In een recent gepubliceerd document van de Centrale Commissie Dierproeven staat de lezen dat er in Nederland sinds 2020 koeien genetisch gemodificeerd worden. De genetica van de koeien wordt aangepast zodat zij menselijke eiwitten produceren die dan via de melk kan worden afgenomen. De eiwitten (recombinant humaan C1-esterase remmer) worden dan vervolgens in medicatie gebruikt.
Rowena Vanroy, Animal Rights: “Het is ronduit schokkend dat men dit soort experimenten in Nederland uitvoert zonder een breder ethisch debat. Het is onethisch om op een dergelijke manier aan de lichamelijke integriteit van het dier te raken.”
Op dit moment kan het eiwit al geproduceerd worden. Ook uit menselijk bloed kan het humaan eiwit gewonnen worden. Om dit echter op grotere schaal aan te maken, staan de transgene koeien in voor een massaproductie van het eiwit via de melk. Men gebruikt [Holstein-Friesian koeien](https://www.animalrights.nl/koeien), om deze dieren al zodoende zijn doorgefokt dat zij enorme hoeveelheden melk geven.
Om de kudde op te bouwen zullen transgene embryo’s aanvankelijk worden ingebracht in niet-transgene koeien. In totaal zullen er 196 transgene koeien en 24 niet-transgene koeien gebruikt worden. De bedoeling is om op lange termijn een kudde transgene koeien te hebben en deze te blijven exploiteren voor hun melk met menselijke eiwitten.1
In de beschrijving van het experiment beloven de wetenschappers dat het negatief effect op het welzijn van de dieren minimaal zal zijn.
“De koeien worden behandeld zoals gangbaar is in de commerciële melkveehouderij, waarbij de landelijke regelgeving garandeert dat negatieve gevolgen voor het welzijn van de koeien zo minimaal als mogelijk is.”
Animal Rights heeft al vaak aangetoond dat er in de commerciële melkveehouderij heel wat misgaat met het welzijn van de [koeien](https://www.animalrights.nl/koeien). Zoals [koeien](https://www.animalrights.nl/koeien) die van hun kalf gescheiden worden bij de geboorte, die naar de slacht gaan wanneer ze niet (langer) bruikbaar zijn en waarbij ook een groot deel van de kalfjes wordt afgemaakt.
De hoge melkproductie is net als bij conventionele Holstein-Friesian koeien enorm belastend voor het koeienlichaam. De koeien zijn zodanig gefokt om monsterlijke hoeveelheden melk te geven, dat zij binnen een mum van tijd letterlijk leeggemolken zijn. Hun lichamen teren volledig weg omdat er zo veel energie gaat naar de melkproductie.
Weidegang zullen deze koeien niet kennen. Ze verblijven permanent op stal om het risico op verspreiding van de genetica van de transgene koeien en eventuele ziekteverspreiding te beperken. Ook in de conventionele melkveeteelt is het bovendien niet verplicht koeien weidegang te gunnen. Of er daglicht is in de stal is zelfs niet zeker: “De koeien worden groepsgewijs gehuisvest in een stal met een natuurlijk dag-/nachtritme.”
Bekijk ook [undercoverbeelden uit de melkveehouderij.](https://www.animalrights.nl/animal-rights-brengt-trieste-undercoverbeelden-uit-de-melkindustrie)
Ook voor deze studie zullen er heel wat dieren nodeloos worden afgemaakt. De foetussen zullen volgens de beschrijving worden getest op transgene eigenschappen, waarna de dracht indien nodig kan worden afgebroken. Maar of dit 100% waterdicht is, is niet geweten. Voor het fokken van transgene ratten en muizen wordt 80% van de dieren afgemaakt omdat ze niet de gewenste eigenschappen blijken te bezitten. Vermoedelijk zullen er ook in dit experiment kalfjes geboren worden die niet de gewenste eigenschappen bezitten en vervolgens worden afgemaakt. Herplaatsing van transgene dieren is verboden.
Daarnaast stelt de beschrijving niet duidelijk of men ook zal kunnen selecteren op het geslacht van de embryo’s die worden ingeplant. De kans is groot dat er transgene stiertjes worden geboren, die evenmin een nut hebben voor de melkproductie en dus worden afgemaakt.
Om de melkgift hoog te houden zal er in ieder geval elk jaar een kalf geboren moeten worden, of dit kalf nu verder nut heeft of niet. Eventuele onnodige transgene kalveren zullen vermoedelijk onmiddellijk worden afgemaakt, aangezien ze niet naar een vetmesterij kunnen. Ook de volwassen [melkkoeien](https://www.animalrights.nl/koeien) die na enkele jaren niet meer genoeg melk produceren zullen volgens de beschrijving geëuthanaseerd worden. Transgene dieren mogen niet gebruikt worden voor vleesproductie.
Of het al zal komen tot 196 gezonde transgene koeien die de gewenste hoeveelheid melk produceren is maar de vraag. In 1990 was er ook een experiment waarbij het bedrijf Pharming transgene koeienembryo’s implanteerde in melkkoeien. Van de 21 zwangerschappen werd er slechts 1 stier geboren met de gewenste eigenschappen: stier Herman. De bedoeling was dat stier Herman dochters zou leveren die melk zouden geven met het menselijk eiwit lactoferrine. Helaas bleken de 55 transgene koetjes die werden geboren in de praktijk niet voldoende van het menselijk eiwit te produceren. De enige overlevende van dit experiment was stier Herman zelf. Hij overleed op 14-jarige leeftijd in het Naturalis museum.23
De kans is groot dat ook dit experiment wordt gevoerd door Pharming. Op de website van het bedrijf is te lezen hoe men bezig is met het genereren van een transgene dierlijn voor de productie van recombinante eiwitten. 4
Animal Rights heeft nog maar recent [10.000 handtekeningen ingediend bij de Tweede Kamer](https://www.animalrights.nl/10000-handtekeningen-voor-het-stoppen-van-genetische-modificatie-van-proefdieren) waarin we vragen om te stoppen met het genetisch modificeren van proefdieren. Niet alleen is het een technologie die grote hoeveelheden dierenlevens verspilt, maar ook een die een twijfelachtig nut heeft. Rowena Vanroy besluit: “Dieren mogen niet worden gereduceerd tot medicatiefabrieken waar naar hartelust mee geëxperimenteerd mag worden. Het steeds verdergaande gebruik van genetische modificatie bij dieren moet aan banden gelegd worden.”
Animal Rights organiseerde afgelopen zondag, naar aanleiding van Wereldproefdierendag marsen in Rijswijk en Leuven. Dat Animal Rights Rijswijk en Leuven had uitgekozen, is geen toeval. In Rijkswijk zit het grootste apenlab van Nederland en in Leuven bevindt zich het enige proefdierencentrum in België dat nog dierproeven op apen uitvoert.”
Jen Hochmuth: “Wereldproefdierendag is een uitgelezen moment om aandacht te vestigen op het vreselijke bestaan van de 40 proefapen van de KU Leuven en de 1000 proefapen in het BPRC. Tegelijk komen we ook op voor de bijna 1 miljoen proefdieren die elk jaar in Belgische proefdierlaboratoria gebruikt en gedood worden, en voor de 10 miljoen proefdieren in Europa en de bijna 200 miljoen proefdieren in de hele wereld!”
Ongeveer 200 personen liepen zondag 24 april, Wereldproefdierendag, door de straten van Rijswijk. Met borden en leuzen gaven ze een duidelijk signaal dat het tijd is voor een einde aan dierproeven. De mars eindigde bij het BPRC, het grootste apenlab van Europa waar ongeveer 1000 apen worden ingezet voor dierproeven.1 Er waren speeches van Robert Barker en Carla van Viegen van de Partij voor de Dieren en Janneke Hogervorst van Peta.
“Wereldproefdierendag is nog steeds erg nodig. In Nederland worden er jaarlijks nog honderdduizenden dieren zoals honden, katten, apen, konijnen, ratten of muizen gebruikt in dierproeven”, aldus Rowena Vanroy.
Zo’n 150 personen namen zondagnamiddag in Leuven deel aan een demonstratie tegen dierenproeven. In Leuven bevindt zich immers nog het enige proefdierencentrum dat nog dierproeven op apen uitvoert.23
Jen Hochmuth: “Dierproeven zijn helemaal geen noodzakelijk kwaad. Er zijn intussen genoeg alternatieven. Het ligt niet aan een tekort aan alternatieven, het ligt aan een tekort aan politieke wil en wetenschappers die vastgeroest zijn in hun oude denkwijze. Het is tijd om de wetenschap anders te benaderen en de verouderde wetgeving uit de jaren ’60 aan te passen.”
Onze acties werden gesteund door Bite Back, PETA, GAIA, XR Animal, Save Movement, de Partij voor de Dieren en onafhankelijk Brussels parlamentislid Victoria Austraet.
Rowena Vanroy: “Samenwerking is cruciaal als we verandering willen bereiken, totdat het laatste apentestcentrum of het laatste proefdierlab gesloten is.”
Zet alvast zondag 23 april 2023 in je agenda voor onze volgende mars en houdt [onze agenda](https://www.animalrights.nl/agenda) in de gaten voor meer nieuws.
Nog geen week nadat het ‘goede’ nieuws van het dalende aantal stalbranden naar buiten kwam, sloeg het noodlot weer toe. Zo’n 43.000 kippen vonden maandag 25 april een gruwelijke dood bij een stalbrand in het Brabantse Heusden.
Tienduizenden dieren sterven een gruwelijke dood
De brand die maandag 25 april in Heusden (Noord-Brabant) in twee kippenstallen woedde, heeft aan 43.000 dieren het leven gekost.
De veiligheidsregio noemde de brand al snel na de eerste melding, rond twaalf uur, “zeer groot en uitslaand”. Enorme dikke donkere rookwolken stegen op en waren in de wijde omgeving te zien. Op foto’s was te zien hoe vlammen uit het dak van de kippenstal sloegen. De brandweer probeerde met man en macht te voorkomen dat het vuur zou overslaan naar een woonhuis en andere stallen. Over een oorzaak van de brand kon de woordvoerder op dat moment nog niets zeggen. 1
Dalend aantal stalbranden geeft een vertekend beeld
Uit cijfers die het Verbond van Verzekeraars afgelopen donderdag publiceerde, bleek dat het aantal stalbranden flink was gedaald de afgelopen tijd. In 2021 stond het aantal op 35: er kwamen dat jaar 6915 dieren om. In 2020 ging het nog om 54 stalbranden, met de dood van 108.794 dieren als gevolg.
In 2021 werd er naar aanleiding van de vele stalbranden en hoge aantallen omgekomen dieren in de jaren daarvoor nog onderzoek gedaan door de Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV) naar de brandveiligheid in Nederlandse stallen. In een snoeihard rapport concludeerde de Raad dat de overheid te weinig doet om stalbranden te voorkomen. Er is nauwelijks wet- en regelgeving om de brandveiligheid te verbeteren. De branden ontstaan in de stallen door problemen met elektra of defecte apparatuur. Door ammoniakdampen kan kortsluiting ontstaan. 2
Nadat bekend werd dat de meest recente cijfers van het Verbond van Verzekeraars plotseling een heel ander beeld schetsten van de situatie in 2021, vroeg zowel NU.nl als de Volkskrant Animal Rights om een reactie. 34 Wij hebben laten weten dat er, ondanks de daling, geen enkele reden was tot enthousiasme. Animal Rights campagnecoördinator Anna Krijger: “Vanwege Corona en de uitbraak van de vogelgriep was 2021 een atypisch jaar. Veel (kippen)stallen stonden leeg. Dan loopt het aantal slachtoffers al snel terug, maar dat zegt niets over eventuele verbeteringen in brandveiligheid. Er is geen enkele garantie dat hiermee een trend is ingezet.”
Helaas bleken de zorgen van Animal Rights terecht. Nog geen week later vinden er weer tienduizenden dieren de dood in een grote brand. Wat Animal Rights betreft is een einde aan de intensieve (pluim)veehouderij de enige duurzame oplossing.
Tranen, shock, woede… Wat zou jouw reactie bij het zien van deze beelden zijn? Als het al zo erg is om naar te kijken, hoe erg moet het dan niet zijn om het zelf mee te maken? Vlak voor Wereldproefdierendag lanceert Animal Rights een nieuwe campagnevideo waarin onder meer ook Pol Goossen en Martine Prenen hun getuigenis over dierproeven doen.
Animal Rights toonde beelden uit Europese laboratoria aan verschillende mensen. De dierproeven zijn verontrustend, pijnlijk en traumatisch, en de dieren lijden er enorm. In sommige gevallen sterven ze zelfs aan de giftige effecten van de chemicaliën en drugs die in hun lichaam worden gepompt.
De video zelf laat enkel de emoties zien als reactie op het dagelijkse leven en lijden van proefdieren. “Als het al zo erg is om naar te kijken, hoe erg moet het dan niet zijn om het zelf mee te maken?”, stelt campagnecoördinator Jen Hochmuth.
In deze video geven ook twee bekende Vlamingen, Martine Prenen en Pol Goossen, hun ongezouten mening over dierproeven.
Samen met Animal Rights roepen ze op voor een Europa zonder dierproeven.
Samen met jou strijden we voor een einde aan dierproeven. Wil je nog meer doen?
Deel deze video op je social media en roep jouw familie en vrienden op om ook te tekenen.
Je kan ons steunen met een
(https://www.animalrights.be/gift), een aankoop in de [webshop](https://www.animalrightsshop.be/), of je opgeven als
Meld je aan als vrijwilliger
(https://www.animalrights.be/hoe-je-kunt-helpen)!
Bekijk ook ons overzicht van [lopende en aangeboden petities](https://www.animalrights.be/petitie).
Ik heb al dikwijls beelden gezien van dierproeven. En ik moet zeggen: elke keer ontroert het mij. Wat zeg ik? Beroert het mij.
Ik ben absoluut tegen dierproeven omdat ik weet dat het anders kan. Dat onnoemelijke lijden van dieren is totaal niet nodig.
Lamsvlees is een zogenaamde delicatesse die vooral in het voorjaar wordt gegeten. Het gaat om dieren die nog geen jaar oud mogen worden voordat ze naar het slachthuis gaan. De ‘zuiglammetjes’ zijn zelfs maar een aantal weken oud voordat ze gedood worden. Babydieren dus.
Doorgaans wordt het vlees van een dier dat minder dan een jaar oud is ‘lamsvlees’ genoemd. Een zuiglam is een lam dat zo jong is dat het nog bij de moeder drinkt: een ‘zuigend’ lam dus. Het Nederlandse lamsvleesseizoen begint in april met zuiglam: het jongste, ‘malste’ lamsvlees dat maar een paar maanden verkrijgbaar is. Een bekend voorbeeld hiervan is het ‘Texels zuiglam’. Hoewel in bijvoorbeeld Frankrijk hele jonge zuiglammetjes worden geslacht, vanaf vier tot zes weken, heeft men in Nederland de gewoonte daarmee te wachten tot een leeftijd van tien weken. Dit komt niet uit overwegingen van ‘dierenwelzijn’, overigens. Hieraan wordt voorkeur gegeven vanwege “betere vlees/bot verhouding” en “meer smaak”.1
Animal Rights vindt het bizar dat zelfs dieren van slechts enkele weken oud naar de slacht worden gebracht. “Een pasgeboren dier dat nog melk drinkt bij de moeder en dan al de keel wordt doorgesneden. Geen enkel dier wordt gespaard in deze meedogenloze industrie,” aldus campagnecoördinator Anna Krijger.
Tot dertien weken drinkt het lammetje, als het dan nog leeft, bij de moeder. Vanaf de derde maand eten ze ook al een beetje gras en brood mee. Na ongeveer vier maanden voeden de lammeren zich volledig zelf met het gras in het weiland en brood. Na deze periode heten de lammeren ‘weidelam’.2
Er zijn zo’n 860.000 schapen in Nederland. Die worden vooral gehouden vanwege het vlees. Schapenvlees, vlees van een dier dat een jaar of ouder is, wordt in Nederland nauwelijks gegeten.3 Het vlees is dus veelal bestemd voor export.
Schapen kunnen van nature vijftien tot twintig jaar oud worden, maar vaak krijgen zij die kans niet omdat ze vroegtijdig geslacht worden. Niet alleen hun vlees, maar ook hun melk en wol leveren geld op.
Veel mensen denken dat schapen ‘nu eenmaal’ wol produceren en dat ze wel geschoren moeten worden omdat hun vacht anders te dik wordt. Dit is niet het geval. Schapen die geschoren moeten worden zijn bewust zo gefokt door de mens. Van nature verliezen de schapen hun overtollige haren in de rui met het wisselen van de seizoenen.
Het scheren, en de handelingen die eraan voorafgaan, is erg pijnlijk voor de schapen. Vooral de Australische merinoschapen hebben het zwaar: zij zijn zo gefokt dat ze overtollige huidplooien hebben (en dus meer wol produceren) en die worden aan hun achterkant preventief losgesneden om te voorkomen dat vliegen daar eitjes in leggen. Zo’n 80% van de wol in Nederland is afkomstig van deze schapen.4 Wanneer de schapen minder wol gaan produceren zijn ze economisch niet meer ‘rendabel’ en gaan ze naar de slacht. Meestal zijn ze dan pas een jaar of zes.
