De [hunt saboteurs van Animal Rights](https://www.animalrights.nl/de-hunt-saboteurs-van-animal-rights) demonstreerden afgelopen zaterdag tegen de jacht in Wijdewormer, Noord-Holland. Animal Rights maakt zich ernstig zorgen om het dierenleed dat gepaard gaat met de [jacht op ganzen](https://www.animalrights.nl/ganzen). Ook nu weer zagen de activisten hoe een hond met gewonde dieren speelt en hoe jagers ganzen doelbewust laten lijden. Jessica Smit, campagneleider Animal Rights: “Deze jagers geven geen zier om de dieren die vlak voor hun neus duidelijk lijden en een ware doodsstrijd doormaken. Hoe kan je zo harteloos zijn?”
Ook uit Noord-Holland: [Kollie werd kapotgeschoten door jagers ](https://www.animalrights.nl/kollie-werd-kapotgeschoten-door-jagers)
Bijna elk weekend veranderd de rustige polder van Wijdewomer in een waar oorlogsgebied. Tot in de wijde omtrek zijn de schoten te horen. Opmerkelijk is dat de jagers zich verschansen langs één lange rechte weg die dwars door het gebied loopt.
Wijdewormer is een polder en droogmakerij in de Zaanstreek. De polder wordt voor een groot gedeelte omsloten door Natura 2000-gebieden, een Europese netwerk van beschermde natuurgebieden.1 Het gebied is aangewezen als slaap- en rustplaats en foerageergebied voor verscheidene vogels en zoogdieren.
Afgelopen zaterdag hadden de jagers zich verstopt op één van hun vaste plekken. In de weilanden aan de voet van de dijk. Deze dijk is ook de scheiding tussen het Natura 2000-gebied én de landbouwgebieden. Aan de ene kant van de dijk bevinden ganzen zich in een beschermd natuurgebied, maar zodra ze de dijk overvliegen worden ze doorzeefd met hagel. “Helaas is dit niet de eerste keer dat wij dit tegenkomen. Het is toch van den zotte dat er wordt gejaagd op enkele meters van slaap- en rustplaatsen voor vogels en andere dieren?”, zegt Jessica Smit.
Ook in Zuid-Holland wordt er [pal naast beschermde natuurgebieden gejaagd](https://www.animalrights.nl/hunt-saboteurs-voeren-succesvol-actie).
In het verleden werden er ook betaalde jachtreizen aangeboden naar dit gebied. Tegen bedragen van duizenden euro’s konden[ buitenlandse jagers in de Zaanstreek op ganzen komen schieten](https://www.getducks.com/wordpress/wp-content/uploads/2015/10/Netherlands-Goose-Hunting-SS-Dec15.compressed.pdf).2
In Noord-Holland worden de meeste ganzen doodgeschoten. In 2018 ging het om maar liefst 89.532 individuen.3 Smit: “Het doodschieten van enkele dieren uit een groep zorgt er letterlijk voor dat families uit elkaar worden gerukt. Daarnaast zijn ganzen grote vogels en een moeilijke diersoort om te bejagen. Er gaat van alles mis bij de ganzenjacht in Nederland. Jagers wanen zich heer en meester en worden amper gecontroleerd.”
Animal Rights vindt het onbegrijpelijk dat provincies, jagers en boeren “oplossingen” blijven zoeken in het doden van dieren. De toenemende stikstof in de bodem maakt een hogere landbouwproductie mogelijk, maar zorgt tegelijk voor superieur ganzenvoedsel: groen en eiwitrijk gras. Zolang er voldoende voedsel en broedplekken in Nederland aanwezig zijn, zal de [populatie ganzen blijven toenemen](https://www.animalrights.nl/ganzen). De intensieve veehouderij heeft van ons land een ganzen-Walhalla gemaakt.
De dierenrechtenorganisatie pleit voor alternatieve en niet-dodelijke methoden. Er moeten ganzengebieden ingericht worden waar de dieren rust en ruimte krijgen. De gebieden waar niet gebroed, gerust en gegeten mag worden kunnen onaantrekkelijk worden gemaakt door het omploegen van oogstresten, verbouwen van andere soorten gewassen, het aanbrengen van barrières tussen water en land en het gebruik van lasers. Een veranderende landbouw, met natuurinclusief werkende boeren, zoals dat ook voor [weidevogels wordt bepleit](https://www.animalrights.nl/weidevogels-en-predatie), is de beste garantie voor een robuuste natuur met wilde dieren in balans.
Het is toch van den zotte dat er wordt gejaagd op enkele meters van slaap- en rustplaatsen voor vogels en andere dieren?
Er gaat van alles mis bij de ganzenjacht in Nederland. Jagers wanen zich heer en meester en worden amper gecontroleerd.
Nederland is een rechtsstaat. Gelukkig maar. Belangrijke grondrechten worden hier gerespecteerd.
Toch worden, helaas, niet de grondrechten van iedereen erkend en gerespecteerd. Als je geen mens bent, kun je niet rekenen op de geprivilegieerde wettelijke bescherming die mensen genieten.
Langzaamaan groeit het besef dat dit onrechtvaardig is. De wet erkent niet-menselijke dieren inmiddels als wezens met intrinsieke waarde. Ook worden er concrete maatregelen genomen om dieren te beschermen. Zo is er sinds 2015 een verbod op wilde dieren in circussen.
Voor veel dieren betekenen deze veranderingen niet meer dan een klein beetje hoop dat gloeit aan de horizon. Een sprankje licht aan het einde van een lange donkere tunnel.
In de praktijk is er voor veel dieren niets veranderd. Zo ook niet voor olifant Buba. Een olifant die al jarenlang leeft zonder soortgenoten te zien, terwijl een olifant een kuddedier bij uitstek is.
In Nederland is het verboden om kinderen op te sluiten in een kelder. Als ik dat toch wil doen, kan ik daar met geen mogelijkheid een ontheffing krijgen die mij vrijstelt van deze wet. Er is ook een verbod op wilde dieren in circussen, maar je kunt als circus wel een ontheffing krijgen om een olifant met je mee te slepen. Dat is de reden dat Buba nog steeds niet daadwerkelijk als olifant kan leven.
Toch kan ik zo’n ontheffing begrijpen, omdat één van de redenen voor het afgeven ervan is dat er geen plaats was voor Buba in een opvangcentrum in Europa. Maar hoe kan het dat wetgevers en rechtsprekers zich vervolgens maar weinig druk lijken te maken om de situatie waarin Buba nu verkeerd? Buba staat nu al ruim vijf maanden op een klein veldje in het Limburgse Beringe. Ingesloten door schrikdraad, zonder schaduw en amper mogelijkheid tot gezonde lichaamsbeweging.
Lichaamsbeweging is voor een olifant essentieel. Een gebrek aan lichaamsbeweging en het lang staan op een harde ondergrond bij olifanten kan zorgen voor ernstige voetproblemen. Samen met artritis, zijn voetproblemen doodsoorzaak nummer 1 voor olifanten in gevangenschap.
In onze rechtsstaat maakt het uit of je mens bent of olifant. Dat betekent dat we leven in een rechtsstaat die discrimineert.
Want hoe kan het dat dat beleidsmakers niet meer doen voor Buba nu er wel een geschikte opvanglocatie voor de olifant is? Te weten: Elephant Heaven in Frankrijk. Eén van de voorwaarden die vast zit aan de ontheffing is dat het circus mee moet werken aan opvang zodra een geschikte locatie zich aandient.
Aan de slag, zou ik zeggen. Aan de slag, minister Schouten. En aan de slag, circus Freiwald.
Ons land denkt nog veel te makkelijk als het gaat om niet-menselijke dieren.
Olifanten zijn intelligente dieren met een hoog bewustzijn. Zo rouwen ze om overleden soortgenoten. Toch denken veel mensen dat er een groot verschil is tussen mensen aan de ene kant en alle andere dieren aan de andere kant, die we voor het gemak op één hoop gooien.
Het grote verschil tussen ons en andere dieren is dat we andere dieren aan ons onderwerpen. De olifant is het grootste landzoogdier, maar dat houdt ons niet tegen. Ook de olifant is niet veilig voor de mens.
Je kunt tegenwerpen tegen deze demonstratie vandaag: waarom staan jullie hier voor één dier? Het antwoord: omdat het juist is. Omdat het juist is om het signaal te geven dat dieren ertoe doen. Omdat het in die zin gaat om meer dan één olifant alleen. Maar vooral omdat het juist is voor Buba: want door haar naar de opvang in Frankrijk te verhuizen, kan ze eindelijk weer olifant zijn. En dat maakt voor haar een wereld van verschil.
In de nacht van vrijdag op zaterdag 26 september brak brand uit in een varkensstal met 2500 biggen aan de Brieversweg in Moerkerke, bij Damme. 1 1000 biggen en nog eens 100 zeugen stierven een gruwelijke dood, zij konden geen kant op. Animal Rights maakte daags na de brand schokkende beelden van de dieren die stierven in de vlammenzee. De karkassen lagen verspreid over de hele stal. “Dat de dieren enorme paniek ervaren hebben en tevergeefs probeerden te ontsnappen spreekt voor zich.” zegt Animal Rights campagnecoördinator Els Van Campenhout.
De stal is één grote ravage. De stalvloer ligt bedekt met neergestorte isolatie, stukken van het dak en dode biggen en zeugen. Sommige dieren zijn zwartgeblakerd. De looproosters zijn weggebrand en de open mestputten zijn zichtbaar. Mogelijk liggen er slachtoffers in de beerputten, die niet zichtbaar zijn op de vloer. Deze dieren zijn al dan niet verdronken in hun eigen mest. Deze dieren komen tijdens hun korte bestaan nooit buiten en weten daardoor ook niet hoe te ontsnappen. Van Campenhout: “Deze dieren moeten ongelofelijke angsten en veel pijn gevoeld hebben toen ze op gruwelijke wijze omkwamen in de vuurzee.”
Zelfs dieren die dit overleven worden vaak afgemaakt: De vleesbiggen sterven sowieso op een leeftijd van 6 maanden in het slachthuis. Dieren in de veehouderij hebben geen leven, maar een kort bestaan dat altijd gruwelijk eindigt.
De dieren in stalbranden sterven onder meer door verstikking, worden levend verbrand als ze zich bij de brandhaard bevinden of doordat ze neerstortende, brandende isolatie over zich heen krijgen en sommigen zakken door stalvloeren die smelten onder de hitte. Getuigen van een eerdere stalbrand bij een varkensstal beschreven als volgt hoe dat van buitenaf klonk: “het geluid van krijsende varkens dat door merg en been ging”. 2
Het aantal slachtoffers tijdens één brand loopt al snel op door de industriële wijze waarop landbouwdieren gehouden worden. In de stallen zitten dieren vaak ook nog opgesloten in groepskooien, kraamkooien of dekstallen. Dit zijn stuk voor stuk nauwe constructies van stalen pijpen en afscheidingsplaten. De dieren kunnen bijgevolg onmogelijk zelf ontsnappen bij brand en ook voor de boer of brandweer is het moeilijk tot onmogelijk om hen te bevrijden. Daarbovenop zijn vele stallen ook ongelooflijk smerig en dieren leven boven de beerputten die gevuld zijn met hun eigen mest. “Het enorme aantal dieren per stal garandeert bij iedere brand opnieuw een massaslachting,” zegt Van Campenhout.
Dit jaar kwamen in ons land al minstens 22.310 dieren om in stalbranden. Daarbij gaat het om 20.502 kippen, 1700 varkens, 100 kwartels en een 8-tal runderen. De [lijst met alle stalbranden van 2020 die plaatsvonden in België en Nederland kan je hier terugvinden.](https://www.animalrights.be/stalbranden-2020)
Animal Rights ziet de stalbrandenepidemie die België nu al jaren teistert als een van de vele aspecten van het door en door verdorven systeem van dierenuitbuiting in de vee-industrie. “De enige manier om de dieren een bestaan vol gruwel in de gewetenloze veehouderij te besparen, is kiezen voor plantaardige alternatieven,” besluit Van Campenhout.
Animal Rights staat achter een volledige transitie naar plantaardige voeding. Veiligere stallen zijn geen oplossing voor het vele leed dat de industriële veeteelt met zich meebrengt. Om een diervriendelijke toekomst te kunnen garanderen moeten we niet streven naar steeds veiligere stallen, maar naar lege stallen en vervolgens geen stallen.
Dat de dieren enorme paniek ervaren hebben en tevergeefs probeerden te ontsnappen spreekt voor zich
Het enorme aantal dieren per stal garandeert bij iedere brand opnieuw een massaslachting
De enige manier om de dieren een bestaan vol gruwel in de gewetenloze veehouderij te besparen, is kiezen voor plantaardige alternatieven
De verkoop van nertsenpelzen op de Saga Furs veiling in Vantaa, Finland van 8 tot 14 september kende een record aanbod van 5,6 miljoen pelzen, een duidelijk gevolg van de wereldweide overproductie. 4,2 Miljoen pelsen werden verkocht, maar het prijsniveau was “exceptioneel laag” en “onbevredigend”. Magnus Ljung, CEO van Saga Furs voorspelde dat veel nertsenfokkers na dit seizoen hierdoor gedwongen zullen zijn om te stoppen.
Dit houdt in dat de nertsenfokkerij die nu miljoenen wordt toegeschoven via de stoppersregeling toch al op haar laatst benen liep, naderend verbod of niet.
Saga Furs is het grootste bontveilinghuis ter wereld. De niet verkochte pelzen worden op de volgende veiling in december of in 2021 opnieuw aangeboden. De 60 kopers kwamen voornamelijk uit China; er werd ook verkocht aan Turkije en Griekenland.
Op 15 en 16 september verkochten de wasbeerhond- (30%) en vospelzen (20%) nauwelijks. Saga Furs noemt de onzekerheid binnen de mode industrie als gevolg van de corona crisis als reden. Vos en wasbeerhond wordt vooral gebruikt in kragen en omboordingen en kan gemakkelijk worden weggelaten.
De tweede Europese bontveiling, die van Copenhagen Fur vindt plaats van 20 to 29 september in Glostrup. Ook hier is geen merkbare prijsstijging van nertsbont te bespeuren, waar nertsenfokkers over de hele wereld op hoopten.
De status van de verkoopprijs is na vijf en een halve veilingdag dat de prijs hetzelfde is als in augustus, namelijk gemiddeld ongeveer DKK 150 of 20 Euro voor een Deense huid en iets lager voor de buitenlandse huiden. De lage bontprijzen en de corona crisis betekenen dat Copenhagen Fur later dit jaar werknemers zal moeten ontslaan. De ontslagen vinden plaats in twee rondes, respectievelijk eind september en eind oktober, vertelt de CEO van Kopenhagen Fur, Jesper Lauge Christensen.
De Nederlandse regering heeft in principe het idee van kringlooplandbouw overboord gegooid en kiest in plaats daarvan voor emissiearme landbouw. Dat wil zeggen intensieve veehouderij, met zoveel mogelijk dieren op een zo klein mogelijk oppervlak in hermetisch afgesloten stallen waarin (vaak falende) luchtwassers en emmissiearme vloeren de uitstoot naar buiten moet verminderen.
Dit bleek opnieuw uit de opmerkingen van premier Rutte tijdens de Tweede Kamer vergadering op donderdag 17 september 2020. De regering blijft met de term kringlooplandbouw schermen ter ‘greenwashing’ van het beleid, maar er klinkt duidelijk in hun woorden door dat dit voor de regeringspartijen een gepasseerd station is.
Rutte in antwoord op een vraag over klimaat- en natuurdoelen die Esther Ouwehand stelde:
“Ik denk dat wij in Nederland met dit kabinet een aantal fundamentele keuzes gemaakt hebben. We hebben ervoor gekozen om een sector te hebben die stikstofarm en uitstootarm produceert. Dat kan zowel worden bereikt door het hebben van meer kringloopachtige nieuwe concepten als via meer intensieve bedrijven die dat doen op een manier waardoor ze ook daadwerkelijk in staat zijn om die uitstoot te beperken. Ik ben daarvoor. Ik ben voor een sterke agrarische sector. En ik ben er ook trots op dat we die in Nederland hebben. Die behoort tot de sterkste van de wereld. Die is geconfronteerd met grote vraagstukken rondom onder andere stikstofuitstoot, maar er zijn ook andere vraagstukken met betrekking tot milieubelasting. Er wordt vreselijk hard aan gewerkt om die op te lossen en geleidelijk aan te transformeren naar een sector die — of het nou intensief is of meer grondgebonden, meer kringloopachtig — in staat is om dit soort vraagstukken aan te pakken. Daarbij is het hoofddoel dat die milieubelasting wordt teruggedrongen, dat die zo klein mogelijk is.“1
In andere woorden: We gaan op de oude voet verder met een industriële veehouderij voor exportproducten en vertrouwen op de techniek om uitstoot te verminderen. De belangen van de dieren zijn hieraan volstrekt ondergeschikt.
Dit beleid werd al in november 2019 aangekondigd bij de presentatie van de maatregelen om op korte termijn tot een daling van de stikstofdepositie te komen: de snelheidsverlaging overdag op autosnelwegen, de ammoniakreductie via voermaatregelen en de reductie van stikstofdepositie door de bestaande warme saneringsregeling voor de varkenshouderij. Hier al werd het idee van de kringlooplandbouw in principe ten grave gedragen.
Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Schouten, minister van Infrastructuur en Waterstaat van Nieuwenhuizen Wijbenga en minister voor Milieu en Wonen van Veldhoven-van der Meer kondigden aan: “Het kabinet zet in op emissiearme landbouw.”2
Als een soort van terzijde gaven zij aan dat ze landbouwers die de keuze maken voor kringlooplandbouw daarbij blijven ondersteunen, maar de inzet is verder volledig op emmissiearm: Wet- en regelgeving die een belemmering is voor de toepassing van innovatieve emissiearme technieken wordt verruimd, en financiële ondersteuning wordt geboden voor de bijbehorende investeringen. Het kabinet werkt verder aan het structureel verlagen van de regeldruk door doelen in plaats van middelen voor te schrijven en experimenteerruimte toe te laten.
Deze regering blijkt keer op keer niet in staat om daadkrachtig op te treden; ze blijven zoeken naar administratieve en technologische trucjes om, koste wat het kost, het systeem in stand te houden dat verantwoordelijk is voor dierenleed, biodiversiteitsverlies, volksgezondheidsproblemen, milieuvervuiling en klimaatverandering.
De dieren, noch de natuur, hebben van deze regering iets te verwachten!
