Ruim 1.700.000 koeien in Nederland1 en 529.000 koeien in België2 produceren melk voor de melk- en zuivelindustrie. Daarnaast telt de Nederlandse melkveesector nog 1.300.000 stuks ‘jongvee’.3 Dat zijn jonge melkkoeien die nog niet ‘in productie’ zijn. De melkproductie begint pas vanaf het moment dat de koe voor de eerste maal een kalfje ter wereld heeft gebracht. In België zijn geen cijfers beschikbaar over jongvee.
In de box of aan de ketting
Op de meeste Nederlandse en Belgische melkveebedrijven worden de melkkoeien gehouden in ligboxenstallen. Elke koe in de stal beschikt over een ligbox. Tussen de ligboxen door kunnen de koeien vrij rondlopen in de stal. De afmetingen van de ligboxen dienen berekend te worden op basis van de lichaamsmaten van de koeien. Oudere ligboxenstallen zijn vaak niet aangepast aan de huidige normen. Onaangepaste ligboxen bieden de koeien niet voldoende bewegingsruimte om vloeiend te kunnen gaan liggen of op te staan, en leiden tot knieproblemen, verwondingen, zwellingen op rug en/of zitbeen. 45
Een ander staltype is de grupstal (bindstal). In grupstallen worden de koeien vastgebonden met een ketting of een touw. Ondanks het feit dat deze grupstallen sterk worden afgeraden door dierenwelzijnsonderzoekers vanwege de beperkingen die ze leggen op het natuurlijke gedrag van koeien, komt dit staltype nog steeds voor in Nederland en België.67
Onthoornen
Om te voorkomen dat de melkkoeien elkaar verwonden in de stal, en voor de veiligheid van de melkveehouder zelf, worden melkkoeien onthoornd voor ze de leeftijd van twee maanden bereikt hebben. Een verhit onthoornapparaat wordt stevig tegen het hoorntje van het jonge melkkalf gedrukt om de hoornpit stuk te branden.
Na de ingreep treedt postoperatieve pijn op. Bij de onthoornde kalfjes worden pijnsignalen waargenomen zoals flapperen met de oren, schudden met de kop, schuren van de kop, een ander lig(rust)gedrag en minder eetlust. Pijn en stress na onthoornen kunnen leiden tot een versnelde ademhaling en hartslag, meer stresshormonen in het bloed, verhoogde pijngevoeligheid rondom de hoornpitten en een verminderde groei.
Zowel in Nederland als in België is onthoornen wettelijk toegestaan, op voorwaarde dat de ingreep onder (plaatselijke) verdoving gebeurt. De verdoving moet toegediend worden door een dierenarts. De onthoorning mogen de veehouders zelf uitvoeren. Er wordt gepleit om pas onthoornde dieren een nabehandeling met pijnstillers te geven, maar het staat de veehouders vrij om te beslissen of ze deze extra kosten willen maken. 8910
Geen melk zonder kalfjes
De lactatie (melkproductie) bij een koe kan alleen op gang komen wanneer ze kalfjes ter wereld brengt. Daarom worden koeien in de melkveehouderij elk jaar opnieuw kunstmatig bevrucht.11 Na een drachttijd van 9 maanden wordt de koe in een aparte ruime box of hok met stro (de afkalfruimte) geplaatst om haar jong te baren. Maar moederkoe en kalf mogen amper tijd samen doorbrengen. De moederkoe mag haar jong niet zogen, omdat de melkveefokker uit elke druppel moedermelk winst wil slaan door ze te verkopen voor menselijke consumptie. Het kalfje wordt een paar uur na de geboorte weggenomen bij de moederkoe en gevoed met goedkope kunstmelk. Een deel van de vrouwelijke kalfjes die op de melkveebedrijven geboren worden, dient om later ingezet te worden ter vervanging van opgebruikte melkkoeien. Het overschot aan vrouwelijke kalfjes en alle mannelijke kalfjes worden verkocht aan vleeskalverenbedrijven, waar ze worden vetgemest voor de slacht.
De jonge kalfjes worden weggehaald bij de moeder, wat tot hardverscheurende taferelen leidt. (foto Remco Stunnenberg)
De snelle scheiding van moederkoeien en kalfjes dient louter economische doeleinden en is omstreden. Een natuurlijke speenleeftijd (7 tot 11 maanden) is nodig voor optimaal sociaal gedrag en zo min mogelijk stress bij zowel moederkoe als kalf. 1213
De Nederlandse melkkoe zet gemiddeld 3,5 kalfjes op de wereld, wat de boer een productie van ongeveer 31.000 liter melk oplevert, gespreid over de verschillende lactatieperiodes. In België liggen de productiecijfers iets lager. De Belgische melkkoe baart gemiddeld 3 kalfjes, wat resulteert in ruim 28.000 liter melk. De melkkoeien zijn gemiddeld 5,5 jaar oud als ze afgevoerd worden naar het slachthuis.14 Van nature kan een koe 20 jaar oud worden.15
Melkkoeien die niet snel genoeg zwanger raken, worden gezien als een economische verliespost. Vruchtbaarheidsproblemen zijn zowel in België als in Nederland de voornaamste reden om dieren vroegtijdig af te voeren naar het slachthuis. Onderzoek toont aan dat de vruchtbaarheidsproblemen van de koeien in de melk- en zuivelindustrie vaak veroorzaakt worden door de melkveehouders zelf. Veelal zijn vruchtbaarheidsproblemen op een bedrijf het gevolg van slechte bedrijfsvoering, onaangepaste voeding en ondeskundigheid bij het insemineren. 1617
Melken
Het melken van de koeien gebeurt in de moderne melkveebedrijven met melkrobots. De automatisering van het melkproces levert de boeren veel voordeel op. Met melkrobots wordt flink bespaard op werkuren en arbeidskosten. Bovendien verhoogt de melkproductie van de koeien door het inzetten van robots. Waar koeien in het klassieke systeem twee maal daags gemolken werden, gaan ze nu gemiddeld 2,5 tot 3 keer per dag aan de machine. Hoe frequenter de koeien gemolken worden, hoe meer melk de dieren gaan produceren. 1819
Het regelmatig melken van koeien geeft vaak ontstekingen van de tepels.
Pijnlijk ontstoken uiers
Een ernstig en wijdverspreid probleem in de melkveehouderij is uierontsteking of mastitis. Diverse factoren spelen een rol bij het optreden van mastitis. De gezondheidstoestand en weerstand van de koe, de hygiëne rondom het melken en de wijze van huisvesting beïnvloeden de kans op uierontsteking. Afhankelijk van de ernst van de ontsteking, treden in mindere of meerdere mate ziektesymptomen op. De uier is rood gezwollen en voelt warm aan. De koe krijgt koorts, of omgekeerd: een te lage temperatuur. Naast de zichtbare symptomen van mastitis kan de koe ook een verminderde eetlust en herkauwactiviteit hebben.202122Mastitis is altijd pijnlijk, ook in mildere vormen. 23
Kreupele koeien
Naast vruchtbaarheids- en uiergezondheidsproblemen, behoren klauwproblemen tot de belangrijkste oorzaken van vroegtijdige ‘afvoer’ van melkkoeien. Veel koeien hebben klauwinfecties die veroorzaakt worden door bacteriën, schimmels en virussen, of lijden aan niet-infectueuze klauwaandoeningen zoals zoolzweren, zoolbloedingen en gezwellen. Klauwproblemen zijn pijnlijk en leiden tot kreupelheid. 242526
Permanent op stal
Een belangrijke oorzaak van klauwproblemen zijn de natte en bevuilde vloeren in de stallen. Voor een goede poot- en klauwgezondheid is weidegang een must. Maar weidegang voor alle melkvee wordt een moeilijk haalbare zaak in de steeds verder doorgedreven melk- en zuivelindustrie. Door de schaalvergroting van de bedrijven ontstaat er een tekort aan beschikbaar weiland rondom de boerderijen. 27 In Nederland komt 31 % van de melkkoeien nooit buiten. Overheidsstatistieken tonen dat het aantal niet geweide dieren jaarlijks toeneemt.28 Bij de melkkoeien die wel nog naar buiten mogen, is het aantal dagen per jaar – en uren per dag dat koeien in de weide doorbrengen – verminderd.29 In België zijn geen precieze cijfers bekend over het aantal koeien dat weidegang krijgt. Uit onderzoek van UGent blijkt dat ook de Belgische melkveehouders hun koeien alsmaar meer permanent op stal houden. 30
(Foto Remco Stunnenberg)
Topsporters tegen wil en dank
Tijdens hun korte leven in de melkveehouderij wordt van de melkkoeien het uiterste geëist. In de reportage ‘De topsporters van de melkindustrie’ wordt de verborgen kant van de melkindustrie treffend in beeld gebracht. We zien graatmagere koeien die in dienst van een nietsontziende industrie letterlijk ‘uitgemolken’ worden tot ze erbij neer vallen. 31
Melk moet niet!
Er bestaat een uitgebreid assortiment aan plantaardige vervangmiddelen voor melk en zuivel. Kijk bij Plant Power voor tips!
In Nederland en België worden dikbilrunderen gefokt voor de productie van vlees. De dikbillen worden door de vleesindustrie geroemd omwille van hun hoge slachtrendement. Maar het fokken van deze extreem bespierde runderrassen is ethisch omstreden en in een aantal landen zelfs verboden. Door waanzinnig doorgedreven fokprogramma’s zijn de biologische grenzen van de dieren overschreden. Natuurlijk bevallen is onmogelijk geworden voor dikbilmoeders. De kalveren moeten via keizersneden uit de buik van de koe worden gehaald. Vele kalfjes komen ter wereld met ernstige genetische aandoeningen.
Dikbilrunderen
Dikbilrassen zijn ontstaan door in fokprogramma’s gebruik te maken van een genetische afwijking die extreme bespiering tot gevolg heeft. Het ‘dikbilgen’ is een mutatie in het myostatinegen dat instaat voor de vorming van myostatine, een stof die de spiergroei onderdrukt. De mutatie van het gen zorgt ervoor dat de spiergroei niet afgeremd wordt (25% meer spiervezels en minder vet).
Het resultaat is een rundertype dat een grotere vleesproductie oplevert en dus meer rendement voor de vleesindustrie. In België werd het Belgische Witblauw ras ontwikkeld. In Nederland ontstond het Verbeterd Roodbont ras. 1234
Bevallingsproblematiek
Afhankelijk van de bedrijfsvoering worden vrouwelijke dikbillen kunstmatig bevrucht met sperma van een fokstier, of op natuurlijke wijze bevrucht door een dekstier. Na een dracht van negen maanden moet de koe bevallen. Door de onnatuurlijk lichaamsbouw van het dikbilras is het haast onmogelijk om het jong op normale wijze ter wereld te brengen. Bij het merendeel van de moederkoeien is het bekkenkanaal te smal om de overmatig bespierde kalfjes door te laten. De kalfjes moeten dan via een keizersnede uit de moederbuik gehaald worden.
In Nederland wordt bij 85 tot 90% van de dikbilmoeders keizersneden uitgevoerd. In België loopt dit percentage op tot meer dan 95%. – Zie (1) (2) (3) –
Keizersnede
De operatie wordt bij het staande moederdier uitgevoerd onder lokale verdoving. Een keizersnede leidt tot meer en langere napijn vergeleken met een natuurlijke bevalling. Toch worden pijnstillers niet als vanzelfsprekend beschouwd: de dieren krijgen pas medicatie wanneer ze koorts ontwikkelen of duidelijke tekenen van problemen vertonen.
Een keizersnede kan tot complicaties leiden zoals ontstekingen (baarmoeder, buikvlies, wond), bloedingen, verklevingen en vergroeiingen. Risico’s op complicaties worden groter naarmate meer keizersneden bij een dier zijn uitgevoerd. 5
Een industriële fokkerij van dikbilrunderen in Vlaanderen
De nakomelingen
Vrouwelijke kalfjes worden vaak opgefokt tot nieuwe moederdieren. Wanneer ze ongeveer twee jaar oud zijn krijgen ze zelf een eerste kalfje. Doorgaans worden dikbilmoeders na twee à drie keizersneden afgevoerd naar het slachthuis, op een gemiddelde leeftijd van zes à zeven jaar.
De meeste mannelijke kalfjes worden vetgemest tot de leeftijd van ongeveer twee jaar en vervolgens geslacht. Sommigen worden opgefokt tot nieuwe fokstier, maar ook deze stieren eindigen uiteindelijk in het slachthuis. 6
Hoge kalversterfte
Volgens onderzoek van het Vlaamse landbouwinstituut Ilvo ligt het gemiddelde sterftepercentage bij Witblauw kalfjes op 12%. Dit betekent dat ongeveer één op de acht kalveren sterft. De doodsoorzaken zijn van diverse aard. 7
Een op de 80 kalveren wordt dood geboren als gevolg van verwerpingen (vanaf 7 maanden dracht) of sterft op jonge leeftijd door vroeggeboorte. Bij kalveren in de leeftijd van 2 dagen tot 4 maanden zijn diverse verteringsproblemen, in de praktijk diarree-problemen genoemd, een veel voorkomende doodsoorzaak. In de leeftijd van 4 tot 12 maand is griep de voornaamste reden van sterfte. (zie 8)
Maar ook de ver doorgedreven fokprogramma’s bij de dikbilrassen kunnen dodelijke gevolgen hebben voor de kalfjes. Vele ouderdieren zijn drager van genetische aandoeningen. Dit resulteert in kalfjes die geboren worden met ernstige afwijkingen. Deze kalfjes zijn niet levensvatbaar of sterven binnen de eerste levensdagen.
Runderen
Genetische aandoeningen
Aan de universiteit van Luik werd een studie uitgevoerd naar genetische aandoeningen bij Witblauw runderen. 8 De onderzoekers rapporteerden acht ernstige afwijkingen bij Witblauw kalfjes:
Congenitale musculaire dystonie I: Deze kalveren kunnen niet of moeilijk recht staan. Ze sterven meestal na enkele dagen.
Congenitale musculaire dystonie II (elektrische kalveren): Deze kalveren hebben al voor en tijdens de geboorte spastische spiercontracties van de vier poten, ze sterven voor of kort na de geboorte.
Kromme staarten syndroom: Deze kalveren hebben een korte brede kop, vertonen een duidelijke groeiachterstand en zijn extreem bespierd ter hoogte van de rug waardoor een duidelijke gleuf ter hoogte van de wervelkolom ontstaat. Ze vertonen dikwijls een kromming van de staart naar links of rechts.
Geproportioneerde dwerggroei: Bij de geboorte lijken deze kalveren niet afwijkend, maar ze lopen steeds meer groeiachterstand op naarmate ze ouder worden. Het afweermechanisme van deze kalveren zou ook afwijkend zijn waardoor er meer sterfte optreedt als gevolg van banale infecties.
Verlengde drachtduur: Door een hersenafwijking bij het kalf komt de geboorte niet op gang, de drachtduur kan oplopen tot 14 maanden. Deze kalveren hebben lang haar en lange hoeven, ze worden dood geboren of sterven kort na de geboorte.
Hamartoma: Deze kalveren worden geboren met een bloederige massa aan de onderkaak ter hoogte van de snijtanden en sterven bij of kort na de geboorte.
Arthrogrypose: Deze kalveren hebben sterk misvormde gewrichten van de poten, vaak in combinatie met andere problemen zoals een open gehemelte, navelbreuk en troebele cornea (’wit oog’). Ze sterven kort na de geboorte.
Cijfers
Op jaarbasis worden in Nederland ruim twee miljoen runderen geslacht. Een vierde van de slachtingen betreft volwassen runderen, de rest zijn kalfjes. In België worden jaarlijks ruim 550.00 volwassen runderen en 360.000 kalfjes geslacht. 910
In Vlaanderen bedraagt de rundveestapel ongeveer 1.300.000 dieren, waarvan het grootste deel gebruikt wordt voor vleesproductie. 11 In Nederland gaat het over meer dan vier miljoen runderen, waarvan het grootste deel wordt gebruikt voor de productie van melk. 12
Runderen
Gebrek aan politieke moed
Terwijl in Zwitserland en in de Scandinavische landen het fokken van dikbillen verboden werd omwille van de ernstige welzijnsproblematiek,13 blijft dierenleed voor de Belgische en Nederlandse overheid ondergeschikt aan de economische belangen van de veehouderij.
In plaats van onethische fokpraktijken terstond te verbieden, geeft de Nederlandse overheid de sector ruimschoots kansen om het fokken van dikbillen verder te zetten. Wel onder voorwaarde dat er inspanningen gedaan worden om het aantal keizersneden op termijn te verminderen. Dit zou kunnen door fokprogramma’s op te zetten met moederdieren die bredere bekkens hebben.
De fokkers staan echter afkerig tegenover de voorgestelde fokprogramma’s omdat ze vrezen dat dit zal leiden tot hogere kosten, verminderde opbrengst van het vlees en minder goede prestaties op veekeuringen. 1415
In Vlaanderen en de rest van België wordt op beleidsvlak geen enkel initiatief genomen om het fokken van dikbillen te beperken of verbieden. Sterker nog: de overheid steunt de promotiecampagnes van de Belgische belangengroepen om de verkoop van Witblauw rundvlees op binnen – en buitenlandse markten te bevorderen. 1617
Stop dierenleed, kies plantaardig
Het leed van de dikbilrunderen is een zoveelste exces van een dolgedraaide industrie. Niet voor niets is Animal Rights een petitie gestart waarin de overheid opgeroepen wordt te stoppen met het promoten van vlees- en zuivel, en te investeren in promotie van gezonde en diervriendelijke leefgewoonten. Het beste wat je zelf kan doen om de vleesindustie een halt toe te roepen is dierlijke producten op je menu vervangen door plantaardig voedsel. Meer informatie en tips vind je op onze Plant power pagina.
De praktijken in slachthuizen zijn altijd verschrikkelijk, ongeacht de legaliteit ervan. Het is echter duidelijk uit de Animal Rights onderzoeken van de afgelopen jaren dat er ook heel veel illegale zaken plaatsvinden. Zo ook bij VanDrie België te Hasselt.
Teken ook onze petitie: [Sluit de slachthuizen](https://www.animalrights.nl/sluit-de-slachthuizen)
In de beelden is te zien hoe kalveren routinematig worden bewerkt met een elektrische veedrijver: op het hoofd – zelfs richting de ogen, het lichaam en tegen de anus. Dieren worden natgespoten om de intensiteit van de schok te vergroten en zelfs met de veedrijver bewerkt als ze onmogelijk vooruit kunnen bewegen.
Daarnaast worden dieren met drijfstokken in het gezicht geslagen en in de anus gepord. Onwillige kalveren worden aan hun oren en hun staart getrokken, en ze worden geschopt.
Zich verzettende runderen worden mishandeld met het pneumatische penschiettoestel. Het toestel wordt regelmatig verkeerd geplaatst, zodat de dieren ‘enkel’ verwond worden wat herhaald schieten noodzakelijk maakt voor bedwelming.
De overduidelijke angst, paniek en stress van de kalveren is in de ogen van de dieren af te lezen en in hun pogingen tot verzet.
Uit de houding en routinematige handelingen van de VanDrie werknemers in de beelden valt op te maken dat deze praktijken gangbaar en ‘normaal’ zijn binnen dit bedrijf en dat er niet tegen wordt opgetreden.
Animal Rights brengt opnieuw schokkende beelden naar buiten uit een Vlaams slachthuis. Een onderzoeksteam van Animal Rights plaatste verborgen camera’s bij slachthuis VanDrie, Havenstraat 15 te Hasselt. Campagnecoördinator Els van Campenhout: “De dieren worden mishandeld terwijl ze in doodsangst verkeren. Dit is misselijkmakend.”
“Het is tijd voor een grootschalig, onafhankelijk onderzoek naar dierenleed in de slachthuizen.“
– Els van Campenhout, Animal Rights
Elektrische schokken
In de beelden is te zien hoe kalveren routinematig worden bewerkt met een elektrische veedrijver: op het hoofd, het lichaam en tegen de anus. Dieren worden natgespoten om de intensiteit van de schok te vergroten en zelfs met de veedrijver bewerkt als ze onmogelijk vooruit kunnen bewegen.
Een kalf wordt aan de staart getrokken
Geslagen met drijfstok
Daarnaast worden dieren met drijfstokken in het gezicht geslagen en in de anus gepord. “Boeren, transporteurs, slachthuismedewerkers en anderen in de vee-industrie zouden geen toegang mogen hebben tot deze martelwerktuigen,” zegt Animal Rights campagneleider Erwin Vermeulen.
“Het schoppen en slaan van dieren is verboden en de betrokken werknemers, hun opzichters en de eindverantwoordelijken binnen het bedrijf dienen hiervoor vervolgd te worden.“
– Erwin Vermeulen, Animal Rights
Trekken aan oren en staart en het schoppen van dieren
Onwillige kalveren worden gewelddadig aan hun oren en hun staart getrokken, en ze worden geschopt. Vermeulen kan er kwaad om worden: “Het schoppen en slaan van dieren is verboden en de betrokken werknemers, hun opzichters en de eindverantwoordelijken binnen het bedrijf dienen hiervoor vervolgd te worden.”
Een kalf wordt natgespoten en krijgt vervolgens elektrische schokken toegediend
Mishandeling met penschiettoestel
Zich verzettende runderen worden mishandeld met het pneumatische penschiettoestel. Het toestel wordt regelmatig verkeerd geplaatst, zodat de dieren ‘enkel’ verwond worden wat herhaald schieten noodzakelijk maakt voor bedwelming. “Het is tijd voor een grootschalig, onafhankelijk onderzoek naar dierenleed in de slachthuizen,” vindt Els van Campenhout.
“Het moet afgelopen zijn met de leugen dat deze dieren geen weet hebben van wat hun te wachten staat; het ontkennen van hun immense lijden is een misdaad op zich.“
– Susan Hartland, Animal Rights
Angst, paniek & stress
De overduidelijke angst, paniek en stress van de kalveren is in de ogen van de dieren af te lezen in hun pogingen tot verzet. “Het moet afgelopen zijn met de leugen dat deze dieren geen weet hebben van wat hun te wachten staat,” zegt Animal Rights directeur Susan Hartland. “Het ontkennen van hun immense lijden is een misdaad op zich.”
Slachthuis VanDrie België te Hasselt
Slachthuis VanDrie Hasselt heeft een vergunning om 850 kalveren per dag te slachten gedurende 2 dagen per week en 52 weken per jaar, wat neerkomt op 1700 kalveren per week en 88.400 kalveren per jaar. “De Vlaamse overheid of Van Drie zelf moet het slachthuis, dat in 2020 toch zal ophouden te bestaan, onmiddellijk sluiten,” vindt Vermeulen.
Een exportindustrie
Jaarlijks worden circa 1,5 miljoen kalveren geslacht bij VanDrie Group. Meer dan 95% daarvan wordt over de hele wereld geëxporteerd. “Nederlandse en Belgische kalveren worden dus mishandeld en afgeslacht voor het winstbejag van een exportindustrie,” zegt Vermeulen.
Een kalf wordt aan de staart getrokken
Kies plantaardig
Met dit onderzoek vraagt Animal Rights opnieuw aandacht voor het leed van dieren in de vlees- en zuivelindustrie. De dierenrechtenorganisatie wil in de eerste plaats mensen aanmoedigen om te kiezen voor een plantaardig dieet waarvoor geen enkel dier hoeft te lijden en te sterven.
Volgens dierenartsenorganisatie [Caring Vets](https://www.caringvets.nl/berichten/reactie-beelden-ar-varkensstallen/), waarbij ruim 130 dierenartsen zijn aangesloten, tonen de [undercoverbeelden bij twee Nederlandse varkensfokkerijen](https://www.animalrights.nl/animal-rights-undercover-hart-van-de-varkensindustrie) de normale gang van zaken in de sector: “Wat het meest schokkend is aan deze beelden, is dat zo veel mensen denken dat het hier om excessen gaat op twee varkensfokkerijen. Mensen hebben blijkbaar geen idee hoe er met dieren wordt omgegaan en waar ons voedsel van geproduceerd wordt.”
Lees ook: [Brief van undercoverman Tom](https://www.animalrights.nl/brief-van-undercoverman-tom).
Caring Vets laat op haar website weten: “Veel biggen in de varkenshouderij worden ziek. Dit komt onder andere doordat biggen te abrupt en te vroeg gespeend worden, gemiddeld op zo’n 25 dagen leeftijd, terwijl 60-120 dagen leeftijd natuurlijk zou zijn. De stress die dit veroorzaakt leidt tot gezondheidsproblemen. De darmen raken beschadigd en daardoor treedt bij veel biggen diarree op, vaak gevolgd door andere ziektes zoals hersenvliesontsteking, zoals te zien is bij de big die in het filmpje op zijn zij ligt te spartelen.”
Volgens Caring Vets is de aandacht voor zieke varkentjes beperkt door het grote aantal biggen dat binnen een korte periode geboren wordt. “De norm is dat zieke dieren met antibiotica behandeld worden, maar verdere verzorging ontbreekt over het algemeen.”
[vimeo:https://vimeo.com/305187235]
Op de beelden is verder te zien hoe letterlijk de mest uit biggetjes wordt geknepen voor een monster en hoe zeugen rondlopen met vervormingen, uitgegroeide hoeven, tumorachtige vergroeiingen en lelijke wonden. “Varkens zijn intelligente, sociale wezens die veroordeeld zijn tot een troosteloos, ziekmakend bestaan in de vleesindustrie,” aldus Animal Rights campagneleider Erwin Vermeulen.
De reactie van de dierenartsenorganisatie staat haaks op de uitlatingen van Landbouwminister Carola Schouten. De standaard reactie is dat de Animal Rights undercoverbeelden niet representatief zijn, in dit geval voor de Nederlandse varkenshouderij. Ook de Producenten Organisatie Varkenhouderij steekt liever de kop in het zand en zegt zich niet te herkennen in de beelden.
Caring Vets wijst erop dat het afknippen of afbranden van staartjes bij biggen en het slijpen van tandjes “uiterst stressvolle en pijnlijke” ingrepen zijn.
Vermeulen: “Het couperen van de staart en het slijpen van de tanden zijn standaard praktijken die als routine bij de wet verboden zijn. De biggen gillen bij deze pijnlijke handelingen terwijl de moedervarkens, gevangen tussen de stalen stangen, machteloos toekijken.”
Animal Rights roept de consument op om niet langer mee te werken aan het dierenleed in de fokkerijen: “Nu de feestdagen weer voor de deur staan roepen we de consument op om te stoppen met vlees eten. Dat is de enige manier om het dierenleed een halt toe te roepen.”
Lees ook: [15 alternatieven voor varkensvlees](https://www.animalrights.nl/15-alternatieven-voor-varkensvlees).
De norm is dat zieke dieren met antibiotica behandeld worden, maar verdere verzorging ontbreekt over het algemeen.
Varkens zijn intelligente, sociale wezens die veroordeeld zijn tot een troosteloos, ziekmakend bestaan in de vleesindustrie.
