Op 1 juni komen 4.600 varkens om het leven bij een stalbrand aan de Bloemerstraat in Nederweert. Animal Rights hield een wake voor de slachtoffers. De varkens zijn geen statistiek of financieel verlies, maar ieder een individu.
Tijdens een stalbrand krijgen dieren vallende isolatie en puin op zich, de stalvloer stort in en ze verdrinken in hun eigen mest. Degenen die te dicht bij de brandhaard zitten verbranden levend en anderen stikken in de giftige rook. Kristel Grond, campagneleider Stop de slacht deelt tijdens de wake het verhaal van Daisy en Lily, slachtoffers van de stalbrand.
Mijn naam is Daisy. Ik ben geboren in een wereld die mij nooit gunstig gezind zou zijn. Op mijn geboortedag was mijn sterfdag ook al bepaald. Ik was voorbestemd om een “vleesvarken” te worden. Dat is tenminste zoals mensen het voor zich zagen. Ik kon me er eigenlijk weinig bij voorstellen.
Mijn leven begon in de nabijheid van mijn moeder. Ik kwam ter wereld en ze was erg blij om mij te zien, maar toch zag ik ook grote zorgen in haar ogen. Al snel begreep ik haar zorgen. Ik was nog maar net geboren en ik kreeg een verschrikkelijk plastic door mijn oren heen gedrukt, mijn staart werd gecoupeerd en mijn tandjes werden weggeslepen. Ik verging van de pijn.
Ook kreeg ik antibiotica en vaccinaties. Dit deden ze in de hoop dat ik zo lang mogelijk zou blijven leven. Bij mij werkte het. Maar een aantal van mijn broertjes en zusjes hebben het niet overleefd. Ze werden door iemand in het gangpad gelegd om daar te sterven.
En wat me ook goed bij is gebleven: die geur! Onze poep en plas viel in een put onder ons. Daar bleef het lang liggen. En mijn gevoelige neus deed pijn en mijn ogen brandden van de ammoniak geuren die naar boven kwamen..
Ondanks dat ik al zo veel mee had gemaakt en ik al velen heb zien sterven, was ik blij dat ik de warmte van mijn moeder had. Ze kon helaas nooit met ons spelen, want ze lag vast tussen koud staal. Maar haar warmte naar ons was er niet minder om.
Tot op een dag. Een man kwam en haalde ons allemaal weg bij mijn moeder. Kille handen gaven ons een andere bestemming.
Het duurde niet lang of ik werd in een vrachtwagen gezet. Mijn moeder mocht niet mee. Het was op een hele hete zomerdag en tijdens het transport zag ik daardoor iemand sterven. Het was zo krap en warm. We waren allemaal in paniek.
Ik werd naar een andere stal overgebracht. Daar waren al heel veel andere varkens. Zo ver als het oog kon reiken. Ik kon ze niet eens op 1 hand tellen. Ik denk dat het wel duizenden waren. Ook in deze stal was het niet veel beter dan in de andere. Ik herinner me nog dat hier de geur, oh die geur, ook weer zo doordringend was. Het deed weer pijn aan mijn neus. Bij veel anderen zag ik dat de ammoniak dampen ooginfecties veroorzaakten.
Er waren nog meer varkens die pijn hadden. Ze liepen mank, hadden grote bulten op hun lijven of open wonden, maar ze werden niet verzorgd. “Te duur”, werd er gezegd, “sterf maar in het gangpad”.
Ik heb daar wel een hele goede vriendin leren kennen! Haar naam was Lily. Wat hadden we veel steun aan elkaar. We probeerden elkaar door deze hel heen te slepen. Als zij er niet was geweest….
Ook hier waren de mensen weer zo gemeen tegen ons. Zagen ze dan niet dat wij geen vijanden zijn? Lily en ik deden er alles aan om te voorkomen dat ze boos werden, maar nooit was het goed genoeg. Ik snapte er niks van.
Ik zag met grote regelmaat varkens weggehaald worden. Iedere keer als ze 6 maanden jong waren, dan gingen ze ook weer op een vrachtwagen. Het gerucht was dat ze niet naar een andere stal gingen, maar naar een plek waar ze vergast en gedood werden. Er werd gezegd dat onze vrienden het daar uitgillen van de pijn. Smeken om je leven hielp niks. Dan werd je alleen maar nog meer geslagen.
Maar voor ons ging alles anders dan de mensen gepland hadden. Mijn sterke neus rook onraad. Er was rook. Meerdere om mij heen sloegen in paniek en begonnen te gillen voor hun leven. Het werd steeds heter in de stal. Er was brand!
Het vuur greep om zich heen. Er was geen ontkomen aan! Brandende isolatie viel op mijn rug. Wat deed dat pijn! Lily stond dichtbij een muur, ze probeerde zich te verstoppen. Het hielp niet. De muur kwam naar beneden en viel op haar. Ze was niet gelijk dood, maar kon ook niet meer bewegen. Ze zei dat het zoveel pijn deed. Ik bleef bij haar.
Ondertussen zag ik andere varkens door de stalvloer heen zakken. Die had het door de hitte begeven. Ze vielen in de onderliggende put en verdronken in de mest. Anderen waren zo dicht bij de brandhaard dat ze levend verbrandden.
Lily’s ademen werd zwaarder. Ze had last van de rook. Ik ook, maar ik wilde sterk zijn voor haar en ik bleef zeggen dat het allemaal goed zou komen. Maar het kwam niet goed. Het vuur kwam dichterbij. En voor ik het wist raakte ik buiten bewustzijn door de giftige dampen.
Ook Lily bezweek. Onze verkoolde lichamen liggen roerloos naast elkaar. We zijn een grimmige herinnering geworden aan een leven dat geen leven genoemd kon worden.
Ik weet dat ik niet de enige ben die dit overkomen is. Vorig jaar stierven er al meer dan 100.000 dieren in een stalbrand. Dit jaar zijn er waarschijnlijk al meer dan 6000 dieren op dezelfde manier omgekomen. Wat zullen zij mee hebben gemaakt? Hebben zij net zoveel pijn als ik gehad? Ik hoop voor hen dat het anders was, want de pijn die ik voelde wens ik niemand toe.
Nergens in België worden er zo veel dierproeven op honden uitgevoerd als bij Janssen Pharmaceutica in Beerse. Op tien jaar tijd zijn de experimenten met honden zelfs met meer dan 60% zijn gestegen!1 Animal Rights trekt aan de alarmbel en organiseert op woensdag 14 juli een protest voor de poort van het bedrijf.
Jen Hochmuth: “We willen met Janssen Pharmaceutica in debat gaan over dierproeven. Ons standpunt is helder: dierproeven stopzetten en vervangen door dierproefvrije technieken.”
Beagles van één tot twee jaar oud worden bij Janssen veel gebruikt in toxicologische proeven en onderzoek naar cardiologische en psychische aandoeningen. Beagles zijn al sinds de jaren zestig van de vorige eeuw in trek bij proefdiercentra omdat deze honden niet te groot zijn, een hoge pijngrens hebben en zich amper verzetten.
Jen Hochmuth: “De honden zijn slachtoffer van hun eigen goedheid. We maken ons ernstig zorgen om het leven en welzijn van deze dieren.”
In 2019 heeft Janssen Pharmaceutica 122 nieuwe honden gebruikt in dierproeven. Het jaar ervoor 177 honden. Deze honden zijn onder meer afkomstig van de [enorme hondenfokkerij CEDS](handel-proefhonden-big-business) in het Franse Mézilles. Hier worden jaarlijks maar liefst 4.000 puppy’s voor dierproeven gefokt.
De honden van Janssen Pharmaceutica worden doorgaans meerdere malen ingezet voor dierproeven en nog steeds vaak afgemaakt op het einde van een dierproef of wanneer ze niet langer herbruikbaar zijn.
Volgens een statement op de website zet Janssen Pharmaceutica ‘actief in op minder dierproeven’.2 Uit opgevraagde stukken bij de dienst Dierenwelzijn blijkt dat Janssen Pharmaceutica in Beerse op 10 jaar tijd 7.411 dierproeven op honden heeft uitgevoerd. Waar het in 2009 nog om 498 experimenten ging, waren het er 10 jaar later, in 2019, al 795. In 2017 werden zelfs 1.417 dierproeven op honden bij Janssen Pharma uitgevoerd.
Jen Hochmuth: “De cijfers dalen duidelijk niet. Integendeel, op 10 jaar tijd zijn dierproeven op honden bijna verdubbeld!”
Sinds 2013 heeft Janssen een adoptieprogramma voor honden in samenwerking met de vzw Jodipro. Volgens Janssen Pharmaceutica vonden er via dit adoptieproject al zo’n 150 honden een nieuwe thuis. Helaas blijkt het adoptieproject slechts een doekje voor het bloeden te zijn.
In de statistieken van Janssen tellen we van 2013 tot 2019 niet minder dan 1.695 nieuw gebruikte honden. “Het overgrote merendeel van de proefhonden wordt dus niet herplaatst maar afgemaakt”, benadrukt Hochmuth.
Animal Rights betreurt het dat Janssen blijft vasthouden aan onethische dierproeven. We willen dat er een einde komt aan dierproeven op honden en dat de Vlaamse dierproefsector en overheid ernstig werk maken van de ontwikkeling en promotie van dierproefvrije alternatieven.
Animal Rights is een petitie gestart voor de stopzetting van honden- en kattenexperimenten, het vervangen van dierproeven en het uitplaatsen van de ex-proefdieren naar een opvangcentrum. Teken de petitie [hier](https://www.animalrights.be/stop-dodelijke-experimenten-op-honden-en-katten).
Op [woensdag 14 juli organiseert Animal Rights een protest aan de ingang van Janssen Pharmaceutica](https://www.facebook.com/events/edit/4218955718150028/). Jen Hochmuth: “Deze honden hebben net als alle andere honden een warme mand én thuis nodig en geen koude kille vloer in een labohokje.”
Afgelopen week stond Animal Rights voor de rechter (College van Beroep voor het bedrijfsleven), want elk jaar worden [tienduizenden ganzen samen met hun jongen vergast](https://www.animalrights.nl/ganzenvergassingen-nederland). Al in 2018 diende de stichting twee handhavingsverzoeken in tegen Duke Faunabeheer, een bedrijf uit Lelystad en verantwoordelijk voor de vergassingen. Jessica Smit, campagneleider Ban de Jacht: “Alle ganzensoorten in Nederland maken in de lente een rui door van 3-4 weken. In deze periode kunnen ze niet vliegen. De dieren worden uit het water gejaagd, komen in een fuik terecht, worden opgesloten in een vangkraal en uiteindelijk met honderden tegelijk vergast. Een stressvolle en vreselijke lijdensweg.”
Lees hier over het andere handhavingsverzoek: [stop vergassingen met mobiel slachthuis](https://www.animalrights.nl/naar-rechter-stop-vergassingen-met-mobiel-slachthuis)
Animal Rights stelt zich op het standpunt dat wanneer Duke de ganzen vangt ze in zijn beschikkingsmacht komen, waardoor hij houder van deze dieren wordt. Dit zelfde uitgangspunt geldt bij de beroepsvisserij, waarbij de visser houder wordt van de gevangen vis. Dit uitgangspunt geldt ook bij de Konikpaarden in de Oostvaardersplassen, nadat ze in een [vangkraal van Staatsbosbeheer zijn gelopen](https://www.animalrights.nl/rechtszitting-ovp-konikpaarden). “Als er wordt gesproken over gehouden dieren dan is niet meer natuurbeschermingwetgeving van toepassing, maar de Wet dieren. Dit is belangrijk, omdat Duke met zijn vergassingsactiviteiten meerdere verboden uit deze wet overtreedt”, zegt Jessica Smit.
Animal Rights heeft in 2018 gevraagd om handhavend op te treden tegen overtredingen uit de Wet dieren en de Verordening (EG) Nr. 1099/2009 van de Raad inzake het doden van dieren.
De praktijken van Duke zijn [onaanvaardbaar wreed, stressvol en pijnlijk](https://www.animalrights.nl/ganzenvergassingen-nederland) voor de ganzen. Duke maakt gebruik van honden en boten om de ganzen in een fuik te drijven. Daar vertrappen de dieren elkaar in blinde paniek. Eenmaal in de vangkraal proberen ze te ontsnappen, worden ze achterna gezeten, gevangen en vervolgens in kleine groepjes de vergassingscontainer in gejaagd. Uiteindelijk volgt het vergassen, dat meerdere minuten in beslag kan nemen.
Smit: “Het vlees van de ganzen gaat naar een poelier en wordt aangeprezen als natuurlijk en diervriendelijk vlees. Er is niets natuurlijks of diervriendelijk aan het opjagen, opsluiten en vergassen van dieren én hun jongen. Dit is een verdienmodel voor Duke.”
Na een getouwtrek van drie jaar tussen Animal Rights, het ministerie van LNV en de NVWA hoopt Animal Rights binnen zes weken de uitspraak te ontvangen. Het is ook mogelijk dat er een prejudiciële vraag wordt gesteld aan het Hof van Justitie (HvJ-EU). In dit geval zal de uitspraak waarschijnlijk langer op zich laten wachten.
De Letse organisatie Dzīvnieku brīvība heeft nieuwe undercoverbeelden verspreid van de grootste nertsenfokkerij van het land. De beelden zijn ronduit schokkend. Het bedrijf, ‘Baltic Devon Mink’, is eigendom van de Nederlandse Van Ansem Group. Er leven aan het begin van het fokseizoen ongeveer 60.000 nertsen.
Rowena Vanroy, Animal Rights: “Bepaalde voormalige Nederlandse bontfokkers hebben ook vestigingen in het buitenland. Die gaan gewoon verder en leveren bont aan Nederlandse winkels. Zolang er bont wordt verkocht, houdt deze gruwelindustrie stand.”
Lees ook: [Corona bij nertsen bij Baltic Devon Mink in Letland.](https://www.animalrights.nl/ook-corona-bij-nertsen-letland)
De undercover medewerker brengt in beeld hoe het eraan toegaat tijdens het paren van de nertsen in het voorjaar. Vrouwelijke nertsen worden hardhandig beetgenomen en in een kooi bij een mannetje gegooid. Dit gebeurt meerdere keren, met meerdere mannetjes, een maand lang. De [nertsen](https://www.animalrights.nl/burgerinitiatief-bont-importverbod) zijn in paniek en bijten de werknemers. Tijdens het paren raken vele vrouwtjes gewond. Ze worden aangevallen door de mannetjes met verschrikkelijke wonden en zelfs de dood tot gevolg. Op de beelden zijn onder andere dieren te zien waarvan de schedel gedeeltelijk is weggevreten. Sommige nertsen raken gewond aan de genitaliën door het onnatuurlijke intensieve paren. Deze worden dan door werknemers [hardhandig afgemaakt.](https://www.animalrights.nl/burgerinitiatief-bont-importverbod)
Dieren die zich verzetten tegen het hanteren door de werknemers worden regelmatig gestraft met harde slagen op het hoofd of tegen een wand.
Vrouwelijke nertsen die hun vruchtbaarheid bewijzen, kunnen meerdere seizoen “dienen” in de industrie. De mannetjes worden meteen na de paartijd vergast en gepelst. Ze worden nog geen jaar oud. Zij zijn dood immers meer waard dan levend.
De dood van de nertsen is steevast gruwelijk. Aan het einde van het seizoen, worden de dieren gepelst. Daartoe worden ze vergast in een box [waarin de dieren langzaam stikken](https://www.animalrights.nl/burgerinitiatief-bont-importverbod). Nertsen kunnen lang de adem inhouden. Na tien minuten in de box zijn sommige dieren nog steeds in leven. Zelfs vlak voor hun laatste momenten is hen geen genade gegund. Medewerkers slaan dieren die zich verzetten regelmatig hardhandig tegen de vergassingsbox, wat in sommige gevallen leidt tot de dood.
Dieren die tijdens het seizoen gewond raken, worden niet verzorgd. Er zijn geen dierenartsen op het nertsenbedrijf. Gewonde dieren worden bruut doodgeslagen of de schedel ingetrapt. Anderen worden aan hun lot overgelaten en [creperen langzaam in hun kooitjes](https://www.animalrights.nl/burgerinitiatief-bont-importverbod).
Deze beelden tonen aan dat enkel de bontfokkerij verbieden niet genoeg is! Het is onaanvaardbaar dat het verboden is op Nederlands grondgebied nertsen te fokken, maar dat de bonthandel tegelijkertijd in leven wordt gehouden via gruwelboerderijen in het buitenland.
Teken het [burgerinitiatief](https://www.animalrights.nl/weg-met-bont-uit-nederland) voor een verbod op bont en bontproducten in Nederland. In België hebben we voor hetzelfde doel een (https://www.animalrights.be/weg-met-bont-belgi%C3%AB) lopen.
“De strijd tegen bont is nog niet voorbij. Nu dit dierenleed zich enkel nog in het buitenland afspeelt, kan de consument er makkelijk de ogen voor sluiten. Pas als het laatste bont uit de rekken verdwenen is, zal het dierenleed echt verleden tijd zijn,” zegt Vanroy.
Deze week zijn de deuren van de kooien van het laboratorium eindelijk opengegaan voor de 3 makaken van de Italiaanse universiteit van Verona. Na jaren opgesloten te hebben gezeten in het proefdierlab, kunnen ze nu een nieuw leven beginnen in het opvangcentrum van Semproniano, waar ze een rehabilitatietraject zullen volgen.
Jen Hochmuth van Animal Rights: “Na jaren opgesloten te hebben gezeten in laboratoriumkooien, kunnen ze nu een nieuw leven beginnen in het opvangcentrum, waar ze eindelijk veilig en vrij zullen zijn. We feliciteren onze Italiaanse collega’s van LAV met deze fantastische overwinning!”
In het opvangcentrum van Semproniano wonen ondertussen bijna 50 makaken afkomstig uit proefdierlabs van Italiaanse universiteiten. Ze krijgen hier de beste zorg, want de dierenartsen en het personeel zijn gespecialiseerd in primaten. 1
Nu zullen de 3 makaken van Verona in het Semproniano Centrum verblijven, in de nieuwe ruimten die LAV hen ter beschikking heeft gesteld, met grote schuilplaatsen waar zij vrij kunnen leven en spelen, onder de hoede van primatologen die hen zullen begeleiden in een rehabilitatietraject.
Het belang van zo een rehabilitatietraject werd onlangs erkend met de publicatie in het internationale tijdschrift “Primates” van het artikel “Evaluation of an enrichment program for a colony of long-tailed macaques (Macaca fascicularis) in a rescue center”.2
Door het hardnekkige campagnewerk van de Italiaanse dierenrechtenorganisatie LAV is de universiteit van Verona nu gestopt met apentesten. Dit is na de Universiteiten van Modena en Padua, de derde Italiaanse universiteit die heeft besloten voorgoed af te zien van proeven op apen! Het [Max-Planck Instituut in Duitsland is in 2017 gestopt met experimenten op apen](https://www.animalrights.nl/max-planck-instituut-stopt-met-dierproeven-op-apen). Dit succes is behaald door grote maatschappelijke druk op het instituut. De dieren werden gebruikt voor hersenonderzoek.
In 2016 kwam er, [dankzij Animal Rights, een einde aan veertig jaar apentesten in het proefdiercentrum van de Radboud universiteit](https://www.animalrights.nl/radboud-universiteit-gestopt-met-proefapen) en mochten de [laatste apen op pensioen bij Stichting Aap](https://www.animalrights.nl/radboud-apen-mogen-naar-stichting-aap). Eerder voerde Animal Rights met succes campagne voor de vrijheid van proefapen. Zo kreeg we 73 apen vrij uit het proefdiercentrum MSD in Oss 3 en werden vijf apen –afkomstig van de Universiteit Utrecht – overgebracht naar Stichting AAP. 4
Robert Molenaar: “Deze apen hebben weliswaar een zware tijd gehad in het proefdiercentrum, maar knapten weer helemaal op in het opvangcentrum.”
Laten we ook de andere dieren niet vergeten die nog steeds het slachtoffer zijn van dierproeven. In [België](https://www.animalrights.nl/vervang-dierproeven/proefapen-in-belgie) worden nog steeds experimenten op apen aan de KU Leuven uitgevoerd. In [Nederland](https://www.animalrights.nl/vervang-dierproeven/proefapen-in-nederland) wordt nog op 3 locaties getest op apen: Het BPRC in Rijswijk, de Erasmus Universiteit in Rotterdam en het Herseninstituut van Amsterdam.
Animal Rights voert in beide landen campagne voor de stopzetting van apentesten. Op woensdag 30 juni is er gelijktijdig een [demonstratie tegen apentesten bij het BPRC](https://www.facebook.com/events/3790749474386697) in Nederland en een [demonstratie aan de KU Leuven](https://www.facebook.com/events/188065079862232) in België.
