Midden januari diende Sebava B.V. uit Veghel, het bedrijf van [Adriaan Straathof](https://www.animalrights.nl/adriaan-straathof-beroepsverbod-duitsland-mag-nederland-gewoon-zijn-gang-blijven-gaan), de ‘Notitie reikwijdte en detailniveau’ in. Deze omvatte het voornemen tot nieuwbouw en verandering van de varkenshouderij in Kapel-Avezaath; de eerste stap op weg naar herbouw van varkensfabriek Knorhof.
“Het is absurd en onrechtvaardig dat een man die in buurland Duitsland geen varkens meer mag houden, in Nederland gewoon zijn gang kan gaan,” zegt Animal Rights campagneleider Erwin Vermeulen.
De voormalige Knorhof brandde op 27 juli 2017 volledig af. Daarbij kwamen ruim 20.000 opgesloten varkens op een verschrikkelijke manier om het leven.
Knorhof 2.0 moet plaats bieden aan 28.860 varkens, anderhalf keer zoveel als voorheen, een shift van het vetmesten van vleesvarkens, naar een vermeerderingsfabriek met vooral zeugen en biggen.
“Zelfs als varkens niet stikken of levend verbranden, leert Straathof’s verleden dat dieren onder zijn bewind een miserabel leven tegemoet gaan,” zegt Vermeulen.
Na het verstrijken van de 6-weken inzage termijn waarin iedereen schriftelijk kon reageren bij de Omgevingsdienst Regio Nijmegen, diende Sebava de eerste week van maart een aanvraag in voor een omgevingsvergunning, bij de provincie Gelderland.
De provincie Gelderland laat een uitgebreide Milieueffectrapportage (MER) door een Commissie MER uitvoeren voor de herbouw vanwege de [grote maatschappelijke weerstand](https://www.animalrights.nl/nooit-meer-knorhof). Er wordt beweerd dat de commissie daarbij speciale aandacht zal besteden aan brandveiligheid en het dierenwelzijn.
Animal Rights eist dat ook Straathof’s verleden wordt meegenomen in de herbouwplannen. Straathof is in Nederland meerdere keren tot geldstraffen veroordeeld, boventallige varkens zijn bij hem in beslag genomen en hij heeft in Duitsland een beroepsverbod vanwege het negeren van de toch al minimale welzijnseisen voor varkens.
Animal Rights blijft de procedure nauwgezet volgen en zich tegen herbouw verzetten.
Zelfs als varkens niet stikken of levend verbranden, leert Straathof’s verleden dat dieren onder zijn bewind een miserabel leven tegemoet gaan.
The Humane Society of the United States voert campagne voor de vrijheid van 36 honden, na de publicatie van hun undercoveronderzoek. Deze honden zitten momenteel in een grote onderzoeksfaciliteit in Michigan en dreigen in juli afgemaakt te worden, nadat ze ingezet zijn in een 1-jaar durend onderzoek naar de veiligheid van een pesticide. Toxicoloog en campagnecoördinator Jen Hochmuth reageert verontwaardigd: “Er kan geen sprake zijn van noodzakelijk kwaad, aangezien deze testen niet eens wettelijk verplicht zijn.”
20 april 2019: [Mars op Wereldproefdierendag in Rotterdam](https://www.animalrights.nl/mars-op-wereldproefdierendag).
24 april 2019: [Actie op Wereldproefdierendag in Leuven](https://www.animalrights.nl/animal-rights-gaat-demonstreren-leuven-op-wereldproefdierendag).
Op de beelden is te zijn hoe erbarmelijk het korte leven van honden in het proefdierlabo is. Na de zoveelste pijnlijke ingreep, duidelijk te zien aan hun talloze hechtingen, liggen de honden bedwelmd door de drugs of jankend en bibberend in krappe metalen kooien, zonder enige vorm van comfort. De honden worden tot vier keer per dag gedwangvoederd. Hochmuth is boos: “Dwangvoederen werd elders in de VS verboden, maar mag blijkbaar wel ingezet worden voor nutteloze en verschrikkelijke experimenten op weerloze dieren.”
Bij sommige dieren zijn omslachtige medicijnpompen onder hun huid duidelijk zichtbaar, waar onderzoekers schadelijke stoffen in spuiten. Dit is hoe hun korte leven eruit ziet.
De beagle Harvey en 21 andere honden zijn ondertussen al afgemaakt, maar volgens The Humane Society is het nog niet te laat om in actie te treden. Zij eisen de vrijlating van de honden, zodat de 36 overblijvende beagels een liefdevolle thuis kunnen krijgen.
Het gaat om een veiligheidstest, waarbij honden verschillende dosissen van een pesticide kregen om de toxiciteit ervan te testen. Het is een test die niet eens wettelijk verplicht is in de Verenigde Staten en vrijwel overal ter wereld werd afgeschreven.
De multinational ‘Dow’ heeft 5 vestigingen in België en 2 in Nederland. Dow produceert over de gehele Benelux meer dan 800 verschillende chemicaliën en kunststoffen. Het bedrijf beweerde eerst dat het nodig was om de test op honden uit te voeren om te voldoen aan de regelgeving in Brazilië, waarnaar de pesticide geëxporteerd wordt. In de tussentijd heeft Humane Society International bevestiging van de Braziliaanse overheid ontvangen dat de eenjarige test niet langer nodig is. Op dit moment verklaart het bedrijf dat het verdere garanties nodig heeft voordat het de honden zou vrijlaten.
Op dit moment verklaart het bedrijf dat het verdere garanties nodig heeft voordat het de honden vrijlaat.
Volgens The Humane Society is het nog niet te laat voor 36 andere honden. Animal Rights sluit zich aan bij de Humane Society International en roept op om hondenexperimenten wereldwijd te stoppen. De petitie van the Humane Society werd al meer dan 120.000 keer ondertekend.
De [6 Zweedse labradors](https://www.animalrights.be/venus-milia-mimosa-luna-lotus-en-zuri-zijn-gedood) – honden waarvan de tanden werden getrokken en kaken werden operatief gebroken om een tandheelkundig implantaat te testen – konden we niet redden.
In 2014 voerden we met succes [campagne voor stopzetting van de hondenexperimenten](https://www.animalrights.nl/kwispelend-door-het-leven) aan de Universiteit van Maastricht. Acht labradors werden door de universiteit vrijgegeven en uitgeplaatst bij liefdevolle gezinnen.
Het is hartverscheurend om te zien hoe het vertrouwen van deze zachtaardige wezens zo schaamteloos misbruikt wordt.
Er kan geen sprake zijn van noodzakelijk kwaad, aangezien deze testen niet eens wettelijk verplicht zijn.
Het worden spannende tijden voor de apen in het testcentrum BPRC in Rijswijk. Uiterlijk 1 april zal de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Ingrid van Engelshoven, de Kamer informeren over de reductie van het aantal proeven op apen. 1 Robert Molenaar van Animal Rights: “Het BPRC is grotendeels afhankelijk van de subsidies vanuit de EU. Minder apentesten betekent minder geld. Het BPRC wil wel kleiner worden maar dan moet de Nederlandse overheid financieel bijspringen.”
Midden 2018 gaf de minister het BPRC twee opdrachten mee: start direct met geboortebeperking van de kolonie apen en stel een plan op voor het verminderen van de apentesten met 40%. 2 Van Engelshoven wil ook onderzoeken of de apentesten in het Erasmus MC en het Herseninstituut samengevoegd kunnen worden met het BPRC. De opzet is om te kijken of dit kan bijdragen aan het verminderen van het aantal proeven op apen in Nederland.
“We zijn blij dat er nu eindelijk stappen worden ondernomen om het aantal apentesten te reduceren. Voor Animal Rights blijft het streven om volledig te stoppen met deze experimenten,” aldus Molenaar.
Geleidelijke afbouw
De minister baseert haar oordeel deels op het rapport van Van der Torre waarin drie toekomstscenario’s over het BPRC staat beschreven: ongewijzigd beleid, gezonde exploitatie en geleidelijke vermindering. De minister lijkt te kiezen voor geleidelijke vermindering. Het aantal dierexperimenten neemt in dit scenario af met 40% van 250 per jaar tot 150 per jaar. De fokkolonie zal bestaan uit 840 apen. Het BPRC krijgt hier 10 jaar de tijd voor. Ondanks de afname in het aantal dierproeven nemen (volgens het rapport de totale kosten) slechts af met 6% en de vaste kosten met 4%. 3
Molenaar: “Omdat het BPRC amper de broek kan ophouden zal de overheid jaarlijks 2 miljoen euro extra moeten bijdragen. Momenteel krijgt het BPRC al meer dan 5.5 miljoen euro voor de exploitatiekosten. Sluiting van het BPRC is niet alleen de goedkoopste maar ook de beste oplossing.”
Onder de kop “Dierenwelzijn mag meer wetenschap en minder emotie zijn”, mocht docent en onderzoeker Dier & Welzijn Bert Driessen onlangs zijn woordje doen op de website van ‘Vilt’ (Vlaams infocentrum land- en tuinbouw). Driessen “loopt niet hoog op met de bijdrage die organisaties als Animal Rights […] aan het welzijn van dieren leveren.” Waarom kan hij niet goed uitleggen.1
Bert Driessen geeft zelf al aan dat het gouden tijden zijn voor hem, want “onderzoekers [merken] – aan de financiering van onderzoek rond dierenwelzijn – dat er wat veranderd is, en dierenwelzijn tegenwoordig een ‘hot topic’ is.” Hoe zou dat zo gekomen zijn?
Bert Driessen is de man die het varkensslachthuis in Tielt en vervolgens het kalverslachthuis in Hasselt aan een beter imago moest helpen, nadat Animal Rights’ undercoverbeelden verschrikkelijke dierenmishandeling in beide slachthuizen aantoonden. Daarbij werd alweer vergeten dat die lucratieve baantjes zonder Animal Rights waarschijnlijk niet in de wacht gesleept konden worden.
In de veehouderij mag je dierenwelzijn volgens Driessen niet uitleggen als het niet mogen slachten van dieren, wel als het optimaliseren van het slachtproces. Waarom dat zo zou zijn legt de wetenschapper niet uit. Het slachten van een dier is altijd lijden; er is altijd pijn en stress. Het doden van een individu is het grootst mogelijke onrecht dat deze kan worden aangedaan, want het is het ontnemen van de mogelijkheid tot het nastreven van een bloeiend leven. Een inbreuk op het welzijn dus.
Als je je het lot van de varkens in Tielt of die van de kalveren in Hasselt uit de Animal Rights beelden voor ogen haalt, is het heel goed te verdedigen dat het niet naar deze horror-plekken vervoeren en het niet slachten van deze dieren beter was geweest voor hun welzijn.
In het artikel van Vilt wordt gepleit voor een meer nuchtere benadering van dierenwelzijn, “weg van de emoties” en dat wordt onder andere gedaan met de volgende constatering: “Kijk je naar uitval, kannibalisme en veerkwaliteit, dan zijn kippen in kooien er beter aan toe dan in gelijk welke andere huisvesting.”
Net daarvoor werd in het artikel uitgelegd hoe wetenschappers dierenwelzijn herleiden tot vijf vrijheidsgraden: “Vrij van honger en dorst (en onjuiste voeding), vrij van fysiek ongerief, vrij van pijn of meer bepaald van ziektes en verwondingen, vrij van angst en chronische stress en, tot slot, de vrijheid om natuurlijk gedrag te vertonen.”
Om op deze uitspraak over kooikippen voort te borduren: In de beelden van het leven en lijden van leghennen in Nederlandse en Belgische schuren die Animal Rights eerder dit jaar naar buiten bracht, is duidelijk te zien hoe leghennen zonder enige medische zorg creperen, hoe ze elkaar vanwege chronische stress en de prikkelarme omgeving volledig kaalgepikt hebben.
Animal Rights toonde verder ook de angst en verwondingen tijdens het vangen van leghennen voor de slacht. En hoe achter gebleven dieren in geruimde stallen en ontsnapte hennen uit kooisystemen zonder water en voedsel wegkwijnen.
En hoe zit het met het kunnen uiten van natuurlijk gedrag in deze kooien, zonder ooit naar buiten te kunnen, zonder ooit daglicht te ervaren, meneer de wetenschapper?
Wetenschappers weten heel goed dat er in de intensieve veehouderij en de slachthuizen op geen enkele wijze aan die vijf vrijheden wordt voldaan. Bert Driessen & co worden betaald om industrieën zoals de slachthuizen van Tielt en Hasselt, zo snel mogelijk weer terug te brengen tot business-as-usual, om de consument zich daar ook nog eens goed bij te laten voelen en tegelijkertijd de politiek te sussen.
In het artikel wordt dan ook niet aan wetenschap gedaan, maar aan relativering. Dierenwelzijnsverbeteringen bieden geen bescherming tegen menselijk machtsmisbruik, menselijke willekeur en het institutionele geweld van deze industrie; dat doen alleen rechten en het respecteren van die rechten.
Wat wetenschappers zoals Bert Driessen nodig hebben is iets meer emotie, en wat minder beroepsdeformatie. Een echte wetenschapper werkt zonder zijn vooraannames. De combinatie van feiten uit eerlijke wetenschap en empathie leidt onherroepelijk naar de conclusie dat deze industrie, die Driessen verdedigt, een van de grootste misdaden uit de menselijke geschiedenis is.
Erwin Vermeulen, campagneleider
De combinatie van feiten uit eerlijke wetenschap en empathie leidt onherroepelijk naar de conclusie dat deze industrie, die Driessen verdedigt, een van de grootste misdaden uit de menselijke geschiedenis is.
Vanaf 1 januari 2024 zijn alle bontfokkerijen in Nederland en België gesloten. Tot die tijd worden nog [miljoenen nertsen onder erbarmelijke omstandigheden gefokt en vergast](https://www.animalrights.nl/weg-met-bont/nertsen). De rol van Animal Rights en Bont voor Dieren als luis in de pels van de bontindustrie is bittere noodzaak.
Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek waren er op de peildatum november 2018 nog 140 actieve nertsenfokkerijen. In totaal worden er 913.100 fokdieren gehouden in draadgazen kooien. 1 Gemiddeld werpt een moederdier 4 tot 6 jongen per worp. Het gaat dan ook om vele miljoenen nertsen. De bontsector geeft zelf aan dat [in 2019 nog zo’n 100 actieve nertsenfokkerijen overblijven](https://www.animalrights.nl/1-op-de-3-nertsenfokkers-stopt-voor-einde-van-het-jaar).
In Vlaanderen zijn er nog 17 actieve nertsenfokkerijen waar eind november zo’n 300.000 nertsen worden vergast.
De aankomende vijf jaar mogen er nog nertsen gefokt worden in Nederland en België. De nertsenfokkers zullen niet meer investeren waardoor de kans groot is dat de condities verder verslechteren op de fokkerijen.
Animal Rights en Bont voor Dieren voeren in Nederland juridische procedures om het aantal toegestane nertsen per fokkerij boven tafel te krijgen. Alleen dan kun je namelijk controleren. Daarnaast waarschuwen we de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) over misstanden op nertsenfokkerijen en houden we de politiek scherp.
Het is inderdaad aan de overheid om toe te zien op dierenwelzijn en handhaving van de Wet verbod pelsdierhouderij. Dit gebeurde echter amper: [Van 2012 tot en met 2015 zijn er in Nederland slechts acht nertsenfokkerijen gecontroleerd](https://www.animalrights.nl/nagenoeg-geen-welzijnscontrole-op-nertsenfokkerijen) op het welzijn van de dieren: van deze acht waren er zes in overtreding.
Animal Rights en Bont voor Dieren signaleerden ondertussen dat er tientallen nertsenfokkers illegaal aan het uitbreiden waren en waarschuwden de media, NVWA en politici. De NVWA inspecteerde vervolgens in 2016 massaal op nertsenfokkerijen: [maar liefst 20 nertsenfokkers hielden veel te veel nertsen](https://www.animalrights.nl/1-op-de-3-gecontroleerde-nertsenfokkers-betrapt-op-illegale-uitbreidingen) en waren hiermee in overtreding.
Bij overtreding van de Wet verbod op de pelsdierhouderij zou er overgegaan worden tot vervolging door het Openbaar Ministerie (OM). Het OM besloot echter om niets te doen. In 2017 ontvingen alle nertsenfokkers een brief van de NVWA waarin werd aangekondigd dat er ‘onaangekondigde inspecties’ zouden plaatsvinden.2 Ondanks deze waarschuwing werden nog steeds twee nertsenfokkers betrapt. De één op het houden van te veel nertsen, de tweede omdat nertsen gehouden werden in kapotte kooien. Door de scherpe uitsteeksels kunnen nertsen zich lelijk verwonden. 3
[vimeo:https://vimeo.com/152019613]
Video: Nertsen worden keihard in de gaskist gesmeten op de nertsenfokkerij Rios Mink in Rosmalen
Het vergassen van nertsen in de maanden november en december is een ramp voor de dieren. De nertsen worden vaak keihard in de gaskist gesmeten.
Uit opgevraagde NVWA-inspectieverslagen blijkt dat een groot aantal nertsenfokkers al jarenlang in overtreding is omdat de gaskist geen kijkgat heeft: deze is noodzakelijk om te controleren of de dieren daadwerkelijk dood zijn. Overigens wordt een nertsenfokker die in de fout gaat slechts gesommeerd om alsnog een kijkgat te maken. Doordat Animal Rights en Bont voor Dieren er bovenop zitten worden dit soort zaken nu wel aangepakt.
Daarnaast zijn er nertsenfokkerijen die stelselmatig in de fout gaan. Denk aan de [nertsenfarm in Ubachsberg](https://www.animalrights.nl/nertsen-beslag-genomen-op-vervallen-bontfokkerij) en Rios Mink in Rosmalen. Bij de laatste fokkerij is nu vastgesteld dat deze al jarenlang de veroorzaker is van een vliegenplaag in de buurt. 4
We zijn dankbaar voor de politici die Kamervragen stellen aan de verantwoordelijke minister. Het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en de NVWA probeert juist [alles onder het matras te vegen](https://www.animalrights.nl/rechter-moet-uitspraak-doen-openbaarheid-gegevens-nertsenfokkerijen).
Een luis in de pels zijn is een ondankbare taak. Maar we blijven controleren en inspecteren totdat de laatste bontfokkerij gesloten is. Geen enkel dier hoeft te sterven voor een bontkraag.
