lijden: ze kunnen geen natuurlijk gedrag vertonen, krijgen nooit daglicht te zien en pikken elkaar volledig kaal. Sommige dieren sterven vroegtijdig in deze omstandigheden.
Van Campenhout: “Het meest schokkende is misschien wel de industriële aard waarop de honderduizenden levende, voelende wezens achter tralies worden gehouden: Een trieste realiteit voor de dieren, die nauwelijks de mogelijkheid hebben om hun vleugels te strekken.”
In België bevonden in 2017 van de 9,4 miljoen leghennen 39,3% zich in verrijkte kooien – 3,7 miljoen dieren in 78 bedrijven.
Animal Rights verwelkomt het besluit van minister Weyts, maar ons recente onderzoek naar horror-schuren in Vlaanderen en Nederland toont aan dat het verbod op kooi-systemen nog lang niet ver genoeg gaat. Ook in scharrelstallen is het leed niet te overzien.
Het meest schokkende is misschien wel de industriële aard waarop de honderduizenden levende, voelende wezens achter tralies worden gehouden: Een trieste realiteit voor de dieren, die nauwelijks de mogelijkheid hebben om hun vleugels te strekken.
Onderzoekers mogen in de aankomende jaren maar liefst 5.118 honden en 2.917 katten gebruiken in vaak dodelijke dierproeven. 1 Nog nooit zijn er zoveel testen op honden en katten vergund. Animal Rights campagneleider Robert Molenaar vindt dit onbegrijpelijk: “Er is brede consensus dat deze dierproeven onnodig zijn. Daarom is het extra wrang dat nog meer honden en katten zullen sterven in pijnlijke experimenten.”
In een jaar tijd is het aantal honden en katten in dierproeven met bijna 50 procent gestegen. Werden in 2016 nog 656 honden en 89 katten ingezet voor experimenten, in 2017 steeg dat tot 909 honden en 200 katten. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA). 2
Een van de grootste gebruikers van honden en katten is het commerciële proefdiercentrum Charles River in Den Bosch. 3 Het proefdiercentrum ontving eind 2017 een basisvergunning om 2600 honden en 750 katten over een periode van vijf jaar te gebruiken in experimenten. 4 Charles River voert de testen uit in opdracht van de farmaceutische en (agro)chemische industrie. Animal Rights organiseert op [15 mei een protestactie bij het proefdiercentrum](https://www.facebook.com/events/345053592799446/).
Molenaar: “De dieren krijgen hoge doseringen giftige stoffen toegediend zodat bepaald kan worden bij welke dosering reacties zoals overgeven, stuiptrekkingen en ernstige schade aan organen als lever, nieren en longen optreden.”
Toxicoloog en campagnecoordinator Jen Hochmuth: “Het draait allemaal om het afvinken van dierproeven. Wanneer de dierproeven zijn uitgevoerd mogen de producten van de fabrikant op de markt komen. Het zijn regels die dateren uit de jaren 60 van de vorige eeuw.” 5
In de meeste gevallen gaat het om dierproeven die nu nog wettelijk verplicht zijn maar waar de overheid juist vanaf wil. Het Nationaal Comité advies dierproevenbeleid (NCad) erkent de problematiek. In het advies ‘transitie naar proefdiervrij onderzoek’ geeft de NCad aan dat “het proefdiergebruik voor wettelijk verplichte veiligheidstesten voor chemische stoffen, voedselingrediënten, bestrijdingsmiddelen en (dier)geneesmiddelen, met behoud van het huidige veiligheidsniveau, voor 2025 uitgefaseerd kan worden. Dit geldt ook voor het proefdiergebruik voor de vrijgifte van biologische producten, zoals vaccins.” 6
Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) stelde vervolgens een agenda proefdiervrij innovaties op. Volgens het RIVM is met name inzet van de overheid nodig om gestelde doelen te bewaken en te faciliteren. Ook zal de overheid flink meer geld beschikbaar moeten stellen om de innovatie van moderne proefdiervrije technieken mogelijk te maken. 7
In 2011 diende Molenaar een burgerinitiatief – met 57.000 handtekeningen – in bij de Tweede Kamer, gericht op het verbieden van het gebruik van honden en katten als proefdieren. 8 Uit het burgerinitiatief kwam het NCad advies ‘proeven met honden en katten’ voort. 9
“Er worden wel stappen in de goede richting gezet, maar het gaat veel te langzaam,” aldus Molenaar. “Ik maak mij ernstig zorgen om de proefdieren die nu in het lab zitten. Aan de ene kant is er een weifelende overheid, aan de andere kant een complete industrie die geld verdient aan dierproeven. De proefdieren zijn altijd de dupe.”
Animal Rights is een [nieuwe petitie](https://www.animalrights.nl/stop-dodelijke-experimenten-op-honden-en-katten) gestart om het gebruik van honden-en katten voor dierproeven op de politieke agenda te krijgen. Zaterdag 20 april organiseert Animal Rights [een mars door Rotterdam](https://www.animalrights.nl/mars-op-wereldproefdierendag) met de oproep om dierproeven te vervangen, 24 april vindt een actie plaats [in Leuven](https://www.animalrights.nl/animal-rights-gaat-demonstreren-leuven-op-wereldproefdierendag).
Er is brede consensus dat deze dierproeven onnodig zijn. Daarom is het extra wrang dat nog meer honden en katten zullen sterven in pijnlijke experimenten.
Het draait allemaal om het afvinken van dierproeven. Het zijn regels die dateren uit de jaren 60 van de vorige eeuw.
We maken ons ernstig zorgen om de proefdieren die nu in het lab zitten.
Afgelopen woensdag publiceerde de Jagersvereniging een bericht over het mislukken van een pilot van de provincie Zuid-Holland met betrekking tot het diervriendelijk verjagen van ganzen. Hierin wordt ten onrechte gesteld dat Animal Rights niet kwam opdagen. Campagneleider Jessica Smit: “Wij zijn nergens voor gevraagd. Het zou de Jagersvereniging sieren geen verzinsels te verspreiden.”
De pilot met het diervriendelijke verjagen van ganzen was een initiatief van de provincie Zuid-Holland. De Dierenbescherming heeft hier aan bijgedragen via het werven van vrijwilligers. Dit leverde 13 aanmeldingen op. Uit een reactie van de Dierenbescherming blijkt dat:
“Het deel van de vrijwilligers dat wel inzetbaar was, is nooit het veld in gevraagd omdat er geen vertrouwen was dat met deze groep mensen ganzen succesvol verjaagd zouden kunnen worden. Het is derhalve onterecht te stellen dat zij niet op kwamen dagen en doet geen recht aan hun enthousiasme om zich in te zetten voor het diervriendelijker faunabeheer.”
Een inwoner van de Hoeksche Waard en haar dochter, die dagelijks worden geconfronteerd met het afschot van ganzen in hun omgeving, hebben zich op persoonlijke titel ingeschreven voor de pilot. Zij zetten zich op verschillende manieren in tegen dierenleed: onder meer door mee te doen met acties van Animal Rights. De voorzitter van Wildbeheereenheid Hoeksche Waard stelt ten onrechte dat de vrijwilligers het gebied te ver weg vonden en ook de tijden waarop ze moesten verschijnen te vroeg zouden zijn.1
Jessica Smit, Animal Rights: “Het is triest dat twee mensen die vol inzet en vertrouwen aan deze pilot deelnamen, zo worden weggezet door de Jagersvereniging. Ze zouden zich moeten schamen. De vrijwilliger woont nota bene in dezelfde straat als de boer, maar kreeg ook na uitdrukkelijk vragen geen toestemming om het land te betreden om ganzen te verjagen.”
Voordat de pilot van start ging, gaf de boer aan dat “deze manier van verjagen geen antwoord is op het probleem”.2 Met deze instelling was de proef op voorhand gedoemd te mislukken.
Animal Rights maakt zich ernstig zorgen over het dierenleed dat gepaard gaat met de jacht op ganzen in Reeuwijk. Afgelopen zaterdagochtend maakte de dierenrechtenorganisatie schokkende beelden van de ganzenjacht. Campagneleider Jessica Smit, Animal Rights: “We zagen aangeschoten ganzen die minutenlang lagen te spartelen in het water, een ware lijdensweg. Er gaat in Reeuwijk van alles mis bij de jacht: gewonde ganzen blijven met hagel in het lijf achter en buurtbewoners en tegenstanders van de jacht worden geïntimideerd.”
De Reeuwijkse Plassen zijn dertien plassen bij Bodegraven en Gouda, ten oosten van het dorp Reeuwijk. Een geliefd natuurgebied en een waar vogelparadijs wat vele recreanten trekt. Niet voor niets is een groot gedeelte van dit gebied aangewezen als beschermd natuurgebied.1 De afgelopen zaterdagen veranderde dit gebied echter in een ware schiettent: midden in het broedseizoen worden ganzen bij bosjes uit de lucht geschoten en gewonde dieren blijven hulpeloos achter. In 2017 zijn er in totaal 8.781 ganzen doodgeschoten in Reeuwijk.2
er wordt gejaagd in het broedseizoen;
er wordt gejaagd vlak bij en rondom een beschermd (Natura-2000) natuurgebied;
aangeschoten dieren liggen minutenlang in het water te vechten voor hun leven;
gewonde dieren met gebroken vleugels en hagel in het lijf worden aan hun lot overgelaten;
dode dieren worden gedropt bij buurtbewoners die zich uitspreken tegen de jacht.
Na de jacht op en rondom De Reeuwijkse Plassen worden er regelmatig gewonde dieren met hagel in het lijf of gebroken vleugels aangetroffen. Buurtbewoners proberen de dieren te vangen en als dit lukt, worden ze overgedragen aan de dierenambulance of naar een opvangcentrum gebracht. Zo’n 25 tot 40% van de ganzen in Nederland vliegt rond met hagel in het lijf. Volgens onderzoeker Berend Voslamber is een schot hagel extreem stressvol en pijnlijk. Zo worden ze bijvoorbeeld geraakt in hun vleugel en kunnen niet meer verder vliegen.3
Jessica Smit: “Aan de ene kant worden ganzen uit de lucht geschoten door jagers en aan de andere kant zijn opvangcentra bezig om gewonde dieren te verzorgen en uit te zetten in het wild. Dit snapt toch niemand.”
In heel Zuid-Holland zijn in 2017 zo’n 76.000 ganzen doodgeschoten. Eerder toonde Animal Rights ook al beelden van [ganzen die lijden in Zuid-Holland](https://www.animalrights.nl/ban-de-jacht/onderzoek-naar-de-jacht). Jessica Smit: “Jacht is de belangrijkste doodsoorzaak van ganzen in Nederland, maar wat wij zien is slechts het topje van de ijsberg. Om te achterhalen wat er allemaal nog meer mis gaat zullen wij een informatieverzoek indienen bij de provincie.”
Nederland is niet alleen een aantrekkelijk land voor mensen, maar ook voor dieren. Zij zijn zich niet bewust van onze regels en wetten, maar ze ondervinden wel de consequenties van een overtreding. Animal Rights pleit voor een andere inrichting van het landschap als [duurzame en diervriendelijke oplossing](https://www.animalrights.nl/ganzen-nederland). Met behulp van de juiste landinrichting, in combinatie met het weren van ganzen, kan het gedrag worden gestuurd en daarmee overlast worden voorkomen. Zolang er nog ruim voldoende broedbiotoop en foerageergebied beschikbaar is, zullen ganzen namelijk naar ons land blijven komen. Afschot is in dit geval zinloos.
Aan de ene kant worden ganzen uit de lucht geschoten en aan de andere kant zijn opvangcentra bezig om gewonde dieren te verzorgen. Dit snapt toch niemand.
