Op dit moment wordt aan de rand van het grootste safaripark van Zimbabwe, Hwange National Park, een ‘olifantentop’ gehouden. Het land wil 130 ton ivoor verkopen met een geschatte waarde van 500 tot 600 miljoen dollar. Zogezegd verkregen van olifanten die natuurlijk gestorven zijn en door inbeslagnames van stropers. Met dat geld wil Zimbabwe investeren in zogenoemd natuurbeheer waaronder het beheer van de olifantenpopulatie.
Campagnecoördinator Legon: “Ivoor gaan verkopen om met de opbrengst olifanten te doden, wat geeft dat voor een signaal aan stropers?”
Internationale handel in ivoor is verboden sinds 1989 onder CITES (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora). Toch wil Zimbabwe de toestemming krijgen voor een uitzondering. Zo’n uitzondering (die zich niet beperkte tot één land) is in het verleden tot twee maal toe verleend (in 1999 en in 2008). 1Dit onder het mom dat zo’n eenmalige massaverkoop de vraag van de consument zou bevredigen maar ook inkomsten zou genereren voor beschermingsmaatregelen voor olifanten én stroperij zou tegengaan. Het is echter heel moeilijk bewijs terug te vinden dat aantoont dat deze inkomsten daadwerkelijk ingezet werden voor natuurbeheer. [Net zoals dat studies aantonen dat slechts een onbenullige fractie van de opbrengst van jachtrechten aangewend worden voor hetzelfde doel.](https://www.animalrights.nl/trofeejacht-helpt-wilde-dieren-niet-5-argumenten)
Daarnaast bestaat er bewijsmateriaal dat dergelijke uitzonderingen catastrofale gevolgen kunnen hebben. Zo toont een studie aan dat gepubliceerd is in de National Bureau of Economic Research dat de uitzondering van 2008 resulteerde in een enorme toename van zowel stroperij , illegale ivoorproductie en -smokkel.2
Bij deze olifantentop zijn onder anderen veertien Afrikaanse ministers van Natuur en Toerisme aanwezig. Opmerkelijk is dat Kenia, die radicaal tegen een opheffing is3, niet uitgenodigd werd. China en Japan, (één van) de grootste afnemers van ivoor, zijn dan wel weer aanwezig. Het doel van deze top is om tot een gezamenlijk standpunt te komen ter voorbereiding van de internationale CITES-conferentie in Panama in November. 4
Zimbabwe beweert onder meer dat de stilgevallen inkomsten uit toerisme door de coronapandemie hen noodzaakt andere middelen te zoeken voor natuurbeheer.5 Onder hetzelfde motto maakte het land eind april bekend [dat het tot 500 jachtrechten op bedreigde savanne- en bosolifanten zal verkopen.](https://www.animalrights.be/zimbabwe-zet-jacht-op-bedreigde-olifanten-verder) Nochtans is het land al jarenlang aan het proberen het verbod op internationale handel in ivoor op te heffen.6
De berichtgeving over het uiteindelijke doel van de theoretische opbrengsten van het besproken ivoor is ook op zijn minst tegenstrijdig te noemen: op het ene moment wordt er gepraat over beschermingsmaatregelen voor olifanten en op het andere moment gaat het over de nood aan ‘beheer’ door overpopulatie.7
Legon: “Enerzijds zouden de inkomsten die voortkomen uit jachttoerisme dienen voor beschermingsmaatregelen voor wilde dieren en hun habitat en anderzijds zouden inkomsten uit ivoor – die deels zouden ontstaan uit net diezelfde beschermingsmaatregelen8– juist aangewend worden om wilde dieren af te maken, hoe contradictorisch kan het zijn?
Een uitzondering op het verbod op internationale handel geeft een gevaarlijk signaal aan stropers en smokkelaars dat olifanten en hun slagtanden handelswaar zijn en dat het verbod toch niet zo strikt is. Ook voor consumenten zorgt het gebeuren voor heel wat verwarring over het al dan niet legaal karakter. Daarnaast resulteert een legale instroom van handelsmiddelen voor ruimte en gelegenheid voor witwaspraktijken uit illegale handel.
Zimbabwe zelf blijkt te stellen dat het land zelf mag bepalen wat ze met ‘hun olifanten’ doen. Animal Rights is van mening dat olifanten -of welke dieren dan ook- niemands bezit zijn. Bovendien heeft elk (wild) dier zijn of haar eigen intrinsieke waarde en is het opofferen van een individu of hun lichaamsdelen als middel voor soortenbehoud of natuurbeheer nooit ethisch verantwoord.
Ten slotte zorgt het doden van (willekeurige) individuele olifanten voor sociale onrust en stress in de kudde wat kan leiden tot een toename van agressie naar mensen toe – en laat dat nu net hetgeen zijn dat door Zimbabwe naar voren wordt geschoven als hét gevolg van de ‘overpopulatie’ olifanten.
“Ivoor gaan verkopen om met de opbrengst olifanten te doden, wat geeft dat voor een signaal aan stropers?
Animal Rights conducted six months of research into the living conditions of pigs in the Flemish pig barns. There we saw shocking scenes: Animals with large, unkempt abscesses, inflamed eyes, carcasses of the dead among the living and cannibalism.
Animal Rights campaign coordinator Els Van Campenhout: “Pigs in the meat industry do not lead a happy life but undergo a terrible existence before they eventually die in the stables or die a horrible death in the slaughterhouse. There is nothing humane about the pig industry.”
Also read: [Het trieste bestaan van een vleesvarken](https://www.animalrights.be/het-trieste-bestaan-van-een-vleesvarken).
Also read: [Zieke varkentjes voor oud vuil achtergelaten](https://www.animalrights.be/zieke-varkentjes-voor-oud-vuil-achtergelaten)
The images show how sick and crippled animals, some with necrotic abscesses are in the stables. One pig has an abscess the size of a large melon hanging from his stomach. A visually impaired pig with a blind eye on one side and an inflamed eye on the other side just sits among the other pigs. We see how the blood runs from the back of a pig, because the tail is eaten by others. We see how a pig that is foaming at the mouth, struggles to stand.
Even the animals that have no visible injuries or illnesses, their so-called “life” is nothing more than a sad existence. The animals live on concrete grids above their own excrement. Day in and day out they are locked up in stables where often no daylight or fresh air even enters.
On the images we see how a partially eaten cadaver lies in an aisle. Pigs literally have nothing to do in the dank stables in which they are kept. They cannibalize each other out of boredom: tail biting and ear biting is commonplace in the industry.
In addition, we see several carcasses among the still-living pigs. One of the carcasses is already completely discolored and must have been there for a while. The other pigs sniff and lick the carcass, there is even chewing on the hoof. We also see a cadaver in an even further state of decomposition. That too is still between the live pigs.
“The pig industry has not a shred of compassion for the animals it exploits. Even sick animals do not receive medical care. Everything is only about the money that can be earned from the suffering of the animals. The individual animals do not matter to this industry that has no moral sense whatsoever. Otherwise, it would have ceased to exist a long time ago,” says Van Campenhout.
In the same barn where the carcasses were scattered, Animal Rights went to film pigs left behind for four weeks. While all the other pigs were taken to slaughter, two sick pigs were left neglected in the horror barn. Animal Rights strongly suspects that the animals are not receiving medical care, since one pig walked lamely and the other pig has an abscess the size of a large melon dangling from the belly. Animal Rights made a report to the Animal Welfare Department about the neglected pigs.
In the large majority of the stables examined, no enrichment material was present, although this is mandatory according to the legislation. The Royal Decree of 15 May 2003 on the protection of pigs in pig farms states: “Pigs must have at their disposal at permanent disposal sufficient material for examination and play (e.g., straw, hay, wood, sawdust, mushroom compost, peat or a mixture thereof), provided that the health of the animals is not endangered as a result.”
These minimum legal standards are already far from sufficient for the mental stimulation of the pigs, but even these are not being met in practice.
Pigs are usually only 26 weeks or six months old when killed. Most animals never reach the adult age of five years and are slaughtered when they are actually still piglets. Pigs can naturally live up to 15 to 20 years. “Pork that is in the supermarkets and eaten en masse is actually the meat of young piglets,” says Van Campenhout.
In 2020, Belgium had 6,218,271 pigs: in Flanders it was 5,833,063 pigs, in Wallonia the pig herd is much lower with ‘only’ 385,203 pigs.12
In 2021, more than 11,584,000 pigs were slaughtered in Belgian slaughterhouses. Most pork is destined for export to European countries. The largest customers are Poland, Germany, the Netherlands, the Czech Republic and Italy. In 2020, a total of 690,172 tons of pork were exported abroad.3
Animal Rights has been researching the living conditions of pigs in pig farming for years. The list of abuses we have already seen is long: suffering from heat stress in both the stables and on transport, withholding medical care, dying in the stables, transporting sick and crippled animals, beating during loading to systematic mistreatment in the slaughterhouses and the cries of pigs left conscious while hanging upside down in the slaughter line. This terrible industry is completely immoral.
Animal Rights does not seek better living conditions for agricultural animals, but the end of an industry that exploits animals and modifies them according to human need and complacency. We ask everyone to stop contributing to this immoral system and call on consumers to switch to a plant-natural lifestyle.
The pig industry has no compassion for the animals it exploits. Even sick animals do not receive medical care.
De minister voor Natuur en Stikstof wil komend jachtseizoen (2022/2023) de landelijke plezierjacht op konijnen verbieden. Daarnaast wordt in de provincies Groningen, Limburg en Utrecht de jacht op hazen verboden. Deze dieren zijn in 2020 [op de Rode Lijst geplaatst](https://www.animalrights.nl/rode-lijst-betrouwbaar-maar-jacht-gaat-door). Tot 10 juni kan iedereen die dat wil reageren op het besluit van de minister, voordat het definitief wordt. Dat gaat via een internetconsultatie. Animal Rights roept iedereen op die zich zorgen maakt over de bescherming van het konijn en de haas te reageren. Er zijn uitgangspunten opgesteld die je hierbij kunt gebruiken. Sta je sowieso niet achter de jacht en wil je dat het volledig wordt verboden om te jagen? Ook dat kan je de minister laten weten.
In Nederland zijn er vijf diersoorten die vrij bejaagbaar zijn. Deze soorten worden ook wel de wildsoorten genoemd. In het jachtseizoen mag er door jagers gejaagd worden op eenden, konijnen, hazen, houtduiven en fazanten. Naar schatting worden er elk jachtseizoen, in de herfst- en wintermaanden, in heel Nederland [300.000 dieren](https://www.animalrights.nl/afschot-van-wilde-dieren-cijfers) doodgeschoten.
Eind 2020 zijn [hazen en konijnen toegevoegd aan de geactualiseerde Rode Lijst Zoogdieren](https://www.animalrights.nl/rode-lijst-betrouwbaar-maar-jacht-gaat-door), wegens teruglopende aantallen. Als reactie daarop is er met een meerderheid van de Tweede Kamer een motie aangenomen om de [plezierjacht op hazen en konijnen te verbieden](https://www.animalrights.nl/rode-lijst-betrouwbaar-maar-jacht-gaat-door). Voormalig minister Schouten heeft onderzoek laten doen naar de staat van instandhouding van de soorten de zogenoemde wildsoorten. Minister Van der Wal voor Natuur en Stikstof komt nu met dit voorstel om de jacht dit jaar nog (gedeeltelijk) te sluiten.
Je kunt t/m 10 juni reageren op het voorgenomen besluit van de minister om de jacht op konijnen en hazen (deels) te sluiten. [Dat kan via deze website](https://www.internetconsultatie.nl/wildlijst/b1). Je kunt je reactie achterlaten in het tekstblok, maar het is ook mogelijk een brief of ander document te uploaden. Hoe meer mensen hun stem laten horen voor de bescherming van hazen en konijnen en tegen de jacht, hoe beter!
Hier vind je belangrijke argumenten die je op weg kunnen helpen om te reageren. Kom je er toch niet uit of heb je vragen? Stuur dan een e-mail naar [email protected].
Je kan tot en met 10 juni reageren op het sluiten van de jacht. [Reageer via deze website](https://www.internetconsultatie.nl/wildlijst/b1)
Animal Rights ging een maand lang filmen in een Oost-Vlaamse stal waar twee gebrekkige varkens werden achtergelaten. Terwijl alle varkens naar de slacht werden gebracht, bleven Peppa en Sam achter in een stal zonder afleiding.
Animal Rights campagnecoördinator Els Van Campenhout: “Dag na dag zitten Peppa en Sam op kale betonnen roosters boven hun eigen uitwerpselen. Ze wachten letterlijk op de dood in een lege stal waar zelfs geen daglicht naar binnen valt,”
Lees ook: [Kannibalisme en zieke varkens in Vlaamse varkensstallen](https://www.animalrights.be/kannibalisme-en-zieke-varkens-vlaamse-varkensstallen)
Animal Rights ging een maand lang undercover in de stal waar Peppa en Sam opgesloten zitten en constateerde dat de dieren verwaarloosd worden. Sam liep wekenlang mank. Op de beelden is te zien hoe bij Peppa een abces zo groot als een galiameloen onder de buik bengelt. Het gaat mogelijk om een navelbreuk. 1 “Dit moet enorm pijnlijk zijn voor Peppa,” zegt Van Campenhout.
In die vier weken dat Animal Rights undercover ging zagen we geen enkel teken van medische verzorging voor Peppa of Sam. Het onthouden van medische zorg is een misdrijf volgens artikel 4, punt 1 van de Belgische Dierenwelzijnswet van 1986. 2
De dieren leven op betonnen roosters boven hun eigen uitwerpselen. Dag in dag uit zitten ze opgesloten in de stal waar zelfs geen daglicht naar binnen valt. Peppa en Sam hebben geen enkele vorm van afleiding in de stal. Van Campenhout: “Deze dieren vervelen zich letterlijk tot als ze sterven. Het enige wat ze hebben om terug te vallen is elkaar.”
Beide dieren zijn waarschijnlijk achtergebleven in de stal nadat de rest van vleesvarkens naar de slacht werd gebracht op de leeftijd van 6 maanden. Peppa en Sam worden door de wetgeving gezien als ‘niet-transportwaardig’. Zieke en gewonde dieren mogen niet vervoerd worden en moeten in principe zo snel mogelijk adequate verzorging krijgen, indien nodig van een dierenarts. Wanneer de toestand van de dieren niet verbetert of de vooruitzichten slecht zijn, worden de zieke of gewonde dieren geëuthanaseerd. 5 De dieren worden dan op het bedrijf gedood en worden afgevoerd door Rendac. Ze mogen niet in de voedselketen terechtkomen. 6
Eerder deze maand bracht een parlementaire vraag aan het licht dat er [in 2021 maar liefst 757 inbreuken op dierenwelzijn gemeld werden in de Vlaamse slachthuizen.](https://www.animalrights.be/meer-dan-750-inbreuken-vlaamse-slachthuizen-2021) Het gaat daarbij vooral om het [aanvoeren van niet-transportwaardige dieren.](https://www.animalrights.be/meer-dan-750-inbreuken-vlaamse-slachthuizen-2021) Er wordt gekeken naar oplossingen zoals het opvoeren van controles en mobiele slachtunits, maar in dat laatste ligt de oplossing volgens Animal Rights alles behalve.
Mobiele slacht is niet alleen logistiek onmogelijk, financieel onhaalbaar en verleidt tot onthouden van medische zorg aan de dieren (omdat dieren voor transport op hun poten moeten kunnen staan). Maar daarnaast is mobiele slacht vooral [een marketing stunt.](https://www.animalrights.be/mobiele-slacht-werkt-dierenleed-de-hand) Het mobiele slachthuis is vooral een handig inspelen van de vleessector op de welzijnsinbreuken tijdens transport. De consument wordt zo opnieuw met [fictieve of minimale welzijnsverbeteringen zand in de ogen gestrooid,](https://www.animalrights.be/mobiele-slacht-werkt-dierenleed-de-hand) zodat hij of zij de principieel immorele producten van de vee-industrie blijft afnemen.
Animal Rights maakte melding bij de Dienst Dierenwelzijn dat de twee dieren nu al meer dan een maand in de lege stal zonder enige afleiding zitten en er sterke indicaties zijn dat de dieren medische zorg onthouden wordt. Het is nu aan Dierenwelzijn om de situatie verder te onderzoeken en de nodige stappen te ondernemen.
Animal Rights roept de Vlaamse overheid op om te stoppen met het promoten van vlees en zuivelproducten. Wij willen dat er werk gemaakt wordt van campagnes voor het promoten van gezonde plantaardige eetgewoonten die dieren, mensen en milieu ten goede komen.
Teken [hier](https://www.animalrights.be/stop-de-promotie-van-vlees-en-zuivel) onze petitie.
Lees [hier](https://www.animalrights.be/plant-power/plantaardige-vervangers) meer over plantaardige vervangers.
Peppa en Sam wachten letterlijk op de dood in een lege stal.
Animal Rights deed zes maanden lang onderzoek naar de levensomstandigheden van varkens in de Vlaamse varkenstallen. Daar zagen we schokkende taferelen: Dieren met grote, onverzorgde abcessen, ontstoken ogen, kadavers tussen de levende varkens en kannibalisme.
Animal Rights campagnecoördinator Els Van Campenhout: “De varkensindustrie heeft geen greintje mededogen voor de dieren die zij uitbuit. Zelfs zieke dieren krijgen geen medische verzorging. Alles draait alleen maar om het geld dat op de kap van de dieren verdiend kan worden. De individuele dieren tellen niet voor deze industrie die geen enkel moreel besef heeft. Anders was ze allang opgehouden met bestaan.”
Op de beelden is te zien hoe zieke en kreupele dieren met soms necrotische abcessen in de stallen zitten. We zien een varken dat met een anusprolaps op de grond ligt. Een ander varken heeft een abces zo groot als een galiameloen bengelen aan de buik, daar gaat het om een navelbreuk.
“De varkensindustrie heeft geen greintje mededogen voor de dieren die zij uitbuit. Zelfs zieke dieren krijgen geen medische verzorging.”
Els Van Campenhout, Animal Rights
Een slechtziend varken met langs de ene kant een blind oog en langs de andere kant een ontstoken oog zit gewoon tussen de andere varkens. We zien hoe het bloed van het achterste van een varken loopt, omdat de staart aangevreten wordt door soortgenoten. We zien hoe een schuimbekkend varken moeite heeft om op de poten te staan.
Zelfs al hebben de dieren geen verwondingen of ziektes, hun zogenaamde ‘leven’ is niets meer dan een triest bestaan. De dieren leven op betonnen roosters boven hun eigen uitwerpselen. Dag in dag uit zitten ze opgesloten in stallen waar vaak zelfs geen daglicht naar binnen valt.
Update
Animal Rights heeft Vlaams minster van Dierenwelzijn Ben Weyts op de hoogte gesteld van de wantoestanden. De minister heeft de adressen opgevraagd bij Animal Rights en zal deze week nog inspecties uitvoeren.
Ook supermarkt Lidl kijkt na of het vlees van de varkensbedrijven waar Animal Rights filmde, in de rekken ligt.
Dit varken heeft oogproblemen (blind en ontstoken) en zit tussen de gezonde varkens
Kadavers
Op de beelden zien we hoe in een gangpad een aangevreten kadaver ligt. Varkens hebben letterlijk niets te doen in de prikkelloze stallen waarin ze gehouden worden. Ze kannibaliseren elkaar uit verveling: staartbijten en oorbijten is schering en inslag in de industrie.
Daarnaast zien we verschillende kadavers tussen de nog levende varkens liggen. Een van de kadavers is al volledig verkleurd en moet er al een tijdje liggen. De andere varkens snuffelen en likken het kadaver, er wordt zelfs gekauwd aan de hoef. We zien ook een kadaver in een nog verdere staat van ontbinding. Ook dat ligt nog steeds tussen de levende varkens.
In dezelfde stal waar de kadavers verspreid lagen, ging Animal Rights vier weken lang achtergelaten varkentjes filmen. Terwijl alle andere varkens naar de slacht werden gebracht, bleven twee zieke varkens verwaarloosd achter in de horrorstal. Animal Rights vermoedt sterk dat de dieren geen medische verzorging krijgen, aangezien het ene varken kreupel liep en het andere varken een abces zo groot als een galiameloen aan de buik heeft bengelen. Animal Rights maakte een melding bij de dienst Dierenwelzijn over de verwaarloosde varkens.
Geen afleiding
In het merendeel van de onderzochte stallen was geen afleidingsmateriaal aanwezig, hoewel dit wel verplicht is volgens de wetgeving. Het Koninklijk besluit van 15 mei 2003 betreffende de bescherming van varkens in varkenshouderijen zegt: “Varkens moeten permanent kunnen beschikken over voldoende materiaal om te onderzoeken en om mee te spelen (bijvoorbeeld stro, hooi, hout, zaagsel, compost van champignons, turf of een mengsel daarvan, voor zover de gezondheid van de dieren daardoor niet in gevaar komt.)”
Deze wettelijke minimumnormen zijn al ruimschoots ontoereikend voor de mentale stimulering van de varkens, maar zelfs die worden in de praktijk niet gehaald. “De dieren in deze stallen vreten elkaar aan uit pure verveling,” aldus Van Campenhout.
Een kadaver in verregaande staat van ontbinding ligt tussen de levende dieren
Biggenvlees
Varkens zijn doorgaans slechts 26 weken of zes maanden oud wanneer ze gedood worden. De meeste dieren bereiken nooit de volwassen leeftijd van vijf jaar en worden geslacht wanneer ze eigenlijk nog biggen zijn. Varkens kunnen van nature wel 15 tot 20 jaar oud worden. “Varkensvlees dat in de supermarkten ligt en massaal gegeten wordt, is eigenlijk het vlees van jonge biggen,” zegt Van Campenhout.
In 2020 telde ons land 6.218.271 varkens: in Vlaanderen ging het om 5.833.063 varkens, in Wallonië ligt de varkensstapel veel lager met ‘slechts’ 385.203 varkens. 12
In 2021 werden meer dan 11.584.000 varkens geslacht in Belgische slachthuizen. Het meeste varkensvlees is bestemd voor de export naar Europese landen. De grootste afnemers zijn Polen, Duitsland, Nederland, Tsjechië en Italië. In 2020 werd er in totaal 690.172 ton varkensvlees geëxporteerd naar het buitenland. 3
Het bloed loopt van het achterste van een varken dat aangevreten wordt door soortgenoten
De varkenshouderij is immoreel
Animal Rights doet al jarenlang onderzoek naar de levensomstandigheden van varkens in de varkenshouderij. De lijst van misstanden die we al zagen is lang: lijden onder hittestress in zowel de stallen als op transport, onthouden van medische zorg, creperen in de stallen, het vervoeren van zieke en kreupele dieren, mishandelingen tijdens het inladen tot systematische mishandelingen in de slachthuizen en het onverdoofd kelen van varkens die het uitschreeuwen terwijl ze ondersteboven aan de slachtlijn hangen. Deze vreselijke industrie is volstrekt immoreel.
Animal Rights
Animal Rights streeft niet naar betere levensomstandigheden voor landbouwdieren, maar naar het einde van een industrie die dieren uitbuit en ze modificeert naar de menselijke behoefte en gemakzucht. We vragen iedereen om niet langer bij te dragen tot dit immoreel systeem en roepen consumenten op om over te stappen op een plantaardige levensstijl.
Lees hier meer over alternatieven voor (varkens)vlees:
