jan 15, 2020
In tegenstelling tot[ eerdere berichten](https://www.animalrights.nl/animal-rights-wil-levenslang-dierenhoudverbod-voor-misdadigers-hanengevechten) zijn van de in beslag genomen vechthanen uit Hoeselt, nog negen dieren in leven. De vechthanen werden ondergebracht in het Natuurhulpcentrum in Opglabbeek en worden binnenkort ter adoptie gesteld. Dat werd ons bevestigd door het Natuurhulpcentrum. Animal Rights campagnecoördinator Els Van Campenhout: “We zijn heel opgelucht dat er nog dieren in leven zijn. Ex-vechthanen zijn geen onherplaatsbare monsters zoals ze afgeschilderd werden in de media de voorbije dagen. Met de juiste huisvesting bij een warme thuis kunnen zij een normaal leven leiden.”
Natuurhulpcentrum Opglabbeek kreeg zaterdagavond telefoon van de politie Bilzen om ter plaatse te gaan in Hoeselt met de vraag om negen hanen op te vangen in het kader van een inbeslagname. Toen de vrijwilligers ter plaatse kwamen, bleek het ineens om veel meer hanen te gaan. Omdat het centrum een aparte huisvesting kon voorzien voor precies negen hanen, was dat het maximum dat zij konden opvangen. Pas daarna kwam VOC van Heusden-Zolder ter plaatse op vraag van de politie. Zij namen de overige hanen mee en lieten de dieren afmaken.
“Het Natuurhulpcentrum heeft het aantal dieren opgevangen dat men kon huisvesten, met het oog op toekomstige adoptie. De 28 andere hanen hadden, nooit afgemaakt mogen worden; ook zij konden gered worden”, zegt Van Campenhout.
Bij het opvangen van verwaarloosde, mishandelde of achtergelaten dieren wordt er steeds van uitgegaan dat de dieren gered worden. Het doden van gezonde dieren zou nooit een optie mogen zijn. Wat gebeurd is met de hanen zou daarom geen euthanasie genoemd mogen worden. “Gezonde dieren doden is geen euthanasie, maar het ontnemen van een toekomst aan levende en voelende individuen die een tweede kans verdienden”, aldus Van Campenhout.
Het is perfect mogelijk om deze dieren te herplaatsen na een traumatisch leven als vechthaan. Natuurhulpcentrum Opglabbeek zal de negen hanen binnenkort ter adoptie stellen. Animal Rights bood hulp aan om te helpen zoeken naar adoptanten voor de hanen.
Eind 2018 werd een illegale fokkerij voor hanengevechten opgerold in Nederland. Animal Rights weet uit betrouwbare bron dat de hanen in Nederland destijds geherhuisvest zijn en nog steeds leven. De opvang daar lieten ons weten dat ze geen verschil zien in gedrag tussen de vechthanen en de gewone hanen. De vechthanen zijn langer en krijgen bij gevechten scheermesjes om, maar zonder scheermesjes zijn ze hetzelfde in gedrag. De ex-vechthanen kunnen geleidelijk aan elkaar voorgesteld worden en individueel kunnen ze uiteindelijk ook heel goed bij een paar hennen geplaatst worden.
Bij het opvangen van dieren komen zowel veel werk als hoge kosten kijken. Het is daarom in de eerste plaats nodig dat kosten van herhuisvesting verhaald kunnen worden op de daders van verwaarlozing of mishandeling; in dit specifieke geval de deelnemers, organisatoren en publiek bij dit hanengevecht. Daar ligt een taak voor de wetgever. Animal Rights liet dit weten in een brief aan de minister van dierenwelzijn.
Volgens Natuurhulpcentrum mogen dieren bij een inbeslagname pas ter adoptie gesteld of “geëuthanaseerd” worden nadat de politie officieel op papier zet dat de dieren het opvangcentrum toebehoren. Zo lang die papieren er niet zijn, zijn de dieren nog geen ‘eigendom’ van de opvang en staan ze nog ‘onder onderzoek’. De Dienst Dierenwelzijn levert een document dat dient als bewijs van de overheid dat de dieren officieel toegewezen worden. Dit duurt meestal weken, zo niet maanden.
Volgens berichtgeving in Het Belang van Limburg is de situatie bij de twee opvangcentra verschillend: ““De eigenaar heeft onmiddellijk en definitief afstand gedaan van de hanen die naar het VZOC zijn gegaan. Het opvangcentrum heeft samen met de eigen dierenarts beslist om de dieren te euthanaseren. Omdat de eigenaar afstand had gedaan, konden zij die beslissing nemen”, zegt woordvoerder Brigitte Borgmans van het Vlaams Departement Omgeving.
“Voor de negen hanen in het Natuurhulpcentrum is de situatie anders. De dienst Dierenwelzijn moet voor deze dieren nog een bestemming bepalen omdat er geen afstand van werd gedaan. Dat betekent dat de vechthanen in het Natuurhulpcentrum moeten blijven tot de dienst Dierenwelzijn beslist heeft of ze definitief aan het dierenasiel toegewezen worden, dan wel terug naar de eigenaars gaan. Die periode mag maximum twee maanden duren.”” 1
“Het zou natuurlijk absurd zijn als de hanen terug gaan naar deze criminele gokkers,” zegt Van Campenhout.
1:https://www.hbvl.be/cnt/dmf20200114_04805540/negen-in-beslag-genomen-vechthanen-toch-nog-in-leven
Ex-vechthanen zijn geen onherplaatsbare monsters zoals ze afgeschilderd werden in de media de voorbije dagen. Met de juiste huisvesting bij een warme thuis kunnen zij een normaal leven leiden
Gezonde dieren doden is geen euthanasie, maar het ontnemen van een toekomst aan levende en voelende individuen die een tweede kans verdienden
jan 15, 2020
De politie van Hoeselt heeft afgelopen weekend een “zeer uitgebreide en ‘professioneel ingerichte’ [site voor illegale hanengevechten” opgerold.](https://www.animalrights.nl/animal-rights-wil-levenslang-dierenhoudverbod-voor-misdadigers-hanengevechten) 28 vechthanen werden door de politie in beslag genomen, overgebracht naar een opvangcentrum en daar allemaal afgemaakt; [slechts 9 hanen in een ander opvangcentrum overleven.](https://www.animalrights.nl/negen-ex-vechthanen-uit-hoeselt-gered)
België spreekt schande van deze hanenvechtpraktijken. En terecht, deze mensen, organisatoren, deelnemers en toeschouwers, moeten opgesloten worden en als ze vrijkomen nooit meer dieren mogen houden.
Maar wie is de grotere misdadiger? De man die een tiental vechthanen bezit of de veeboer met tienduizenden vleeskuikens in zijn schuren, die hij elke zes weken naar de slacht brengt? Hoeveel verschilt een lachende, bierdrinkende vriendengroep rond een vlees-gevulde barbecue op een zomeravond nu werkelijk van de juichende, opgewonden menigte bij een hanengevecht? Wat legaal of illegaal is, is arbitrair, want hangt slechts af van de lokale cultuur en het tijdstip in de geschiedenis.
Hoeveel gezinnen bespraken het hanenvechtnieuws tijdens het avondeten? Velen van hen aten waarschijnlijk tegelijkertijd het onherkenbaar gemaakte lijk van een dier wiens leven en dood even verschrikkelijk en onnodig was als dat van de vechthanen? Er is geen enkele noodzaak voor mensen om vlees, melk en eieren te consumeren, net zo min als het nodig is om dieren te misbruiken in een ‘cockpit’ voor vermaak en geldelijk gewin.
Het is bizar om aan de ene kant hanen- of stierenvechten te veroordelen, terwijl 99% van de bevolking er geen enkel probleem mee heeft om dieren te laten fokken en vermoorden om onze smaakpapillen te plezieren. Dit is een voorbeeld van wat professor Gary L. Francione onze ‘morele schizofrenie’ noemt met betrekking tot dieren. 1 We leven mee met het lot van verbrande koala’s in Australië, maar staan geen seconde stil bij de miljoenen kippen in onze ‘achtertuin’ en hun relatie tot de filet of omelet op ons bord; ook niet als zo’n stal in vlammen opgaat.
Volgens statistiekbureau Statbel werden in 2018 maandelijks 26,51 miljoen dieren geslacht, waarvan 25,4 miljoen kippen. De overgrote meerderheid van zowel vleeskuikens als leghennen leven op elkaar gepropt in schuren, komen nooit buiten, zien zelfs nooit daglicht, voordat ze op zeer jonge leeftijd naar de slacht gaan.
Waarschijnlijk hebben deze vechthanen een beter leven gehad dan hun soortgenoten in megastallen, maar we hoeven onze slachtoffers niet met elkaar te vergelijken. Het gaat om de mentaliteit van de onderdrukkers. De bereidheid van daders in ‘verlichte’ maatschappijen om misdaden te begaan tegen kwetsbare, levende, voelende wezens. Zij die hanen fokken om mee te vechten en gokken, zij die volledig gezonde dieren afmaken, en zij die een industrie in stand houden waarin honderden miljoenen dieren op vreselijke wijze moeten leven en sterven.
We zijn (bijna) allemaal daders.
Deze blog is eerder gepubliceerd als opiniestuk in Het Belang van Limburg
1:https://www.inquirer.com/philly/opinion/20070822_Were_all_Michael_Vick.html
jan 15, 2020
De Afrikaanse Varkenspest is een heet hangijzer in de politiek en voor varkensboeren. De angst voor economische schade leidt tot paniekzaaierij waarvan wilde dieren de dupe zijn. In Vlaanderen geldt er een verhoogde waakzaamheid voor de ziekte en willen sommigen alvast preventief wilde zwijnen afmaken.12 Animal Rights vindt het doden van gezonde dieren moreel verwerpelijk.
Rowena Vanroy, Animal Rights: “Door een heksenjacht op everzwijnen te orkestreren blijft de ware schuldige, namelijk de [intensieve varkenshouderij](https://www.animalrights.be/waneer-een-varkensstal-smerig-genoeg-om-te-grijpen), buiten schot.”
Teken ook onze petitie: [Red het everzwijn](https://www.animalrights.be/red-het-everzwijn)
De Afrikaanse Varkenspest is een virus dat enkel besmettelijk is voor varkens. Het kwam als eerste voor bij wrattenzwijnen in Afrika en werd daar verspreid door teken. De ziekte werd overgebracht op tamme varkens en kon zich zo verspreiden. In eerste instantie werden besmette varkens aangetroffen in Georgië afkomstig van gedumpt besmet varkensvlees, sindsdien zijn er ook gevallen in Oost- en West-Europa aangetroffen. In de industriële veeteelt wordt de ziekte mogelijk verspreid door besmette voertuigen, varkensvoer en vleesproducten.3
Lees ook: [Dode varkens als afval op straat gegooid](http://www.animalrights.be/dode-varkens-als-afval-op-straat-gegooid)
Sinds 2014 werd er ook AVP onder [wilde zwijnen](https://www.animalrights.be/everzwijnen-vlaanderen) vastgesteld in Polen.4 In Wallonië dook AVP bij wilde zwijnen voor het eerst op in 2018. De laatste vaststelling van het virus dateert van december 2019 in Neufchâteau. België is vrij van Afrikaanse Varkenspest bij dieren in gevangenschap.5
Vanuit ethisch oogpunt is het onacceptabel om dieren af te maken voor economische belangen. Daarnaast stuit het preventief afmaken van [wilde zwijnen](https://www.animalrights.be/everzwijnen-vlaanderen) om de verspreiding van AVP tegen te gaan ook op praktische bezwaren.
Het AVP-virus verspreidt zich sneller dan de klassieke varkenspest. Volgens het INBO is het theoretisch mogelijk een dichtheid van everzwijnen te bepalen waarin de ziekte zich minder snel zou kunnen verspreiden. In de praktijk is dit echter onmogelijk: tot nu toe zijn er geen goede methoden om het aantal everzwijnen in België te bepalen. Aangezien niet geweten is hoe veel everzwijnen er precies zijn, kan niet worden berekend bij welke populatiedichtheid AVP minder snel zou verspreiden. Bovendien zou deze lagere populatiestand op lange termijn moeten worden volgehouden wat duur en onhaalbaar zou zijn.6 7
In Wallonië wordt het everzwijn al een jaar intensief bestreden, maar toch is het virus nog steeds niet verdwenen. Minister Willy Borsus heeft daarom het plan opgevat om alle everzwijnen boven Samber en Maas volledig uit te roeien.8 Een immoreel plan dat enkel op fabels berust. Wel is duidelijk dat hierdoor nog vele duizenden dieren nodeloos zullen lijden.9
Het AVP-virus kan zich verspreiden tussen everzwijnen van eenzelfde groep of tussen everzwijnen van verschillende groepen.10 Toch leggen everzwijnen geen honderden kilometers af en kan het virus zich niet op die manier razendsnel verspreiden over grote afstanden. Het ziekteverloop bij AVP is ook veel ernstiger dan bij klassieke varkenspest. Besmette everzwijnen verplaatsen zich nog amper en sterven snel.11
Het grootste risico op verspreiding komt van mensen en voertuigen die het virus over grotere afstanden kunnen meedragen. Zowel in Wallonië en Tsjechië, als in Polen en Hongarije werd de ziekte recent binnengebracht door menselijk toedoen.12 AVP kan maanden tot zelfs een jaar overleven in karkassen van besmette everzwijnen en bloed. Een besmet karkas of bloedsporen die achterblijven na de jacht kunnen dus nog lange tijd besmettingsgevaar opleveren. De jacht kan in geen geval aan de strenge eisen inzake bioveiligheid voldoen die men bij mogelijk contact met een epidemisch virus zou moeten opleggen.
Prof. Dr. Sven Herzog, verbonden aan de TU Dresden, noemt de jacht naar voren schuiven als oplossing misleidende propaganda: “De nadruk in het debat ligt niet op de hoofdoorzaken, intensieve veeteelt en verspreiding van virussen via ver transport, maar op de wilde zwijnen. Ze worden beschouwd als ziekteverwekkers en we hebben jagers nodig om deze booswichten te elimineren. Daartoe zijn schijnbaar alle middelen goed.”13
Ook dr. Klaus Depner , professor epidemiologie pleit voor een totaalverbod op everzwijnjacht bij een uitbraak van Afrikaanse Varkenspest. Het risico op verspreiding via jachtpraktijken is gewoonweg te hoog. Bovendien veroorzaakt de jacht een hogere mobiliteit van everzwijnen: drijfjachten zorgen dat mogelijk besmette dieren zich verder gaan verspreiden in het landschap en zo in contact komen met landbouwdieren. Hij roept op tot ‘rust in het bos’ om de verspreiding van Afrikaanse Varkenspest tegen te gaan.14
De Afrikaanse Varkenspest is niet besmettelijk voor mensen, enkel varkens lopen gevaar. De grootste bedreiging is er dus voor de miljoenen varkens die jaarlijks in België worden gefokt in de vee-industrie. In Wallonië zijn er om die reden al duizenden gezonde varkens preventief “vernietigd”. De oplossing voor dit onnoemelijk dierenleed is echter simpel: stoppen met het fokken van varkens. Met minder varkens is ook het besmettingsgevaar minimaal.
De vraag is dus: zijn kortzichtige, economische belangen belangrijker dan het leven van miljoenen (wilde) dieren?
Economische belangen worden boven dierenlevens gesteld.
jan 14, 2020
Vorig jaar verbood de burgemeester van de Hoeksche Waard twee keer [een demonstratie tegen de jacht](https://www.animalrights.nl/burgemeester-verbiedt-demonstratie-tegen-jacht). Animal Rights maakte bezwaar: dit bezwaar is na advies van een interne commissie door de nieuwe burgemeester gegrond verklaard. Jessica Smit van Animal Rights: “Onze activisten werden zonder reden gecriminaliseerd. Wij hebben de gemeente gewezen op de strenge verplichting van de overheid om demonstraties te faciliteren en beschermen. Wij zijn blij met het nieuwe besluit.”
Lees ook: [Burgemeester verbiedt demonstratie tegen jacht.](https://www.animalrights.nl/burgemeester-verbiedt-demonstratie-tegen-jacht)
Het recht om te demonstreren is vastgelegd in internationale mensenrechtenverdragen en de Grondwet. Kenmerkend voor het recht op demonstratie is dat het een laagdrempelig middel is om invulling te geven aan de vrijheid van meningsuiting. De burgemeester moet, met hulp van de politie, demonstraties in zijn of haar gemeente faciliteren en beschermen, zodat demonstranten hun grondrecht kunnen uitoefenen.1
1:Nationale Ombudsman, (2018). Rapport – Demonstreren, een schurend grondrecht?
Jessica Smit: “Wij voeren sinds 2015 actie in de Hoeksche Waard. Dit was de eerste keer dat in korte tijd twee demonstraties werden verboden. De politie verklaarde zelfs dat de burgemeester demonstraties tegen de jacht in de Hoeksche Waard op voorhand niet langer accepteert. Een grove schending van de grondrechten van onze activisten.”
Lees ook: [CDA burgemeester verklaart Hoeksche Waard verboden terrein.](https://www.animalrights.nl/cda-burgemeester-verklaart-hoeksche-waard-verboden-terrein)
Animal Rights ging in bezwaar en een interne bezwaarcommissie van de gemeente boog zich over de kwestie. De demonstratie werd verboden, omdat de burgemeester bang was voor wanordelijkheden. Volgens de commissie was deze vrees ongegrond en blijkt uit een overhandigd geluidsbestand juist het tegendeel: de sfeer was gemoedelijk en er was geen sprake van een conflictsituatie tussen jagers en demonstranten. Daarnaast acht de commissie het van belang dat [eerdere demonstraties](https://www.animalrights.nl/tijdlijn-animal-rights-het-veld) altijd vreedzaam zijn verlopen. De gemeente gaat een bedrag van € 1050,- aan proceskosten voldoen.
Jessica Smit: “De nieuwe burgemeester heeft het advies van de commissie overgenomen en onze bezwaren gegrond verklaard. Daarnaast concludeert de commissie dat het niet-aanmelden van een demonstratie geen reden is om deze te verbieden. Een mooi precedent voor toekomstige demonstraties, want we komen zeker terug om actie te voeren.”
Lees [hier](https://drive.google.com/file/d/17ohTtXVPKYxWB25D2FlfKD9Hy4kKvKwV/view) het besluit.
Onze activisten werden zonder reden gecriminaliseerd.
Een mooi precedent voor toekomstige demonstraties, want we komen zeker terug om actie te voeren.
jan 13, 2020
[Op 5 december 2019 deden 12 organisaties en 122 personen aangifte](https://www.animalrights.nl/de-aangifte-tegen-minister-van-justitie-ferdinand-g) tegen de minister van veiligheid en justitie Ferdinand G. naar aanleiding van G.’s uitspraken op 25 november 2019 als gastspreker tijdens de Algemene Ledenvergadering van de Producenten Organisatie Varkenshouderij. De aangifte behelst het oproepen tot het plegen van diefstal en mishandeling en het aanzetten tot haat tegen, discriminatie van of gewelddadig optreden tegen dierenactivisten. Op 6 januari 2020 kwam het antwoord.
In zijn beoordeling van [de strafbaarheid van de uitlating van de minister](https://www.animalrights.nl/dierenrechtenorganisaties-doen-aangifte-tegen-minister-van-justitie-veiligheid-grapperhaus) doet rechercheofficier Mr D. Van der Bel van het openbaar ministerie arrondissementsparket Den Haag nauwelijks moeite om zijn hoogste baas met onderbouwde argumenten vrij te pleiten. Zijn eindconclusie is het enige dat telt: G. deed deze uitlatingen vanuit zijn functie als minister van veiligheid en justitie en is daarmee voor de gewone burger onschendbaar. Daarom zetten de organisaties de aangifte nu om in een klacht bij de minister zelf en eisen ze excuses voor zijn uitlating.
De rechercheofficier begint [zijn betoog](https://drive.google.com/open?id=1xFNsxtJSJ2fLn6v2qmEoDtW0cVLyNSDf) met het in twijfel trekken of de minister deze uitlatingen daadwerkelijk heeft gedaan: “hij heeft in elk geval in de media een deel daarvan sowieso ontkend”. Degene die de uitspraken optekende voor de varkenssector, weersprak die ontkenningen in de media al eerder en dit werd ook in de aangifte vermeld. Het is algemeen bekend dat diverse leden van dit kabinet regelmatig grote moeite hebben met herinneren van wat gedaan of gezegd is.
De rechercheofficier vervolgt met: “van opruiing tot het plegen diefstal is geen sprake nu de minister zich juist uitspreekt tégen het omgooien van auto’s (vernieling) en meteen aangeeft dat ze (de activisten) de auto zelf mogen komen ophalen. Van enig oogmerk tot toe-eigening is dus geen sprake (ook niet tijdelijk).”
Zijn verdediging is dus dat de minister niet oproept (wij gebruikten het woord opruiing niet in de aangifte) tot diefstal omdat hij zich uitspreekt tegen vernieling?
Als wij de auto van de rechercheofficier op een platte kar laden met de boodschap dat hij hem zelf weer op kan komen halen, is dat geen oogmerk tot toe-eigening, maar toe-eigening! Het feit van toe-eigening is niet afhankelijk van de duur van de toe-eigening, noch van de belofte dat het toegeëigende weer op te halen is.
Ook bij zijn tweede punt moet de rechercheofficier zich in vreemde bochten wringen om de minister vrij te pleiten: “van opruiing tot mishandeling is geen sprake nu de minister niet oproept tot het op korte afstand bespuiten van het lichaam van de activisten oid. Het van een afstand natspuiten van activisten met een hogedrukspuit om ze te verjagen levert – zeker in de context van het wederrechtelijk, althans zonder voorafgaande toestemming, betreden van een perceel door die activisten – immers geen mishandeling op.”
Nee, de minister noemt helemaal geen afstand, ook niet “van een afstand”. Dat komt voort uit de fantasie van de rechercheofficier zelf.
Ten derde beweert hij: “Van aanzetten tot haat tegen, discriminatie van of gewelddadig optreden tegen dierenrechtenactivisten is (mede gelet op hetgeen hiervoor is overwogen) geen sprake.”
Dit is op geen enkele wijze een motivatie van zijn oordeel. Wat “hiervoor is overwogen”, en “overwogen” is al een veel te groot woord voor de simplistische redenaties van deze rechercheofficier, gaat over oproepen tot diefstal en aanzetten tot geweld. In de tweets die in de aangifte genummerd zijn als 5, 7, 9, 10, 15, 19, 21, 25, 26 en 31 laat de minister zich uiterst beledigend, laatdunkend en dreigend uit over dierenrechtenactivisten, maar daar gaat de rechercheofficier niet op in.
De rechercheofficier voegt op dit punt nog toe: “Bovendien is het zeer de vraag of het aanhangen van het ‘dierenrechtenactivisme’ kan worden beschouwd als een levensovertuiging in de zin van het Wetboek van Strafrecht.” Onze advocaat heeft dit in de aangifte duidelijk uitgelegd: “Mijn cliënten delen en koesteren één geheel aan fundamentele opvattingen over de manier dat mens en niet-menselijke dieren zich tot elkaar verhouden en hoe met alles dat leeft op de aarde door de mens dient te worden omgegaan. Zij delen anders gezegd een levensovertuiging in de zin van artikel 137c e.v. Sr.” Dat is iets anders dan het neerbuigende “aanhangen van het ‘dierenrechtenactivisme’”. Een recente uitspraak in Engeland erkende juist [ethisch veganisme als een levensovertuiging](https://www.animalrights.nl/ethisch-veganisme-als-beschermde-levensovertuiging).
Het zou in een rechtszaal niet moeilijk zijn om gaten te schieten in het kruiperige betoog van deze rechercheofficier en aan te tonen dat Ferdinand G. wel degelijk oproept tot diefstal, aanzet tot geweld en zich uiterst beledigend, laatdunkend en dreigend uit over dierenrechtenactivisten. De minister misbruikte zijn ministerieel gezag door voor een volle zaal met veeboeren te suggereren dat deze misdaden ongestraft zullen blijven.
Deze zaak kan echter niet door ons voor de rechter worden gebracht. Nadat dat de rechercheofficier concludeert “dat er geen strafbare feiten zijn gepleegd door mr. Grapperhaus” voegt hij er snel aan toe dat als de uitlatingen “al strafbaar zouden zijn, dan zouden ze hebben te gelden als ambtsmisdrijven. Gelet op art. 119 Grondwet is het Openbaar Ministerie dan niet bevoegd daarover te oordelen. De beslissing over een eventuele strafvervolging is voorbehouden aan de Kroon en de Tweede Kamer.”
Dit houdt in dat omdat de uitspraken van G. als minister zijn gedaan en alleen de Kroon en de Tweede Kamer over vervolging van ministers kunnen beslissen, de aangifte van gewone burgers wordt afgewezen. Niet iedereen is gelijk voor de wet. De organisaties zetten daarom de aangifte om in een klacht bij de minister en verwachten excuses van hem voor zijn uitlatingen. De klacht mag niet door Grapperhaus zelf worden afgehandeld, maar moet door een van zijn ambtenaren volstrekt onpartijdig worden beoordeeld.
De heer Oosterhout, coördinator van een afdeling en jurist, vroeg onze advocaat begin februari of wij een formele of informele afhandeling wilden en of een gesprek of hoorzitting nuttig zou zijn. Hem is geantwoord dat wij een formele behandeling van de klacht willen en een gesprek nuttig kan zijn.
Eind februari laat hij vervolgens weten dat een beslissing over de klacht over Grapperhaus, die normaal binnen 6 weken moet plaatsvinden, is verdaagd tot uiterlijk 3 april.
Op 17 maart kregen we bericht dat er een hoorcommissie is samengesteld, waarvan twee leden niet werkzaam zijn voor het ministerie van Justitie en Veiligheid, die over onze klacht zal adviseren. De secretaris van de commissie zal contact met ons opnemen om een datum af te spreken om gehoord te worden. Gelet op de maatregelen rondom het coronavirus zal het voor de hoorcommissie eerst mogelijk zijn om een hoorzitting in te plannen op het moment dat deze maatregelen niet langer van kracht zijn. Over wat dit betekent voor de termijnen voor de klachtbehandeling, worden we nog nader geïnformeerd.
Op 11 mei kregen we bericht van de Directie Juridische & Operationele Aangelegenheden dat op 20 mei 2020 een hoorzitting mogelijk is. Wordt vervolgd.
