DE ANONIMITEIT VOORBIJ

okt 23, 2016

Onze missie bij Animal Rights is om het dierenleed uit de schaduw van de maatschappij te trekken, en onder de aandacht van het grote publiek te brengen. Spotlights aan, laat de camera maar draaien. De sector heeft doorgaans een hekel aan media-aandacht, ze verafschuwen dat er journalisten vragen gaan stellen over hun praktijken. Geen pottenkijkers gewenst.

Het onnoemelijk leed

De varkensstal waar Arthur en Olivia [gered werden](/animal-rights-redt-arthur-en-olivia) was donker, hun moeders veroordeeld tot productiemachines. Keer op keer worden ze zwanger gemaakt, hun leven sleept zich langzaam voort tussen metalen stangen. Keer op keer worden hun biggetjes weggenomen, om te worden opgefokt tot vleesvarken en na zes maand te worden afgevoerd naar het slachthuis. Een nachtmerrie voor elke moeder.
Overal vonden we dode biggen. Sommige biggetjes waren erg verzwakt, ze zouden het nooit halen. Arthur en Olivia waren twee zo’n biggetjes. We hebben ervoor gekozen om hen te redden van een zekere dood.

Een goed leven

Arthur en Olivia leiden nu een goed leven. Ze werden opgevangen door een liefdevol gezin. Ze krijgen de nodige voeding, medische zorg, en vooral liefde en aandacht die ze hard nodig hebben. Zoals je kan zien op de beelden hebben ze het naar hun zin! Hun oormerken zijn verwijderd, en ze zijn ongelooflijk gegroeid, op amper zes weken tijd. Ze zijn onafscheidelijk: als Olivia even uit het zicht verdwijnt, begint Arthur te knorren zodat hij haar terug vindt. Ze kunnen niet meer zonder elkaar. Begrijpelijk, als je weet wat ze doorgemaakt hebben. Samen kunnen ze genieten van hun nieuwe leven. Wist je dat varkens wel 20 jaar oud kunnen worden?

Ambassadeurs

Arthur en Olivia zijn de ambassadeurs voor alle varkens in de sector. Ze zijn het gezicht, ze dragen de boodschap van hun miljoenen broertjes en zusjes die in de [Vlaamse en Nederlandse varkensstallen](stop-de-slacht/varkens) opgesloten zitten: “Eet geen vlees! Ons lichaam is niet bedoeld om jouw voedsel te zijn.” Door video’s en foto’s van hen te verspreiden, dragen we die boodschap uit. We zijn enorm blij dat varkens hun ambassadeurs hebben die ze verdienen. De dolle fratsen van Arthur en Olivia tonen dat varkens net zoals honden behoefte hebben om te ravotten, met hun snuit op verkenning te gaan, en te genieten onder de zon.

De toekomst brengt nieuwe hoop

Terwijl je dit leest zijn wetenschappers en entrepreneurs druk bezig in laboratoria en keukens om het perfecte stukje vlees na te maken. De smaak en textuur is net als echt vlees, en er wordt verwacht dat er over 5 à 7 jaar [echt namaakvlees](/plant-power/de-toekomst-van-vlees-plantaardig) in de supermarkten ligt. Echt vlees van spierweefsel, waarvoor geen dieren hoeven te sterven, en wat bovendien gezonder is en vrij van schadelijke stoffen. De technologie evolueert aan een duizelingwekkend tempo. Elke dag lijkt er ook wel een nieuwe vleesvervanger bij te komen. Het merk ‘Gardein’ bijvoorbeeld, maakt vleesballetjes en kipstukjes, niet meer te onderscheiden van echt vlees.

Kijk op onze [Plant Power pagina’s](/plant-power/plantaardige-vervangers) hoe je makkelijk vlees kan vervangen.

Benoit van den Broeck
Campagnecoordinator

ANIMAL RIGHTS REDT ARTHUR EN OLIVIA

okt 13, 2016

Tijdens een undercoveronderzoek in een Vlaamse biggenfokkerij troffen activisten van Animal Rights twee zwakke biggetjes aan die dreigden om te komen van honger. Het Animal Rights Rescue Team besloot de biggen mee te nemen naar een opvangplek waar zij de nodige voeding en zorg kregen. De geredde biggen gaan nu door het leven als Arthur en Olivia.

Arthur & Olivia

In de biggenfokkerij zagen de activisten hoe Arthur, een opvallend kleine big, vruchteloos probeerde om wat melk te bemachtigen bij het moederdier. De concurrentie van zijn vele broertjes en zussen was te groot. Olivia zat slapjes in een hoekje van de kraambox. De activisten namen de biggen mee om hen de noodzakelijke zorg te geven. Arthur en Olivia zijn intussen flink aangesterkt. Zij mogen de rest van hun leven doorbrengen bij liefhebbende mensen en zullen nooit in een slachthuis belanden.

Vechten om te overleven

Door jarenlang doorgedreven fokprogramma’s in de varkenssector, zijn de ‘productiecijfers’ van moedervarkens kunstmatig de hoogte ingejaagd. Een zeug krijgt gemiddeld 14 levend geboren biggetjes per worp. Dat cijfer is de afgelopen jaren in stijgende lijn gegaan, maar ook het aantal doodgeboren biggen neemt toe. Onder de levend geboren biggen is de competitie groot. Het is vechten om een plekje bij de tepels van de moeder. De zwakkere biggen kunnen sterven door ondervoeding. Zwakke dieren krijgen geen diergeneeskundige zorg. De kosten van een dierenarts wegen eenvoudigweg niet op tegen de handelswaarde van een big.^{1 2}

Biggensterfte

Dode en stervende biggen in de kraamstal worden door de sector als een normaal verschijnsel beschouwd. 8% van de biggen wordt doodgeboren. Het sterftecijfer bij biggen in de eerste levensweken ligt op 12%, of met andere woorden: één op de vijf biggen komt niet levend uit de kraamstal. De dode biggen worden in een kadaverbak op straat gezet om opgehaald te worden door een destructiebedrijf. De overlevende biggen worden in zes maanden tijd vetgemest voor de [slacht](/stop-de-slacht/varkens).³

[vimeo:http://vimeo.com/187133543]

Moederdieren

Ook bij de moedervarkens zijn de welzijnsproblemen ernstig. Gemiddeld worden ‘fokzeugen’ vier jaar ‘gebruikt’ in de varkenshouderij. Binnen die tijd werpen ze een zestal keer jongen. Sommige zeugen worden al eerder afgevoerd, vaak omwille van vruchtbaarheidsproblemen ten gevolge van de ver doorgedreven fokprogramma’s in de sector. De tweede belangrijkste reden om zeugen vroegtijdig af te voeren is kreupelheid. 10% van alle zeugen in de varkenssector lijdt aan poot- en klauwproblemen vanwege de beperkte bewegingsvrijheid tussen de stangen in de [zeugenstallen](/stop-de-slacht/varkens).

Vele misstanden

In augustus 2016 filmde Animal Rights misstanden bij varkensslachthuis [Porc Meat](/animal-rights-filmt-misstanden-bij-porc-meat-zele) te Zele. In maart 2016 bracht Animal Rights beelden naar buiten van dierenmishandeling in een Nederlandse varkenshouderij. Op de [beelden](/undercover-de-megastal-van-varkensbaron-straathof) is te zien hoe een nog levend biggetje als afval tussen dode soortgenootjes wordt geworpen. In 2013 kwam de varkenssector ook al in opspraak, toen dierenrechtenorganisatie Bite Back beelden naar buiten bracht van stervende biggetjes en lijdende moederdieren in Vlaamse stallen.⁴ Het onderzoek van de dierenrechtenorganisaties toont aan dat dierenleed niet uitzonderlijk is in de varkenshouderij.

Oproep om diervriendelijk te leven

Varkens zijn intelligente en gevoelige dieren. De manier waarop ze in de varkenshouderij behandeld worden brengt hun fysieke en mentale welzijn ernstige schade toe. Animal Rights roept mensen op om hier niet aan mee te werken.
Lucas: ‘Door te kiezen voor plantaardige voeding kunnen heel wat varkens gespaard worden van de ellende in de vleesindustrie. Met onze Plant Power-campagne helpen we mensen op weg naar een [diervriendelijke levensstijl](/plant-power).’

‘Zwakke biggen worden in de varkenssector aan hun lot overgelaten en sterven. Wij zagen het als onze burgerplicht om Arthur en Olivia te redden’.

1. http://www.pigbusiness.nl/nieuws/2253/weer-meer-gespeende-biggen-per-zeug ↩
2. http://www.buitenpraktijk.ugent.be/v2/singlepages/artikelenarchief/artikelenvarken/biggensterfte.pdf↩
3. http://www.buitenpraktijk.ugent.be/v2/singlepages/artikelenarchief/artikelenvarken/biggensterfte.pdf↩
4. http://www.varkensleedvlaanderen.be/het-onderzoek/aangetroffen-wantoestanden/ ↩

ANIMAL RIGHTS PROTEST BIJ KIPPENSLACHTERIJ RAVELS

okt 12, 2016

50 activisten van Animal Rights protesteerden dinsdagochtend 11 oktober 2016 tegen het slachten van kippen bij slachthuis Pluvera in Ravels. Op deze locatie worden elke werkdag 70.000 ‘afgedankte’ leghennen geslacht om verwerkt te worden tot soepkip. Pluvera legde de slacht stil vanwege de actie.

UNDERCOVERBEELDEN

Animal Rights is geschokt door de toestand waarin maar liefst 4,5 miljoen legkippen leven in de Vlaamse eiersector. De dierenrechtenorganisatie spreekt over horrorcondities; zij maakten beelden van gewonde, zieke en kale kippen in krappe kooien.

Op [de beelden](/red-de-legkippen) is te zien dat de kippen vrijwel kaal zijn: zij hebben amper veren op hun lichaam. Het verenpikken wordt veroorzaakt door frustratie of stress. Verenpikken is een vorm van kannibalisme onder kippen en komt niet voor in de vrije natuur, maar alleen bij kippen in gevangenschap. Niet verwonderlijk dat de slechte en vieze omstandigheden waarin de kippen leven voor veel uitval zorgt. Lucas: “We zagen vele dode dieren tussen de levende kippen liggen. Sommige dieren waren al in vergaande staat van ontbinding.”

[vimeo:https://vimeo.com/182603627]

VERWONDINGEN

Animal Rights constateerde dat vele legkippen rondliepen met onbehandelde infecties. Lucas: “Een gewonde of zieke legkip wordt niet behandeld door een dierenarts maar aan haar lot overgelaten. Behandelen kost geld en de legkippen moeten juist geld opbrengen. Dieren betalen letterlijk de prijs. “We zagen tevens dat vele legkippen zweren en zwellingen aan hun poten hadden opgelopen. Dit komt mede door de draadgazen ondergrond van de kooi waar de dieren maandenlang in moeten leven.

STOP DE SLACHT

De leghennen worden bij het slachthuis aangeleverd in kratten. Vervolgens worden de dieren bedwelmd met gas en ondersteboven gehesen aan vleeshaken. De halsslagaders worden doorgesneden om het dier te laten leegbloeden. Het vlees van de ‘afgedankte’ leghennen is niet meer geschikt voor normale vleesconsumptie en wordt verwerkt tot soepkip. De dierenrechtenorganisatie is echter tegen het slachten van alle dieren. Lucas: “We kunnen al onze voedingsstoffen halen uit geheel plantaardige voeding. Door geen vlees te eten bespaar je vele dieren een akelig leven in de veehouderij.”

“Wij maakten recentelijk beelden van gewonde, zieke en kale kippen, opgesloten in de kooien van de eiersector. Na een leven vol ellende worden de dieren hardhandig in kratten gestopt en vervoerd naar het slachthuis om geslacht te worden.”

KIPPEN FILMEN, KIPPEN REDDEN

okt 3, 2016

Als ervaren activist denk je na al die jaren dat weinig je nog kan raken. Je hebt al zoveel leed gezien dat je er bijna ‘gewend’ aan geraakt bent. Ik ben dagelijks op de computer bezig met foto’s en video bewerken, uren na elkaar zie ik beelden van gemartelde, gewonde, en verwaarloosde dieren. Geen leuk werk, maar deze beelden de wereld insturen is nu eenmaal belangrijk. De waarheid moet aan het licht komen.

Ik scherm mezelf af voor het dierenleed, zodat ik nog lang op een gezonde manier activist kan zijn voor de stemlozen. Soms komt er echter iets door het pantser heen, dat ik rond mezelf gebouwd heb. Soms is het dierenleed zo erg, dat je tot in het binnenste van je hart geraakt wordt. Zo was het ook in de ‘horrorschuur’, waar we leghennen gefilmd hebben die opeengepakt zaten in kooien.

Stel je voor; je komt binnen in een gebouw waar 160.000 kippen in kooien zitten, verdeeld over 3 verdiepingen. Het gebouw loopt door tot zover je kunt zien. Een oorverdovend lawaai, overal opwaaiend stof, duizenden oogjes staren je aan. ‘Wie ben je?’ ‘Ga je ons kwaad aandoen?’
Je hebt een camera bij de hand om het dierenleed vast te leggen. Je weet niet waar je eerst moet kijken, want overal is wel iets te zien, en je moet duizenden kippen inspecteren. Er komt van alles voorbij: kale kippen, dode kippen, half vergane kippen, kippen met wonden, gezwellen, overal uitwerpselen, dood en verderf. Een ware hel.

En dan komt het ergste: sommige kipjes staren je aan, recht in je ogen. Ze kijken je aan met een vragende, onderzoekende blik. Ze weten dat je anders bent, je bent geen brute werknemer die de eieren komt ophalen of dode kippen verwijderen. Je loopt heel voorzichtig door de gangen met je camera. Je probeert de beelden vast te leggen zodat de buitenwereld weet wat zich afspeelt achter gesloten deuren.
Andere kipjes staan op bezwijken, de omgeving is dermate hard dat ze het niet lang meer zullen volhouden. Ze kwijnen weg, met een gebroken pootje, diarree of een andere aandoening. Ze zullen een langzame dood sterven, en niemand zal hen helpen.

Die wetenschap is erg zwaar om te dragen. De dag na het onderzoek zink ik weg in een heel donkere plaats, en mijn emoties worden me te veel. Al die zieltjes die ondraaglijk lijden, het onrecht raakt me als een slag van de hamer. Ik kan mezelf er niet toe bewegen om de beelden te bekijken, ik kan de horror niet meer verdragen. De beelden staan op mijn netvlies gebrand, mijn gedachten zijn ver weg.

Enkele weken na ons bezoek besluiten we om een aantal kippen weg te halen uit de horrorschuur. We willen een aantal dieren een nieuw leven geven, een leven als een normale kip. Pikken in het gras, achter insecten aanzitten, stofbaden nemen, in een boom slapen, kortom: hun natuurlijke gedrag uitoefenen.

Met het Rescue Team van Animal Rights zorgen we ervoor dat de kippen uit de kooien gehaald worden en in transportkratjes naar hun nieuwe thuis worden gebracht. Heel voorzichtig geven we hen water, voedsel en medische zorg. De kipjes passen zich snel aan, al zie je dat ze zwaar beschadigd zijn.
We voelen ons gelukkig, wetende dat deze dieren het goed zullen hebben hier.

Met deze symbolische actie willen we een statement maken: we willen niet dat dieren opgesloten zitten in kooien. De kooien moeten leeg, dieren zijn niet gemaakt om ons van vlees, melk of eieren te voorzien. Een plantaardige levensstijl is goed voor jezelf, voor het milieu, en uiteraard het beste voor de dieren.
Dit leed is niet meer van deze tijd. We willen een verbod op dit soort praktijken. Dit moet strafbaar worden.
We willen bovendien dat de democratie haar werk kan doen: de meeste mensen zijn tegen dierenleed. Het wordt dus tijd dat politici luisteren naar de bevolking en wetten uitvaardigen om dieren te beschermen. We willen dat er dringend werk wordt gemaakt van betere statuten voor dieren.

Kippen zijn intelligente dieren. Ze kunnen tellen, ze herkennen verschillende mensen, ze kunnen anticiperen op iets wat in de toekomst ligt. Moederhennen vertonen bovendien empathie tegenover hun kuikens. Ze verdienen onze bescherming, samen met andere dieren die gebruikt en misbruikt worden in de veeteelt. Geen enkel dier verdient het om weg te rotten in een kooi, zonder zorg, zonder een greintje respect. Ik eet zelf al 17 jaar geen vlees meer, en eieren heb ik ook niet nodig. Ik ben perfect gezond, en dat zonder dierlijke producten. Het is heel makkelijk, iedereen kan het.

[Lees hoe je dierlijke producten kunt vervangen.](/plant-power/plantaardige-vervangers)

Benoit van den Broeck
Campagnecoordinator