Pretpark Walibi werkt aan een nieuwe attractie: een spookhuis met als thema ‘het slachthuis’. Het gaat om een speciaal project voor de Halloween Fright Nights.
‘Lekker griezelen’ om afschuwelijk dierenleed
Tijdens Halloween Fright Nights kunnen bezoekers van pretpark Walibi ‘ervaren’ hoe het is om een dier aan een vleeshaak te zijn en te eindigen in een vleesmaler in spookhuis Slaughterhouse. De vleeshaak wordt een belangrijk onderdeel van de ‘attractie’: aan deze haak hangen namelijk de zitjes, waar de bezoekers aan vastzitten. De Halloween Fright Nights vinden dit jaar plaats tussen zaterdag 8 en zondag 30 oktober. 1
Animal Rights reageert geschokt op de nieuwe ‘attractie’. Campagnecoördinator Anna Krijger: “Net als je denkt dat de minachting voor dieren het dieptepunt bereikt heeft, blijkt het toch nog erger te kunnen. ‘Lekker griezelen’ om het afschuwelijke leed dat zich afspeelt in slachthuizen, het is ronduit walgelijk.”
“De bezoekers gaan na het ‘spannende uitje’ lachend naar huis, de dieren die dit echt meemaken komen er in stukjes gehakt uit. Dat we hier plezier aan beleven zegt veel over de staat waarin onze beschaving verkeert,” aldus Krijger. “We maken ons ernstig zorgen om de mensen die dit bedacht hebben.”
Het eten en drinken van dierlijk zuivel is gelukkig niet meer vanzelfsprekend. Campagnes en undercoverbeelden van Animal Rights en andere organisaties tonen het trieste bestaan van dieren in de zuivelindustrie en doen suggesties voor lekkere en gezonde plantaardige zuivelvarianten.
Animal Rights krijgt dan ook steeds vaker berichten van mensen die zich beter willen informeren over zuivel. We hebben de vijf meest gestelde vragen over zuivel op een rijtje gezet én beantwoord.
1. Koeien geven toch gewoon melk?
Koeien, schapen en andere zoogdieren geven pas melk wanneer ze een kind krijgen. Net als mensen. Die melk noemen we moedermelk en is bestemd voor het kind. Afhankelijk van het diersoort stoppen de nakomelingen na een aantal weken of maanden met het drinken van de moedermelk. Ze hebben geen moedermelk meer nodig en gaan over op vast voedsel.
Koeien geven dus niet vanzelf melk, maar worden elk jaar kunstmatig geïnsemineerd om weer een jong te baren en dus de melkproductie op gang te houden.Na de geboorte worden moeder en kind vrijwel direct van elkaar gescheiden zodat de consument de moedermelk kan drinken. Koeien kunnen in een zodanige cyclus zwanger gemaakt worden dat het proces van kalveren en melk geven hun hele korte leven bijna continu doorgaat. Als een koe rond haar zesde naar het slachthuis wordt gebracht, heeft ze meestal vijf kalfjes gekregen.
2. Ik heb gehoord dat koeien meer melk geven dan een kalfje kan drinken. Dus dan moeten ze toch gewoon gemolken worden?
Net als bij mensen, en andere zoogdieren, stopt de melkproductie van de moeder wanneer het kind niet meer bij haar drinkt. Het is dus niet zo dat koeien gemolken moeten worden omdat ze anders hun melk niet ‘kwijt kunnen’.
Het klopt wel dat koeien in de hedendaagse zuivelindustrie veel meer melk produceren dan ‘natuurlijk’ is. In 1910 gaf een gemiddelde melkkoe 2500 liter melk per jaar. Nu is dat meer dan drie keer zoveel: zo’n 8000 liter melk per jaar. Omgerekend (met de tijdelijke ‘droogzetting’ van de dieren meegerekend) is dat 25 liter per dag.1Dat is een enorme uitputtingsslag voor het dier.
De gigantische toename in melkproductie is ‘doelmatige aanfok’. Dat betekent dat koeien doelgericht worden gefokt om steeds meer melk te produceren. Want hoe meer ze produceert, hoe meer geld er aan haar wordt verdiend. De meeste melkkoeien gaan op hun zesde naar het slachthuis om daar tot hamburgers en gehakt te worden verwerkt. Tegen die tijd is ze niet meer ‘rendabel’ voor de veehouder.
3. Waarom moeten jonge stiertjes dood? Wat heeft dat met zuivel te maken?
Nadat het kalfje van de moederkoe is gescheiden wordt het overgebracht naar een ‘eenlingenbox.’ Daar blijft het kalfje tot het acht weken oud is. Als het kalfje vrouwelijk is, is de kans groot dat ze, net als haar moeder, een triest bestaan als melkkoe tegemoet gaat. De andere kalfjes, onder wie natuurlijk de stiertjes, worden overgebracht naar een vetmesterij als ze ongeveer twee weken oud zijn. Stiertjes kunnen immers geen melk geven en zijn daarom verder niet van waarde in de zuivelindustrie. Dit geldt natuurlijk ook voor andere jongen van het mannelijk geslacht, zoals bokjes.
De meeste vleeskalfjes krijgen in de vetmesterij een speciaal dieet waar bewust te weinig ijzer in zit: daar krijgen ze bloedarmoede van en dat levert ‘mooi’ blank kalfsvlees op. Na zes tot acht maanden worden ze geslacht. Andere kalfjes worden gebruikt voor ‘rosé kalfsvlees’. Zij krijgen kracht- en ruwvoer en worden na ongeveer tien maanden geslacht. Na twaalf maanden worden de dieren ‘runderen’ genoemd en hun vlees ‘rundvlees’. In totaal is zo’n 30 procent van de kalveren bestemd voor vervanging van de ‘melkveestapel’ en 70 procent gaat naar de vleesindustrie.2
4. Ik koop alleen biologische melk en kaas, dat kan toch wel?
Een biologische melkveehouderij verschilt op een aantal punten van een ‘gewone’ melkveehouderij. Zo wordt er geen gebruik gemaakt van kunstmest of van chemische onkruidbestrijders. En dat is natuurlijk veel beter voor het milieu.
De verschillen ten aanzien van het leven en dood van de dieren zijn kleiner. Koeien op een biologisch bedrijf komen vaker buiten: ze mogen minimaal 180 dagen per jaar, 8 uur per dag in de wei en hebben ruimere ligplekken.3 Maar in essentie blijft het systeem gelijk. Koeien worden steeds opnieuw geïnsemineerd om de melkproductie op gang te houden, de kalfjes worden bij de moeder weggehaald, de stiertjes gaan naar de slacht en ook alle melkkoeien worden afgedankt wanneer ze niet meer genoeg opbrengen.
5. Ik ken een boer die de kalfjes bij de moeder laat, dan is het toch goed?
Er zijn veehouders, meestal met een bio-dynamisch bedrijf, die de kalfjes enige tijd bij de moederkoe laten. Dat kan betekenen dat het kalfje bij de moeder mag drinken en dat er dus minder overblijft voor commerciële doeleinden. De koeien leven ook wat langer dan in de gangbare industrie omdat ze minder snel uitgeput raken.
Na enkele maanden gaan de kalfjes over op ander voer en gaat de hele melkproductie weer naar de ondernemer. Er is geen keurmerk dat ‘controleert’ of een kalfje wel echt bij de moeder mag blijven.4 En natuurlijk is dat ‘blijven’ ook relatief: uiteindelijk moeten de kalfjes wel bij de moederkoe worden weggehaald omdat de ondernemer nu eenmaal geld verdient aan de verkoop van de melk. Bovendien gaan de stiertjes, als restproduct van de zuivelindustrie, ook in dit geval naar het slachthuis. En al leven ze een paar jaar langer: de moederkoeien eindigen ook als gehakt wanneer ze niet meer genoeg melk produceren.
De dierenbelangenorganisaties Animal Rights en Fauna4Life dagvaarden de Nederlandse staat: de organisaties maken zich ernstig zorgen over het gebrek aan bescherming van in het wild levende konijnen. Sinds 1950 is de populatiegrootte met maar liefst 68% afgenomen.1 Toch mogen konijnen door een zogeheten landelijke vrijstelling nog steeds het hele jaar door, in heel Nederland, overdag worden doodgeschoten. Het kort geding staat gepland op dinsdag 26 juli om 12:00 uur.
Konijnen staan op de Rode Lijst: een overzicht van soorten die uit Nederland zijn verdwenen of dreigen te verdwijnen. Dit was voor Christianne van der Wal-Zeggelink, minister voor Natuur en Stikstof, reden genoeg om het komende jachtseizoen de jacht op konijnen te sluiten. Maar door de landelijke vrijstelling worden konijnen, ook op dit moment, nog steeds ongecontroleerd afgeschoten. De organisaties: “Er moet per direct een einde komen aan het gebruik van deze vrijstelling en daarom stappen we naar de rechter.”
Konijnen op de Rode Lijst
Eind 2020 zijn hazen en konijnen op de Rode Lijst geplaatst. Vrij snel daarna werd door de Tweede Kamer een motie aangenomen om de plezierjacht op hazen en konijnen te verbieden.2 Afgelopen maart constateerde Wageningen University (WENR) dat de staat van instandhouding van het konijn zeer ongunstig is. De langjarige trend laat een jaarlijkse afname in de populatieomvang zien van gemiddeld 1,8%.3 Het lijkt erop dat de jacht op konijnen dit jachtseizoen, in de herfst- en wintermaanden, niet doorgaat. De minister werkt op dit moment aan een besluit om de jacht te sluiten.
Bedreigde konijnen kunnen nog steeds worden doodgeschoten.
jessica smit animal rights
Eind 2020 zijn hazen en konijnen op de Rode Lijst geplaatst. Vrij snel daarna werd door de Tweede Kamer een motie aangenomen om de plezierjacht op hazen en konijnen te verbieden.2 Afgelopen maart constateerde Wageningen University (WENR) dat de staat van instandhouding van het konijn zeer ongunstig is. De langjarige trend laat een jaarlijkse afname in de populatieomvang zien van gemiddeld 1,8%.3 Het lijkt erop dat de jacht op konijnen dit jachtseizoen, in de herfst- en wintermaanden, niet doorgaat. De minister werkt op dit moment aan een besluit om de jacht te sluiten.
Het is daarom simpelweg bizar dat de konijnen nog steeds dagelijks en onophoudelijk mogen worden gedood op basis van de landelijke vrijstelling. “Het beleid van de minister is onnavolgbaar. Bedreigde konijnen kunnen dus nog steeds in heel Nederland worden doodgeschoten”, zegt Jessica Smit van Animal Rights.
Onrechtmatige daad
De organisaties starten een procedure bij de civiele rechtbank, omdat er sprake is van een onrechtmatige daad: iets wat in strijd is met de wet of een wettelijke plicht. “Het konijn wordt in zijn voortbestaan bedreigd en moet daarom van de vrijstellingslijst worden gehaald. Dat de landelijke vrijstelling niet ter discussie staat is voor ons onverteerbaar”, zegt Pauline de Jong van Fauna4Life.
Het konijn wordt in zijn voortbestaan bedreigd en moet daarom van de vrijstellingslijst worden gehaald.
Pauline de jong, fauna4life
Laat konijnen leven
In Nederland worden vreselijke jachtmiddelen ingezet: konijnen mogen gevangen worden met vallen en kooien en in het jachtseizoen mag er met fretten en jachtvogels op konijnen worden gejaagd. De organisaties willen dat de jacht en het bestrijden van konijnen volledig wordt verboden en pleiten voor diervriendelijke maatregelen om eventuele overlast te voorkomen.
Achtergrond: wat is de landelijke vrijstellingslijst?
Dieren die op de landelijke vrijstellingslijst staan mogen het hele jaar door worden gedood. Er staan zes diersoorten op deze lijst: konijn, houtduif, vos, kraai, kauw en Canadese gans. Een soort mag alleen op deze lijst worden geplaatst als deze niet in zijn voortbestaan wordt bedreigd of dat gevaar loopt – en daar wringt de schoen. “Inmiddels is duidelijk geworden dat konijnen wel degelijk in gevaar zijn”, zeggen de organisaties. “Dat blijkt uit plaatsing op de Nederlandse Rode Lijst, door onderzoek van Wageningen University en het dier is zelfs op internationale Rode Lijsten, zoals die van de IUCN, terug te vinden.” Dit wordt ook door de minister voor Natuur en Stikstof erkend. De minister is immers voornemens om, door de teruglopende aantallen, de jacht op konijnen te sluiten.
Naar aanleiding hiervan heeft Pol Goossen een opiniestuk voor Animal Rights geschreven
Larie en ape(mense)kool
Leven wij in een apenland? Sommigen vinden deze stelling overdreven, doch zij die ooit te maken
hebben gehad met zwart-witambtenarij of kafkaiaanse paperassen zullen zeggen van wel. Stel .. stel
dat het zo zou zijn. Stel .. stel dat we in de verre toekomst of in een onbezonnen fantasie of akelige
droom te maken zouden krijgen met inderdaad “een apenland”. Wat zou dat dan kunnen betekenen
op het vlak van medische- en pharmaproeven, dierproeven, zeg maar? De omgekeerde wereld? Apen
in witte schorten die mensjes vastbinden op een gestoelte, beugels links en rechts tegen de hoofdjes
geprangd zodat ook maar één millimeter beweging onmogelijk wordt: een makkie om alzo een fijn,
onderzoekend boortje in de hersenpan te pleuren. Of mensjes met handjes en voetjes vastgebonden
op een brits, prop in het mondje: een makkie om geluidloos allerlei giftige rotzooi in armpjes,
beentjes en hartjes te spuiten.
Enkele resusaapjes met zelfbeschilderde pancartes met daarop leuzes tegen mensproeven, een
handvol alternatieve geitewollensokken chimpansees en een oude mei-68ster gorilla maken bezwaar
met wat gescandeerd geroep, geschreeuw, toeters en bellen. “Ach, zeik toch niet”, is het antwoord
van de witte schorten, “die mensjes hebben een goed leven: volop eten, drinken en medische
verzorging in blinkende, dagelijks opgepoetste kooien. Al jullie protesten zijn ronduit larie en
ape(mense)kool.”
Het wederwoord van de betogers gaat over levende wezens gebruiken, misbruiken en verbruiken:
“Het is niet omdat mensjes niet op een computer of een smartphone kunnen werken dat jullie, apen
met jullie witte schorten, ze mogen denigreren en mishandelen. Mensjes zijn levende wezens met
gevoelens die pijn kunnen ervaren. Jullie staan als apen met jullie hagelwitte schorten zeker niet op
de bovenste laddersport van de beschaving, denk dàt maar niet. Dat soort denkpatroon is op zijn
zachtst gezegd pretentieus en verkeerd ingeschat.”
De mei-68 gorilla voegt er dapper aan toe:
“Als ik ooit geplaagd zou worden door een ongeneeslijke ziekte dan wil ik nog drie dingen:
1- met zo weinig mogelijk pijn een natuurlijke dood mogen sterven.
2- een documentaire kunnen bekijken van gelukkige mensjes in hun biotoop of hun vertrouwde
omgeving.
3- gedreven medewerkers van mensvriendelijke organisaties mogen omarmen om hen te bedanken
voor hun jarenlange zoektocht naar alternatieven voor mensjesproeven. Gezocht .. onderzocht ..
aangeboden.
Zelfs een burgemeester in ons apenland, een realist in hart en nieren, wou jaren geleden het labo
van een sigarettenfabrikant laten verdwijnen. Terecht. Wat voor zin heeft het duizenden mensjes te
doden omwille van sigaretten? Daar gaan apen dood van, dat staat op het pakje. Apen die roken
verkiezen te versmoren? Het is hun eigen keuze, in tegenstelling tot proefmensjes die ongevraagd 60
dagen aan één stuk een masker op de snuit krijgen gedrukt om nicotine te inhaleren. Als je een neus
hebt die goed kan ruiken, stinken sigaretten afschuwelijk.
Terug naar de realiteit, weg van de fantasie: proeven lijkt geen diervriendelijk woord. Proeven van
dieren doe ik al jaren niet meer en dierproeven vind ik ongehoord. Het nut ervan is zo goed als
achterhaald. Andere oplossingen werden volop uitgedokterd omdat de genen van zélfs de muis en de
aap toch niet in die mate gelijken op menselijke genen zoals eerst werd aangenomen. De noodzaak
van het martelen van muizen, ratten, apen, schapen, honden, konijnen, cavia’s, vissen, runderen,
kortom de hele verdomde dierentuin… blijkt dus hoogst twijfelachtig, is mogelijk zelfs
onbetrouwbaar.
Proefdiervrije alternatieven zijn ondertussen legio: in vitro-technieken in reageerbuisjes, zoals de
Episkin-test met kunstmatige mensenhuid om cosmetica te testen en "organs-on-a-chip",
miniatuurorganen gecultiveerd op basis van menselijke stamcellen om nieuwe medicijnen te testen,
enzovoort. Ernaast maken wetenschappers ook gebruik van in silico-technieken, dat zijn technisch
geavanceerde computermodellen, om informatie te verkrijgen over de werking en de giftigheid van
geneesmiddelen of chemicaliën.
Ik ben geneigd die wetenschappers op hun woord te geloven. Waarom zouden zij liegen? Dus moet
die ellende voor dieren dan écht? Is dat allemaal zo noodzakelijk? Alternatieven genoeg.
Wetenschappers en onderzoekers, waar wachten jullie op?
In ons land alléén al worden jaarlijks honderdduizenden dieren dus blijkbaar onnodig
doodgemarteld. Een florissant handeltje voor een wereldwijde dierenhandel, denk ik dan. Het
zoveelste voorbeeld dat diploma’s en levenswijsheid niet altijd hand in hand gaan zijn
wetenschappers die langs de neus weg orakelen dat het hun heilige plicht is de natuur te respecteren
door dieren zo weinig mogelijk leed te berokkenen. “Mààààr ik geloof ze niet….” welk Vlaams genie
zong dat ooit? En gelijk had hij!
Pol Goossen
Tranen, shock, woede… Wat zou jouw reactie bij het zien van deze beelden zijn? Als het al zo erg is om naar te kijken, hoe erg moet het dan niet zijn om het zelf mee te maken?
Ik heb al dikwijls beelden gezien van dierproeven. En ik moet zeggen: elke keer ontroert het mij. Wat zeg ik? Beroert het mij.
Niet alleen voor vlees, maar ook voor de productie van zuivel worden dieren doodgemaakt. Achter ieder pak vla of yoghurt schuilt het leed van een ‘overbodig’ jong stiertje. Niet eerder gepubliceerde undercoverbeelden uit slachthuis Gosschalk in Epe, die Varkens in Nood deelde met Animal Rights, laten zien hoe kalfjes de dood in worden gejaagd.
In de eerste video zien we hoe een kalfje door het slachthuis loopt, wordt opgehangen en naar de slacht wordt geleid. Op de andere video horen we een medewerker van het slachthuis vertellen dat er, wanneer er twee kalfjes tegelijk in de fixatiebox terechtkomen, verkeerd wordt geschoten. Het dier krijgt de pen ‘vol op z’n neus’ en ‘door z’n neus gejaagd’.
Dit is het derde en laatste deel uit een serie over slachthuis Gosschalk en de slachtoffers van de zuivelindustrie.
Undercover in slachthuis Gosschalk (deel 3)
Begin juni 2022 publiceerde Animal Rights het eerste deel van de undercoverbeelden uit slachthuis Gosschalk. Hierop was te zien hoe een waterbuffel bij kennis was na een mislukte verdoving en bijna bij vol bewustzijn geslacht werd. We zagen hoe medewerkers van het slachthuis de instructies van de aanwezige animal welfare officer niet opvolgden. Ook was te zien hoe een stier maar liefst zeven keer werd geschoten voordat hij het bewustzijn verloor.
Geen enkel dier zou dood hoeven voor ons genot en plezier. Maar dat zulke jonge dieren geslacht worden is extra wrang. Babydieren zijn onze wegwerpproducten.
Anna krijger, campagnecoördinator
Enkele weken daarna brachten we deel twee van het onderzoek naar buiten. Op deze beelden was te zien hoe zwak en uitgemergeld de melkkoeien zijn wanneer ze in het slachthuis zijn aangekomen. Ook zagen we schokkende beelden van een moederkoe die tijdens haar doodsstrijd nog altijd melk produceerde.
In het derde en laatste deel van deze serie staan kalfjes centraal. We zien hoe een kalfje, dat overduidelijk een stuk kleiner en jonger is dan de andere dieren, door de gang van het slachthuis loopt, om zich heen kijkt en met een stok wordt voortgedreven. In het volgende shot komt het dier in de immobilisatiebak terecht. Vervolgens wordt het dier opgehangen en naar de slacht geleid.
Op de tweede video horen we een medewerker van het slachthuis vertellen dat er, wanneer er twee kalfjes tegelijk in de fixatiebox terechtkomen, verkeerd wordt geschoten. Het dier krijgt de pen ‘vol op z’n neus’ en ‘door z’n neus gejaagd’. Door deze onkunde is het dier niet verdoofd en lijdt het hoogstwaarschijnlijk vreselijke pijn.
Twintig dagen is er undercover onderzoek gedaan in slachthuis Gosschalk. Vorig jaar werden er al beelden van deze actie gedeeld door Varkens in Nood. Hierop was te zien hoe de dieren gruwelijk werden mishandeld. Naar aanleiding van deze campagne is het slachthuis twee maanden gesloten geweest, daarna mocht het ‘onder strenge voorwaarden’ van de NVWA weer open.1 De beelden die Animal Rights nu in drie delen publiceert zijn afkomstig uit hetzelfde onderzoek.
De video’s zijn hieronder te bekijken. Na de video’s gaat de tekst verder.
Waarom jonge stiertjes een ‘bijproduct’ zijn
De melkproductie bij een koe kan, net als bij honden, mensen en alle andere zoogdieren, alleen op gang komen wanneer ze nakomelingen ter wereld brengt. Daarom worden koeien in de melkveehouderij elk jaar opnieuw kunstmatig bevrucht. Na een drachttijd van negen maanden wordt de koe in een aparte box of hok met stro geplaatst om haar jong te baren. Maar de moederkoe mag haar jong niet zogen en de twee worden vrijwel direct van elkaar gescheiden omdat de moedermelk wordt verkocht voor menselijke consumptie.
Als het kalfje vrouwelijk is, is de kans groot dat ze, net als haar moeder, een triest bestaan als melkkoe tegemoet gaat. De andere kalfjes, onder wie natuurlijk de stiertjes, worden overgebracht naar een vetmesterij als ze ongeveer twee weken oud zijn. Stiertjes kunnen immers geen melk geven en zijn daarom verder niet van waarde in de zuivelindustrie. In totaal is zo’n 30 procent van de kalveren bestemd voor vervanging van de ‘melkveestapel’ en 70 procent gaat naar de vleesindustrie.2
De meeste vleeskalfjes krijgen in de vetmesterij een speciaal dieet waar bewust te weinig ijzer in zit: daar krijgen ze bloedarmoede van en dat levert ‘mooi’ blank kalfsvlees op. Na zes tot acht maanden worden ze geslacht. Andere kalfjes worden gebruikt voor ‘rosé kalfsvlees’. Zij krijgen kracht- en ruwvoer en worden na ongeveer tien maanden geslacht. Na twaalf maanden worden de dieren ‘runderen’ genoemd en hun vlees ‘rundvlees’. Zo’n 10 procent van het kalfsvlees wordt in Nederland geconsumeerd, de overige 90 procent is bestemd voor de export.3
Ook voor de zuivelindustrie moeten dieren sterven: stiertjes komen altijd in het slachthuis terecht. Bij Animal Rights zijn we ervan overtuigd dat alle dieren recht hebben op leven en welzijn. Het leven van een kalfje is zo veel meer waard dan een bakje yoghurt of vla.
