Nieuwe undercoverbeelden van dierenrechtenorganisatie Animal Rights tonen de bedroevende levensomstandigheden van nertsen aan in de voormalige steenbakkerij in Langemark. Op de beelden is te zien hoe de pelsdieren in de zwaar vervuilde nertsenfokkerij in zeer vieze kooien vol met uitwerpselen moeten leven.
Inspectie
Het departement Leefmilieu, Natuur en Energie van de Vlaamse overheid constateerde tijdens een inspectie in 2015 dat nertsenfokker Coffyn in Langemark in overtreding was. Zo werden de kadavers van de nertsen niet in de vrieskist opgeslagen maar op de mestvaalt geworpen. Bovendien is de nertsenfokkerij niet afgesloten waardoor nertsen kunnen ontsnappen.
Animal Rights inspecteerde in 2015 tweemaal de condities van de nertsenfokkerij in de voormalige steenbakkerij. Nadine Lucas, was zelf ooggetuige. “Bij binnenkomst zagen we lange rijen van draadgazen kooien met daarin krijsende nertsen. De nestboxen van de nertsen zaten vol met uitwerpselen. Meerdere dode nertsen lagen in de kooien of op de grond en waren in staat van ontbinding. De gehele nertsenfokkerij was zwaar vervuild.”
Petitie voor sluiting
Inmiddels hebben al 10.000 mensen gehoor gegeven aan de oproep van Animal Rights om op de website [de petitie voor sluiting van de nertsenfokkerij](/sluit-de-steenbakkerij) te tekenen. Lucas: “We gaan de handtekeningen aanbieden aan Ben Weyts, de Vlaamse minister van Dierenwelzijn, en willen een verbod op de nertsenfokkerij. De beelden spreken voor zich, wegkijken van dierenleed is geen optie meer.”
Eerdere beelden
Animal Rights bracht eerder al schokkende beelden naar buiten van verwaarloosde en gewonde nertsen in de nertsenfokkerij van Langemark. Lucas: “Vele nertsen hadden wonden en kale plekken op hun kop, vacht of staart, maar niets wees er op dat zij enige gepaste zorg of behandeling kregen. Deze nertsenfokkerij is een ware hel voor dieren.”
De advocaat van Animal Rights, Anthony Godfroid, dient klacht in bij het Parket van de procureur des Konings. Godfroid: “Uit de beelden die Animal Rights mij bezorgde, blijken diverse misdrijven. De Dierenwelzijnswet, het Koninklijk Besluit inzake de bescherming van voor landbouwdoeleinden gehouden dieren, en de Milieuwetgeving zijn geschonden. Wettelijk ingrijpen van minister Weyts is noodzakelijk”.
We zijn het zat en kondigen dan ook een manifestatie aan bij de nertsenfokkerij. Nertsen laten lijden voor een onnodig luxeproduct als een bontjas is onacceptabel.
Iedereen kent de typische hamburgers van fastfoodketens, maar wist je dat je zelf heerlijke burgers kan maken? En in tegenstelling tot de typische hamburger is de plantaardige burger gezond, maar ook superlekker en trendy. Ideaal om familie of vrienden uit te nodigen of jezelf te trakteren op een ‘healthy bite’!
Een ‘Plant Power burger’ maken is ook heel eenvoudig. Je hebt helemaal niet zoveel ingrediënten nodig.
We vertrekken van een basis met een goede bindende kracht zoals rijst, quinoa, boekweit, peulvruchten(linzen, kikkererwten), bloem, havermout, rijstmeel, maizena, bulgur, paneermeel…
Gemalen lijnzaad heeft ook een sterk bindende werking, en is heel voedzaam. Meng één eetlepel met drie eetlepels water en klop dit op met een vork. Laat even staan en je krijgt een plakkerig papje. Als je alleen hele lijnzaadjes hebt kun je twee eetlepels lijnzaad met de staafmixer met 50 ml water pureren.
VOORBEELD VAN EEN BASISMENGELING
400g kikkererwten(gekookt-uitgelekt) 40g of 4 el havermout 1ui, in stukjes en aangestoofd zout/peper 1tl oosterse kruiden zoals za’atar 1tl peper zoals espelettepeper
Doe alles in een blender tot je een grof mengsel hebt.(of met een staafmixer) Zet minstens 1 uur in de koelkast, afgedekt. Vorm burgers en laat ze nog een uur rusten in de koelkast, dit is belangrijk zodat ze goed binden. Bak de burgers 5 min aan elke kant in olie in een -goed warme- pan met antiaanbaklaag tot ze mooi kleuren.
Van dit basismengsel kan eindeloos variëren:
Spinazieburger: Laat 225g spinazie slinken in een scheutje olie of water met fijngesnipperde knoflook, laat het vocht er goed uitlopen, snij de spinazie fijn, laat het goed afkoelen en mix met het basismengsel.
Groenteburger: Maak een groentemengeling van 60g, zoals wortel, paprika, courgette en stoof even in wat olie. Laat goed uitlekken en mix met het basismengsel.
Rode bietenburger: Neem gekookte bietjes en snij ze in blokjes, en mix samen met een handvol walnoten mee met het basismengsel.
Burgertips:
Laat het smaken: gebruik smaakmakers zoals ui, peterselie, basilicum, dille, munt, gember, kervel, koriander, oregano en kurkuma, paprikapoeder,…
Gebruik je smaakmakers voorzichtig, combineer niet teveel. Proef het mengsel even en voeg daarna nog wat toe indien nodig.
Je mengsel moet een goede consistentie hebben. Als het te nat is, doe er wat bloem bij. Als het te droog is doe er nog een klein beetje water bij. Let op met groenten en paddestoelen die erg veel vocht afgeven. Stoof je groenten en druk het vocht er eerst uit voor je het mixt.
Bak uien, noten en kruiden even aan, dan komen de smaken beter vrij.
Maak je handen nat als je gaat burgers vormen. Maak balletjes en druk ze dan plat. Maak je burgers niet te groot of te klein. Haal je burgers door het fijngemalen paneermeel, en laat rusten op bakpapier in de koelkast.
Je kan je burgers ook bakken op een bakplaat in de oven(op bakpapier) op 200°C.
Maak extra fancy burgers met gebakken portobello, gegrilde groenten. Deze kunnen ook de burger vervangen
Serveer met een sausje!
Veganaise
100 ml sojamelk
175 – 250 ml zonnebloemolie
1 el (appel)azijn
1 tl mosterd
1 – 2 tl zout
1 – 2 tl agavesiroop
Meng alles in een hoge recipiënt en mix met een staafmixer. Maak het pittig met wat wasabi of voeg fijngehakte bieslook toe. Je kan ook een beetje sojasaus toevoegen om het zout in de verf te zetten.
Yoghurtsaus
2,5 dl ongezoete (natuur)yoghurt van Provamel of Alpro.
November. Vergassingstijd op de nertsenfokkerijen. Het is halftwee ‘s nachts. We lopen langs het fietspad in het buitengebied van Langemark. In het maanlicht doemt het silhouet op van de oude steenbakkerij. Het lijkt wel een oorlogsruïne. In deze bunkerachtige constructie worden duizenden nertsen gefokt voor de bontindustrie.
Het is ons tweede bezoek aan de bontfokkerij te Langemark. Anderhalve maand geleden hebben we hier beeldopnames gemaakt. Pijnlijke beelden van lijdende dieren in kooien, op elkaar gepropt in een smerig oud gebouw. In de nestkisten waar de dieren geacht worden te slapen stapelt de viezigheid zich op. Sommige nestkisten zijn tot over de helft gevuld met uitwerpselen. Onder de kooien, op de vloer, nog meer stront. De stank in de fokkerij is niet te harden. Vliegjes zwermen rond je hoofd. In deze hallucinante omgeving brengen de nertsen van Langemark hun miserabele leven door.
Toen we in november opnieuw de fokkerij binnen kwamen, waren we voorbereid op de viezigheid en de stank. Maar wat we nog meer aantroffen bij ons tweede bezoek overtrof onze ergste verwachtingen. Een hels concert van gekrijs en gepiep galmde door de steenbakkerij. De nertsen waren een stuk groter geworden sinds de vorige keer.
Overal om ons heen waren vechtpartijen aan de gang. De nertsen, van nature solitaire dieren, werden gek van elkaars aanwezigheid en vochten op leven en dood voor een stukje territorium. Veel dieren zagen er gehavend uit. Kale staarten en huidletsels blonken luguber in het licht van onze zaklampen. We zagen verschillende nertsen met toegetakelde staarten. Er zat geen huid meer op. Andere nertsen hadden open wonden met een smurrie van bloed, uitwerpselen en andere viezigheid erin.
Terwijl onze cameraman zich haastte om deze trieste ellende vast te leggen, ging ik op de uitkijk staan aan het uiteinde van de fokkerij. Daar bevond zich de werkplaats waar de dieren gepelsd worden. Er brandde licht in de werkplaats. Door een raampje zag ik een grote vrieskast waarin de kadavers van gevilde dieren worden gedumpt. De motoren van de koelinstallatie ronkten op volle toeren. Wellicht zat de vriezer in deze tijd van het jaar stampvol. Behalve het lawaai van de installaties was het rustig op de plek waar ik stond. In dit gedeelte van de fokkerij waren de kooien al leeg gehaald. Ik hoorde enkel nog het gekrijs van de nertsen verderop.
De bedwelmende stank van urine en stront, het gepiep en gekrijs van dieren die geen kant op kunnen, de gedachte aan de gepelsde kadavers in de vriezer… het begon te duizelen in mijn hoofd. In de duisternis zocht ik steun op de rij kooien achter me. Mijn hand raakte iets harigs en koud. Ik deed mijn zaklamp aan en ontdekte een dode nerts bovenop een kooi. Hij was niet de enige. In de straal van mijn lamp zag ik lange rijen dode nertsen liggen. De dieren waren eerder op de dag vergast
Arm dier. Jouw huid wordt straks rond iemands nek gedrapeerd. Iemand met een koud geweten die een warme jas wil.
Nadine Lucas
Wat een droevige aanblik was dat. Koude rillingen liepen over mijn rug. Achter mij hoorde ik het angstgekrijs van levende nertsen. Voor mij zag ik de rij vers vergaste nertsen. Hun dode ogen leken gevuld met vraagtekens over de zin van dit alles. Machteloos en ontredderd streelde ik een nertsenhoofdje. Het voelde koud en stijf aan. Ik keek in de ontzielde ogen van het dier en legde een belofte af.
“Ik neem jouw verhaal mee naar buiten, kleine nerts. Een verhaal van verborgen leed en mishandeling. Ik ga de wereld vertellen wat een afschuwelijke plek dit is. Ik zal verantwoordelijken en beleidsmakers met dit onrecht confronteren tot heel deze ziekelijke bontindustrie voorgoed verboden is. Dat beloof ik je.”
Animal Rights toont schokkende undercoverbeelden van verwaarloosde en gewonde nertsen in een voormalige steenbakkerij in het Vlaamse Langemark. Op de beelden zie je de stress, angst en pijn van duizenden nertsen die opgesloten zitten in draadgazen kooien. De nertsen worden gefokt om bontjassen van hun pels te maken.
Inspectie
Animal Rights inspecteerde tweemaal de condities van de nertsenfokkerij in de voormalige steenbakkerij. Nadine Lucas, was zelf ooggetuige. “Bij binnenkomst van de ‘steenbakkerij’ zagen we lange rijen van draadgazen kooien met daarin krijsende nertsen. Op de grond troffen we een roestige gedeukte vangkooi aan waarin twee nertsen gevangen zaten. De vangkooi was zo krap dat de dieren zich amper konden bewegen. Het was onduidelijk hoelang de nertsen zich al in deze hachelijke situatie bevonden, zonder eten of zelfs maar een slokje water.
Gewonde dieren
De nerts is van nature een solitair levend dier en verdraagt geen andere nertsen in zijn territorium. In de ‘steenbakkerij’ kunnen de dieren echter geen kant op omdat zij opgesloten zitten in kleine draadgazen kooien. Er breken dan ook regelmatig vechtpartijen uit tussen de nertsen onderling, met zware verwondingen als gevolg.
Lucas: “Vele nertsen hadden wonden en kale plekken op hun kop, vacht of staart, maar niets wees er op dat zij enige gepaste zorg of behandeling kregen. In een aantal kooien zagen we dode nertsen liggen tussen de levende soortgenoten.”
Strafonderzoek
De eigenaar van de ‘steenbakkerij’ lapt de Dierenwelzijnswet aan zijn laars. De advocaat van Animal Rights, Anthony Godfroid, dient namens de dierenrechtenorganisatie een klacht in bij het Parket van de procureur des Konings.
“Uit de beelden die Animal Rights mij bezorgde, blijken diverse misdrijven. De Dierenwelzijnswet, het Koninklijk Besluit inzake de bescherming van voor landbouwdoeleinden gehouden dieren, en de Milieuwetgeving zijn geschonden. Wettelijk ingrijpen van minister Ben Weyts, de Vlaamse minister bevoegd voor dierenwelzijn, is noodzakelijk.” – Anthony Godfroid, advocaat
Petitie voor sluiting
Animal Rights is tevens een petitie gestart voor sluiting van de ‘steenbakkerij’. [De petitie kan getekend worden op onze website](verbied-de-nertsenfokkerij)
Lucas: “De undercoverbeelden brengen ernstige vormen van dierenmishandeling aan het licht. Het is een beschaafde samenleving onwaardig om dieren te fokken voor een onnodig luxeproduct als een bontkraag of bontjas. Wij willen dan ook dat deze hel voor dieren onmiddellijk gesloten wordt.”
“Wij zijn een petitie gestart voor sluiting. Tevens dienen wij een aanklacht in bij het Parket van de procureur des Konings. De ‘steenbakkerij’ is namelijk een ware hel voor dieren.”
Dit is een waar gebeurd verhaal met een ‘happy ending.’ Op dit moment gaan acht niets vermoedende labradors kwispelend door het leven. Achter een balletje aan, zwemmen, stoeien en knuffelen. Zoals het hoort. Het had zo anders kunnen aflopen…
Het begon allemaal met een informatieverzoek bij de Universiteit Maastricht waarbij ik hen verzocht mij alle informatie over dierproeven op honden te bezorgen. De universiteit valt onder de Wet Openbaarheid Bestuur en is wettelijk verplicht om deze stukken op te sturen. Uit de opgevraagde stukken bleek dat er plannen waren om dierproeven uit te voeren op 39 labradors! Dierproeven die zo zwaar waren dat vele labradors al zullen sterven tijdens de experimenten zelf.
Dit kon ik natuurlijk niet accepteren. Ik bedacht een campagne-strategie om de maatschappelijke druk op te voeren. Deze bestond uit:
1. Een grootschalige media campagne
2. Een online petitie als katalysator
3. Een follow-up was noodzakelijk om de aandacht vast te houden
4. Demonstraties als persmoment
5. De petitie aanbieden en in gesprek komen met de universiteit
Ik had al verschillende goede media contacten opgedaan dankzij de bevrijdingsactie van zes beagles uit een proefdierfokkerij in 2013. De keuze viel op een journalist van de Spits/Metro die regelmatig schrijft over dierenonderwerpen. Vrijdagochtend 22 augustus 2014 werd het stuk geplaatst op de website en op voorpagina van de Spits…
Binnen no-time explodeerde de online petitie. Vele duizenden mensen tekenden tegelijkertijd. Mensen deelden massaal het bericht op Facebook wat ervoor zorgde dat we een bereik hadden van meer dan 1 miljoen mensen op onze Facebookpagina. Andere media(ook in België!) pikten het nieuws van de labradors op. De maatschappelijke druk op de universiteit was enorm.
Maandag hadden we al resultaat geboekt. De universiteit kondigde aan de dierproeven op labradors op te schorten. De op dat moment acht opgesloten labradors werden per direct geplaatst bij een gespecialiseerde stichting! De pijnlijke en dodelijke dierproeven op de acht labradors stonden gepland op dinsdag 26 augustus 2014. We waren net op tijd!
De andere 31 labradors waren gelukkig nog niet besteld bij de proefdierfokker. We werden overspoeld met telefoontjes van mensen die een labrador wilden hebben. Alle acht labradors hebben een goede tehuis gevonden.
Alleen wat betekent opschorten? Is uitstel daadwerkelijk afstel? Of pakt de universiteit de draad weer op wanneer het rustig is? Ik was er niet gerust op en het was tijd voor een volgende stap.
Hartstichting betaalt
Dierproeven worden vaak gefinancierd met geld van goede doelen. Uit de opgevraagde stukken bleek dat de Britse Hartstichting de experimenten op 39 labradors gedeeltelijk financierden! Onze Britse collega’s kregen de primeur. ‘The Express’ plaatste een groot artikel met de kop ‘EXCLUSIVE: Labradors subjected to cruel tests paid for by British Heart Foundation.’
En hoe zit het met de Nederlandse Hartstichting? Ook zij besteden goed bedoelde donaties aan dierproeven. Beagles, grey hounds, Duitse herders en golden retrievers waren in het verleden de dupe aan de Universiteit Maastricht. Vaak met geld van de Hartstichting. Onze onthulling werd breed uitgemeten in de diverse kranten.
De universiteit kreeg klap op klap. En dat was precies de bedoeling. Voor mij was afstel de enige optie. Op 1 september 2014 vond er een demonstratie plaats voor de ingang van het proefdiercentrum. Ruim 150 mensen protesteerden en riepen om de vrijheid van de proefdieren. Opnieuw was er veel aandacht voor het onderwerp. Deze is noodzakelijk wanneer we verandering willen.
In gesprek
Al jarenlang probeer ik een gesprek aan te knopen met de universiteit. Drie maal werd een gesprek afgewezen. Nu zou het dan toch gebeuren. Het was woensdag 24 september en ik overhandigde meer dan 130.000 handtekeningen. De pers was weer massaal uitgerukt. Een onderzoeker had tegen de pers verkondigd dat de ‘experimenten gewoon door zullen gaan.’ De onderzoeker bleek voor zijn beurt te spreken. Er was nog geen goedkeuring. Ik was er echter niet gerust op.
Nu was het tijd voor de grote mars tegen dierproeven. Op dierendag, 4 oktober, kwamen maar liefst 1.000 mensen bij een op het Vrijthof in Maastricht. Niet alleen Nederlanders maar ook Belgen en Duitsers waren massaal afgekomen op deze belangrijke dag. De weergoden waren ons gunstig gezind met een lekker zonnetje. 39 baasjes liepen voorop met hun labradors als statement tegen dierproeven.
De universiteit zat ook niet stil. Zij gingen een commissie samenstellen die het geplande onderzoek onder de loep zou nemen. Een commissie die volstrekt geheim was en waar geen dierenbeschermers in zaten. Een onheilspellende gedachte. Mij werd verzekerd dat er geen beslissing zou komen voor december 2014…
Animal Rights
Begin 2015 veranderden we de naam van de stichting ADC in die van Stichting Animal Rights. Een verandering die voor zowel negatieve als positieve reacties zorgde. Niet langer lag de focus enkel op dierproeven maar ook op andere thema’s.
Ik ging ondertussen door met waar ik gebleven was: zorgen dat uitstel afstel werd. Ik vroeg opnieuw stukken op bij de Universiteit Maastricht om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen. Zo kwam ik te weten dat er een nieuw onderzoeksvoorstel was ingediend en goedgekeurd door de Dierenexperimentencommissie. Er zouden geen labradors gebruikt gaan worden maar andere honden. De experimenten moesten nu nog goedgekeurd worden door het College van Bestuur. Opnieuw trok ik aan de bel. De media nam het bericht over en er de universiteit stond weer volop in de schijnwerpers.
Uitstel wordt afstel
Het werd tijd voor een update vanuit de universiteit Maastricht. Ik vroeg een gesprek aan. Samen met onze woordvoerster Nadine Lucas zou ik 2 juli 2015 voor de tweede keer een gesprek voeren met de universiteit. Onderweg bereikte mij het fantastische nieuws dat het College van Bestuur had besloten om volledig te stoppen met hondenexperimenten!
De commissie had echter, zoals ik verwacht had, positief advies gegeven voor hondenexperimenten. Niet verwonderlijk gezien enkel de collega’s van de commissie gevraagd was om advies te geven. Het College van Bestuur besloot gelukkig voor een beleidsverandering: de hondenexperimenten waren voorgoed van de baan.
Nadine en ik keerden rechtsom huiswaarts om de pers te woord te staan. Het gesprek met de universiteit zou op een andere datum moeten plaats vinden.
Iets meer dan een jaar nadat ik de campagne had opgestart, op 17 september 2015, reisden we met een goed gevoel af richting Maastricht. Geen pers, geen spanning. Een goed gesprek met de universiteit over het dierproevenbeleid. Wat bleek? De maatschappelijke onrust over dierproeven had de universiteit een duwtje in de juiste richting gegeven. Er werd zelfs gesproken over een toekomst waarbij helemaal geen proefdieren meer nodig waren aan de universiteit. Sinds die dag zijn wij gesprekspartner van de universiteit. Ons doel is om de universiteit te stimuleren om dierproeven te vervangen door dierproefvrije technieken.
En de acht labradors? Die hebben nooit geweten wat hun boven het hoofd hing. Gelukkig maar.
Robert Molenaar
Oprichter Animal Rights
‘De aard en omvang van het protest brachten het College van Bestuur ertoe om het onderzoek op te schorten en de aanwezige labradors uit te plaatsen.’
Er werd zelfs gesproken over een toekomst waarbij helemaal geen proefdieren meer nodig waren aan de universiteit. Sinds die dag zijn wij gesprekspartner van de universiteit.
