jun 7, 2022
Niet alleen voor vlees, maar ook voor de productie van zuivel worden dieren doodgemaakt. Een bolletje mozzarella heeft een huiveringwekkende oorsprong.
Niet eerder gepubliceerde undercoverbeelden uit slachthuis Gosschalk in Epe laten zien dat van ‘humaan’ slachten geen sprake is, ook niet wanneer het om ‘verdoofde’ slacht gaat. Instructies van een animal welfare officer worden niet door het personeel opgevolgd wanneer duidelijk wordt dat een dier nog niet hersendood is: de waterbuffel in onze video wordt bijna bij vol bewustzijn geslacht. Dit gebeurt in de Nederlandse zuivelindustrie.
Dit is het eerste deel uit een serie over slachthuis Gosschalk en de slachtoffers van de zuivelindustrie.
Veel consumenten denken dat verdoofd slachten ‘pijnloos’, ‘snel’ en ‘humaan’ gebeurt. Maar hoe gaat het er werkelijk aan toe in een slachthuis? Niet eerder gepubliceerde undercoverbeelden uit slachthuis Gosschalk in Epe tonen aan dat een dier na de bedwelming nog steeds bij bewustzijn is, elektrische schokken krijgt en wordt geslagen met de takelketting. Van pijnloos, snel en humaan doden is geen sprake, ook niet bij ‘verdoofde’ slacht.
In de beelden hieronder, die Varkens in Nood met Animal Rights heeft gedeeld, zien we hoe een waterbuffel nog steeds bij kennis is nadat de medewerkers van het slachthuis denken dat het dier is bedwelmd. De waterbuffel, die voornamelijk wordt gehouden voor de productie van mozzarella, is net als de koe slachtoffer van de intensieve zuivelindustrie. Zodra het dier niet meer genoeg melk produceert, is het niet meer rendabel en moet het naar het slachthuis. Eerder publiceerde Animal Rights al [undercoverbeelden uit een melkveebedrijf](https://www.animalrights.nl/animal-rights-brengt-trieste-undercoverbeelden-uit-de-melkindustrie). Daarop was te zien hoe een kalfje na de geboorte bij de moeder wordt weggehaald en hoe de koeien geslagen worden.
Twintig dagen is er undercover onderzoek gedaan in slachthuis Gosschalk. Vorig jaar werden er al beelden van deze actie gedeeld door Varkens in Nood. Hierop was te zien hoe de dieren gruwelijk werden mishandeld. Naar aanleiding van deze campagne is het slachthuis twee maanden gesloten geweest, daarna mocht het ‘onder strenge voorwaarden’ van de NVWA weer open.1 De beelden die Animal Rights nu publiceert zijn afkomstig uit hetzelfde onderzoek.
Dat er inmiddels ‘verbeteringen’ zijn doorgevoerd bij Gosschalk betekent op geen enkele manier dat er structurele wantoestanden worden voorkomen. Campagnecoördinator Anna Krijger: “Iedere dag worden er in Nederland 1,8 miljoen dieren op hoge snelheid geslacht. Mislukte bedwelmingen en ernstig dierenleed zijn hierdoor onvermijdelijk. Niet alleen bij Gosschalk, maar bij alle slachthuizen.”
De NVWA legt jaarlijks honderden waarschuwingen en boetes op aan slachthuizen die overtredingen begaan.2 Animal Rights is daar niet van onder de indruk. “De meeste ‘straffen’ werden opgelegd voor overtreding van hygiëneregels. Bovendien is het een illusie te denken dat de NVWA voldoende zicht heeft op 1,8 miljoen slachtingen en naar behoren kan handhaven,” aldus Krijger.
1:Campagne Varkens in Nood
2:Inspecties NVWA
Aangekomen in het slachthuis staan de dieren te wachten in een grote stal. Vervolgens worden ze naar een smallere ruimte gedreven waar ze achter elkaar komen te staan. Een voor een lopen ze onder een luik door dat achter hen dichtvalt.
Het dier wordt vastgezet in een fixatiebox en vervolgens ‘bedwelmd’ doordat een pen in het hoofd wordt gedreven. Het dier zakt in elkaar. Het is nu hersendood: het hart klopt nog wel, maar de ademhaling is gestopt. Het dier is buiten bewustzijn en zou nu niets meer moeten voelen. Tenminste, als alles ‘goed’ gaat.
In de fixatiebox wordt het dier vervolgens een stukje naar beneden geduwd zodat het in de zogenaamde immobilisatiebak glijdt. De elektroden in deze bak worden onder stroom gezet en hiermee worden eventuele stuiptrekkingen van het dier gestopt, vandaar ‘immobilisatie’.
Een medewerker haakt de takelketting om de achterpoten van het dier en hangt deze aan de ‘jacobsladder’ die vervolgens het geketende dier naar de ‘steker’ brengt. Deze medewerker snijdt beide halsslagaders van het dier door. Het dier bloedt leeg (‘verbloedt’) en is dan echt dood. Daarna kan het ‘ontleden’ van het lichaam beginnen.
Als het dier na de bedwelming bijvoorbeeld nog ademt, kreunt of oogreflexen heeft, is het niet hersendood. Wanneer de medewerkers twijfelen of het dier nog bij bewustzijn is, moet er volgens de regels onmiddellijk een ‘re-stun’ plaatsvinden: de slagpen wordt opnieuw op het hoofd gezet.
Het komt voor dat een dier nog bij bewustzijn is nadat het bedwelmd is. Dit is te zien in de undercoverbeelden uit het slachthuis Gosschalk die Varkens in Nood met Animal Rights heeft gedeeld. In onze video is eerst te horen hoe een medewerker van het slachthuis toegeeft dat het bedwelmen van waterbuffels met regelmaat misgaat.
Slachthuismedewerker: “Het kan wel hoor, dat er soms slecht geschoten is. Met die horens, die grote zwarte die ze op het einde wel eens doen. Heb je die opgehangen? Het beste is een jachtgeweer op de kop zetten.”
Undercovermedewerker: “Want ze hebben zo’n dikke schedel, dat is het meer.”
Slachthuismedewerker: “Precies. En ik heb wel eens gezien dat die daar hangen, en dat die nog zat te ademen door z’n neus. En vind ik wel een beetje jammer. Het is wel een beetje sneu, maar ja, je moet wel doorslachten.”
Dat waterbuffels moeilijk te verdoven zijn, is overigens bekend bij de NVWA. In een bijlage van de richtlijn ‘Toezicht op welzijn van hoefdieren en gekweekt wild in slachthuizen’ staat: “In Nederland worden op een beperkt aantal slachthuizen waterbuffels ter slachting aangeboden. Het bedwelmen van deze dieren stuit echter met regelmaat op problemen. Deze problemen worden veroorzaakt door de bouw van de schedel die sterk afwijkt van de schedel zoals we die kennen van onze runderen.”3 Deze uitleg van de NVWA geeft al aan dat het bedwelmen van waterbuffels regelmatig misgaat en dat hier ongetwijfeld heel veel leed mee gepaard gaat.
De volgende dag is het raak. Onwillige waterbuffels worden van de stal door de smalle gang gedreven. Daar moeten ze op een rijtje staan wachten tot zij aan de beurt zijn. De dieren willen niet, proberen weg te komen. We zien hoe medewerkers de waterbuffels met stokken slaan om ze te corrigeren.
Op de beelden is te zien dat een waterbuffel die in de immobilisatiebak ligt adem haalt. Er verschijnen wolkjes uit de neus. De bak is al meerdere keren onder stroom gezet.
De undercovermedewerker en toeziend animal welfare officer merken op dat het dier niet buiten bewustzijn is. “Het kan zijn dat ie nog leeft joh!”, roept de animal welfare officer. De man die de takelkettingen vast moet maken aan de achterpoten luistert niet wanneer hem herhaaldelijk wordt gezegd dat hij moet wachten. Dan verschijnt de medewerker met het zogenaamde bedwelmingspistool. We zien dat de man die het dier moest vastmaken waarschijnlijk uit frustratie de takelkettingen hard op het lichaam van de waterbuffel gooit. Vervolgens krijgt het dier voor de tweede maal een patroon in het hoofd. Dit keer is de bedwelming succesvol.
3:Richtlijn NVWA
Op de beelden zien we dat angstige dieren hard worden geslagen in de laatste minuten van hun leven. We zien dat een waterbuffel meerdere keren elektrische schokken krijgt terwijl het dier nog bij bewustzijn is. We zien ook dat een medewerker de instructies van een animal welfare officer negeert wanneer hij hem meerdere malen zegt dat er gewacht moet worden. Het lijkt erop dat de medewerker de waterbuffel zonder ingrijpen bij bewustzijn aan de ‘steker’ wil overdragen. Het dier zou dan bij volle bewustzijn doodgestoken worden. Dat komt overeen met de uitspraken van een medewerker op de dag voor het incident: soms zijn de buffels nog bij bewustzijn. Dat is jammer, maar zoals de medewerker uitlegt, moet er wel ‘doorgeslacht’ worden. Ten slotte zien we dat de zware takelketting met opzet op de waterbuffel gegooid wordt.
Animal Rights campagnecoördinator Anna Krijger. “Deze beelden laten de keiharde realiteit zien achter misleidende termen als ‘humaan slachten’. Deze dieren staan doodsangsten uit en doorstaan vreselijke pijn. De minachting voor het lijden van de dieren is angstaanjagend.”
Zoals de slachthuismedewerker zelf al toegaf: het gaat vaker mis. Animal Rights heeft dankzij Varkens in Nood ook undercoverbeelden in handen van de ‘bedwelming’ van een stier. Ook deze beelden zijn afkomstig uit het slachthuis Gosschalk. Er zijn maar liefst zeven (!) schoten nodig voordat het dier uiteindelijk neergaat en dus hersendood is. Zeven keer wordt er een pen in het hoofd van de stier geschoten. Opnieuw geen humaan en snel einde, maar een lijdensweg die bijna niet voor te stellen is. In de video hieronder zijn de beelden te zien.
Ook voor de zuivelindustrie moeten dieren sterven: uitgemolken moederkoeien en ‘overbodige’ stieren komen altijd in het slachthuis terecht. Bij Animal Rights zijn we ervan overtuigd dat alle dieren recht hebben op leven en welzijn. Het leven van een waterbuffel is zo veel meer waard dan een hapje mozzarella. En het leven van een stier is zo veel meer waard dan een hapje yoghurt.
Er zijn inmiddels al ongelooflijk veel [alternatieven voor zuivel](https://www.animalrights.nl/alternatieven-voor-zuivel). Alternatieven waar geen dier voor dood hoeft. Kies voor het leven, kies plantaardig.
Iedere dag worden er in Nederland 1,8 miljoen dieren op hoge snelheid geslacht. Mislukte bedwelmingen en ernstig dierenleed zijn hierdoor onvermijdelijk. Niet alleen bij Gosschalk, maar bij alle slachthuizen.
Deze beelden laten de keiharde realiteit zien achter misleidende termen als ‘humaan slachten’. Deze dieren staan doodsangsten uit en doorstaan vreselijke pijn. De minachting voor het lijden van de dieren is angstaanjagend.
jun 6, 2022
Een meerderheid van de Nederlanders wil dat het aantal dierproeven vanaf nu gaat dalen. Dat blijkt uit een onderzoek dat in maart 2022 werd uitgevoerd door Kieskompas in opdracht van PETA NL en Animal Rights.
“De Nederlandse overheid wil een transitie naar proefdiervrije innovatie, niet alleen om ethische redenen maar vooral ook omdat dierproeven vaak vrijwel niets opleveren voor de menselijke gezondheid. Dit onderzoek laat zien dat de bevolking wil dat er concrete stappen worden gezet en dat er haast wordt gemaakt met het beëindigen van dierproeven”, aldus Janneke Hogervorst namens PETA NL.
“Deze resultaten verrassen mij niet.” zegt Rowena Vanroy van Stichting Animal Rights. “Nederlanders hechten veel waarde aan dierenrechten en willen geen dieren meer opgesloten zien in akelige laboratoria waar ze vreselijke handelingen moeten ondergaan en het hen vaak aan alles ontbreekt wat belangrijk voor ze is.”
Een meerderheid van de respondenten is voor een einde aan alle dierproeven (66,4%). Ze willen dat er daarvoor duidelijke doelstellingen en deadlines komen (64,4%) en dat de overheid vanaf nu stappen onderneemt om dierproeven terug te dringen (75,6%). Ook willen ze dat er geld wordt overgeheveld van dierproeven naar proefdiervrij onderzoek (64,2%).
Verder is een grote meerderheid voorstander van het openbaar maken van alle informatie over dierproeven (73,6%). Op dit moment wordt er slechts beperkte informatie over dierproeven gepubliceerd. Informatieverzoeken van dierenorganisaties worden vaak geblokkeerd.
Het onderzoek vroeg de respondenten ook naar hun mening over experimenten op bepaalde diersoorten. 76,9% wil een einde aan experimenten op honden en katten. 77,9% wil een einde aan proeven op apen. In 2020 werden er in Nederland 803 honden, 604 katten en 212 apen gebruikt in dierproeven.
Voor het onderzoek kregen 1787 respondenten van verschillende bevolkingsgroepen een aantal vragen voor gelegd in verband met dierproeven. De respondenten hadden geen specifieke voorkennis van dierenrechten of dierproeven. Er werd voor gezorgd dat de uitkomsten van het onderzoek representatief zijn voor de algemene bevolking.
Hoewel de meerderheid van de Nederlanders dierproeven wil zien verdwijnen, lopen de inspanningen van de overheid achter. Van de ambitie uit 2016 om Nederland koploper te maken in proefdiervrije wetenschap is nog niet veel terecht gekomen. Dierproeven worden zelfs helemaal niet vermeld in het nieuwe regeerakkoord! PETA en Animal Rights willen dat dit verandert, te beginnen met een forse investering in proefdiervrij onderzoek, en het onmiddellijk beëindigen van dierproeven waarvan we weten dat ze niets opleveren voor de menselijke gezondheid. De Tweede Kamer liet in april in een debat met de ministers die over dierproeven gaan zien dat er kamerbrede kritiek is op de huidige aanpak van de afbouw van dierproeven. Dinsdag 7 juni gaan de Kamerleden opnieuw in debat met de ministers om concrete stappen te eisen. Zij hebben de steun van de bevolking.
Bekijk [hier het rapport](https://drive.google.com/file/d/1vZ_kw07IzlVRNb7nE6si_OCwrVQv4n_V/view?usp=sharing).
jun 4, 2022
Goed nieuws! Sneller dan verwacht kwam de rechter op Curaçao met een uitspraak: het geplande transfer van de vijf jonge dolfijnen naar Saudi-Arabië mag voorlopig niet doorgaan.
De uitspraak stond gepland voor 9 juni, maar gisteren liet de rechter op Curaçao al weten dat Animal Rights het kort geding heeft gewonnen. De vijf jonge dolfijnen Serena, Machu, Mosa, Sami en Luna mogen voorlopig niet naar Saudi-Arabië worden gevlogen.
Zolang er geen geldige en toereikende uitvoervergunning is afgegeven, mag Seaquarium geen dolfijnen uitvoeren naar het Fakieh Aquarium in Jeddah. De advocaten van Seaquarium beweerden tijdens de zitting dat de benodigde vergunningen voor het transport verstrekt zouden zijn aan de eigenaar van de dolfijnen. Wie de precieze eigenaar van de vijf dolfijnen is werd echter niet duidelijk – ondanks aandringen van de rechter en Animal Rights. Ook werd de vergunning niet voorgelegd.1
De rechter concludeerde dat Seaquarium aan te merken is als uitvoerder van het transport van de dolfijnen. Dat zij niet de eigenaar zijn, doet volgens de rechter niet ter zake. “Het had op de weg van Sea Aquarium gelegen om, zover een dergelijke vergunning er is, deze over te leggen of daarin inzage te geven”, stelde de rechter.
Wordt het transport ondanks het verbod toch doorgezet, dan staat daar een dwangsom op van 200.000 gulden (zo’n 103.000 euro) per dolfijn.
Hoewel Animal Rights van mening is dat het houden van dolfijnen voor commercieel gewin in iedere situatie onwenselijk is, en dus ook op Curaçao, zijn de leefomstandigheden daar vele malen beter dan die in het [betonnen aquarium in Jeddah](https://www.animalrights.nl/rechter-op-cura%C3%A7ao-doet-9-juni-uitspraak-over-dolfijnen).
1:Rechter verbiedt transport dolfijnen
Hoewel Animal Rights enorm blij is met de uitkomst van het kort geding, zal de organisatie moeten doorpakken om het transfer van de dolfijnen ook definitief te verhinderen. Wil je helpen? [Teken de petitie](https://www.change.org/p/stop-the-transport-of-5-curacao-dolphins-to-jeddah-saudi-arabia?utm_content=cl_sharecopy_33215245_en-US%3A4&recruiter=1263578399&utm_source=share_petition&utm_medium=copylink&utm_campaign=tap_basic_share) voor de dolfijnen en [steun Animal Rights financieel](https://www.animalrights.nl/crowdfunding-animal-rights-de-rechtbank) om dieren in de rechtszaal een stem te kunnen geven.
jun 3, 2022
Provincie Limburg verpacht via openbare aanbesteding in opdracht van en in samenwerking met Natuurpunt en de gemeente Pelt de jachtrechten in het natuurreservaat ‘Het Hageven’. Jagers konden tot 27 mei een bod uitbrengen en de hoogste bieder zal vervolgens jarenlang everzwijnen mogen afknallen. Animal Rights voert onderzoek naar de mogelijkheden om deze verwerpelijke activiteit een halt toe te roepen.
Joffrey Legon, campagnecoördinator Animal Rights: “In plaats van te bieden op een huis, een wagen of een nieuwe postzegel voor je verzameling, bieden deze zelfbenoemde natuurliefhebbers op het ‘recht’ om levende wezens te mogen doden.”
Het Hageven is een natuurreservaat. Een natuurgebied met een dermate groot belang voor en rijkdom aan bepaalde (bedreigde) fauna en flora (en landschapstypes) dat het actief beschermd en beheerd wordt. De jachtverpachting zou in eerste plaats tot doel hebben om juist die soorten te beheren die door hun aanwezigheid impact hebben op de natuurdoelstellingen. Deze doelstellingen -alsook de beheermaatregelen- zijn volgens de verpachtingsvoorwaarden opgenomen in het faunabeheerplan. Animal Rights wou bijgevolg de vermeende impact van het everzwijn aftoetsen aan de vooropgestelde natuurdoelstellingen. Probleem: het faunabeheerplan is nog niet opgemaakt en/of ingediend en kan bijgevolg ook nog niet goedgekeurd zijn. Zonder goedgekeurd faunabeheerplan kan er niet gejaagd worden.1
Legon: “De provincie, gemeente en natuurvereniging verpachten dus de jachtrechten zonder dat er eigenlijk (op dit moment) gejaagd mag worden in het gebied. Ze zullen onwaarschijnlijk wel van plan zijn het plan in te dienen, maar dit getuigt toch van enige voorbarigheid.”
Om in een natuurreservaat te mogen jagen, moet er een afwijking aangevraagd worden op bepaalde verbodsbepalingen (doden, verstoren,…).2 Deze afwijking moet vermeld worden in het natuurbeheerplan, voor een erkend natuurreservaat is dat een natuurbeheerplan type vier. 3 Het vernieuwde plan is op dit moment in ontwerp en ingediend ter goedkeuring. Na opvraging van het ontwerpbeheerplan onder de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB) en het onderzoek ervan, leren we dat de vereiste ontheffing er wel degelijk in opgenomen staat. Opmerkelijk is wel dat bij een plan dat pas eind vorig jaar of begin dit jaar ingediend werd4 -en dus nog relatief recent is- de vermeende wildschade en negatieve impact op natuurdoelstellingen door everzwijnen helemaal niet zo nadrukkelijk (of niet) vermeld worden. In het natuurbeheerplan lezen we zelfs dat op ‘de meeste beheerde percelen momenteel geen soorten waargenomen worden die wildschade kunnen veroorzaken’. Daaruit leiden we af dat als het everzwijn wordt aanzien als soort die wél wildschade kan veroorzaken, het dier helemaal niet aanwezig is op alle percelen. Desalniettemin wordt de ontheffing aangevraagd op heel het grondgebied.
In het plan staat vooral dat er wordt verwacht dat everzwijnen talrijker zullen worden en dat deze dieren schade kunnen veroorzaken. Dat er binnen een grotere visie nood kan zijn om ze te doden. Ze zijn dus blijkbaar niet zo’n allesverwoestende, nietsontziende ondieren zoals sommigen hen afschilderen.
“Ongeveer een half jaar later worden de rechten om everzwijnen te doden verkocht omdat de ‘potentiële schade’ ineens onaanvaardbaar en onoverkomelijk is”, aldus Legon.
Ook verkeersongevallen vermijden wordt weer aangehaald als doel van de jacht. Volgens de grofwilddatabank van het INBO waren er de laatste vier jaren (amper) 13 schadegevallen met everzwijnen in de gemeente Overpelt en de stad Lommel samen. Deze schadegevallen limiteren zich echter niet enkel in de regio van het Hageven maar over heel de oppervlakte van de stad en gemeente waarin het natuurreservaat is gelegen.
Bovendien zorgt afschot voor onrust. Schrikreacties van dieren zorgen voor een toename in mobiliteit en vluchtgedrag wat op zich de verkeersveiligheid juist negatief beïnvloedt. De twee belangrijkste maatregelen om verkeersongevallen drastisch te verminderen zijn het verlagen van de snelheid en het openhouden van bermen.5 Ook ecoducten zijn een belangrijk hulpmiddel.
Legon: “Daarnaast moeten we wilde dieren niet aanzien als daders maar als slachtoffers. Wij bouwen wegen rondom en door hun habitat. Verkeersongelukken zijn één van hún voornaamste doodsoorzaken.”
Animal Rights wil graag benadrukken dat wij de enorme inspanningen van natuurorganisaties zoals Natuurpunt een warm hart toedragen. Wij keren ons echter wel tegen een beleid dat telkens afschot naar voren schuift als noodzakelijke oplossing. We moeten aanvaarden dat -onder meer- everzwijnen deel uitmaken van onze inheemse fauna en manieren zoeken om met hen samen te leven. Bij conflicten moet de focus liggen op diervriendelijke preventieve maatregelen en oplossingen met respect voor de rechten en het welzijn van het dier.
