Pasen is het feest van het voorjaar. Het staat symbool voor nieuw leven. De tragische ironie is dat mensen dat vanuit traditie vieren met het vernietigen van leven. Het eten van een kippenei springt het meest in het oog. Ook eieren staan symbool voor nieuw leven, maar door ze te eten, draag je bij aan het vergassen van haantjes die net uit het ei gekropen zijn en help je een industrie in stand te houden die dieren als producten behandelt. Gelukkig kun je Pasen ook plantaardig doorbrengen en op die manier het leven vieren. Door het te respecteren.
Lees ook: [3 handige tips om eieren te vervangen](https://www.animalrights.be/3-handige-tips-om-eieren-te-vervangen)
Onze cultuur doet het gebruiken van dieren voor als iets onschuldigs. Bij het gebruik van dierlijke producten doen we zelfs positieve associaties op. Als jong kind op school versier je met Pasen al eieren. Animal Rights laat keer op keer zien dat het gebruik van dieren niet onschuldig is. Haantjes van nog geen dag oud worden vergast en leghennen leiden een kort en ellendig leven. Ze zitten in stallen samengepakt met soortgenoten waardoor ze weinig ruimte en nauwelijks bewegingsvrijheid hebben. Lees meer over de eierindustrie en specifiek over wat er gebeurt met eendagshaantjes.
Gelukkig zijn er heerlijke plantaardige recepten waarmee je Pasen kunt vieren.
Vergeet scrambled eggs en kies voor Animal Rights scrambled tofu. In het filmpje hierboven laat Konrad Szymanski van Animal Rights zien hoe je dit maakt, geserveerd met heerlijke bruschetta. Je kunt voor de scrambled tofu kruiden gebruiken naar eigen smaak en zo lekker variëren. Gebruik kala namak als je de smaak van ei wilt nabootsen. Kala namak heet ook wel zwart zout en is te koop in sommige toko’s en natuurvoedingswinkels. Het is ook verkrijgbaar in vegan webshops als Veggie4u en Veggiedeli.
De Vegan Challenge heeft deze brochure met High Tea recepten voor Pasen, waaronder een heerlijke Paasstol.
Chocoladepaashaas is helaas vaak niet plantaardig. Vegan webshops hebben ze echter ook, samen met andere plantaardige Paasproducten! Bekijk bijvoorbeeld de paascollectie van Veggiedeli, [Veggie4U](https://webshop.veggie4u.nl/Paasassortiment) en ook Ekoplaza heeft vegan paaseitjes.
We hadden het al over kala namak als ingrediënt om een eismaak na te bootsen. Je kunt het over avocado strooien. De avocado smaakt dan naar een gekookt ei.
Wil je nog meer tips over hoe je een ei kunt vervangen? Ook bijvoorbeeld als ingrediënt in taart of chocoladepannenkoeken? Bekijk dan onze tips.
Vandaag is het ‘World Day for the End of Fishing’.1
Te vaak vergeten we vissen. Te vaak hechten we aan vissen minder belang dan aan veel andere dieren. Dat geldt zelfs voor dierenrechtenorganisaties. De meeste focussen niet op vissen.
We brengen vissen voor het gemak onder in één categorie. Tussen varkens, koeien, mensen, geiten en olifanten maken we strikt onderscheid. We zeggen niet: zoogdieren.
We tellen vissen, eenmaal gedood, voor het gemak per gewicht in tonnen, in plaats van in aantallen individuen. We kunnen op basis van deze statistieken een ruwe schatting maken: wereldwijd doden wij 2,7 biljoen vissen per jaar. Dat is 50 keer zoveel als de 56 miljard dieren uit de vee-industrie. Dus voor iedere kip, ieder varken, iedere koe, ieder schaap, ieder konijn, iedere geit, eend, kalkoen en ga zo maar door, doden we 50 vissen.
Maar het gaat niet om aantallen. Het is geen wedstrijdje statistiek. Het gaat om het onrecht dat we iedere keer één individu aandoen.
Hun lijden is verschrikkelijk. Als gevangen vis kun je misschien het beste doodgedrukt worden in een visnet. Beter dan een uur lang langzaam stikken op het droge. Beter dan een zuur of zoutbad. Beter dan dat bij vol bewustzijn je ingewanden uit je worden gesneden. Beter dan sterven in ijswater.
Beter? Het is verschrikkelijk om dat uit te drukken. Doodgedrukt worden tussen soortgenoten de beste optie? Als mens kun je je weinig dingen voorstellen die erger zijn. Het Heizeldrama staat in het collectieve geheugen gegrift. 2
Te vaak vergeten we de vissen. Hoeveel mensen worden er niet zelf benoemd vegetariër, maar blijven nog wel vissen eten? Waarom wordt vis verkocht met duurzaamheidslabels, wat betekent dat de vispopulatie in stand blijft, zodat mensen nog jarenlang door kunnen gaan met vissen doden? Waarom denken veel mensen en organisaties die opkomen voor de planeet vooral in termen van populaties? Dat we duurzaam moeten vissen in plaats van dat ze denken aan het leed van deze dieren?
In de supermarkt liggen blikjes met dolfijnvriendelijk gevangen tonijn. Of het ook tonijnvriendelijk is, lijkt niemand wat te kunnen schelen.
Laten we op deze dag, de World Day for the End of Fishing, stilstaan bij de vissen. Laten we de vissen ook morgen niet vergeten. En laten we blijven strijden voor een einde aan hun lijden. Voor een einde aan de visserij.
Op zondagavond 24 maart 2024 om 22:30 brak er brand uit op varkensfokkerij Coppens aan De Molenakker in het Brabantse Boekel. Hoeveel varkens er crepeerden is nog onbekend; het gaat in ieder geval om duizenden.
Animal Rights wil dat naast het onderzoek naar de oorzaak van de brand, er ook gekeken wordt naar de besluitvorming tijdens de bestrijding en welke prioriteit het redden van de varkenslevens daarin had. De dierenrechtenorganisatie is met name bezorgd over het stoppen van de ventilatie in de stallen die niet in brand stonden. Er moet transparantie komen over exact hoeveel dieren er omgekomen zijn, op welke wijze en in welke stallen.
Wat we nu weten
Eigenaar Machiel Coppens overleefde volgens de nieuwsberichten in 2015 al een aanslag met een vuurwapen door een maisveld in te vluchten. Deze geschiedenis voedde waarschijnlijk het vermoeden dat het hier om brandstichting gaat. Coppens is, zacht uitgedrukt, niet bepaald populair in het dorp en daar zouden de varkens weleens de dupe van kunnen zijn geworden.
In de brandende stal kwamen volgens de eerste berichten zeker 4.000 varkens om het leven, maar het aantal slachtoffers zou nog veel groter kunnen zijn. Om de brand veilig te kunnen blussen, schrijft het Brabants Dagblad, werd de stroom bij de varkensboerderij rond 00:30 uitgeschakeld. Een opgetrommeld noodaggregaat werd om onduidelijke redenen niet aangesloten.
Geen ventilatie is vaak dodelijk
Geen stroom betekent geen ventilatie via de luchtwassers. We weten van staldrama’s in Meddo, Maarheze, Haaren, Middelharnis, Heeswijk-Dinther etc. dat slechts een korte periode zonder verse lucht de varkens in moderne potdichte stallen fataal kan worden. De dieren leven boven hun eigen ontlasting waarvan de opstijgende ammoniakdampen snel dodelijk zijn als deze niet kunstmatig afgevoerd worden.
De prioriteit was niet het redden van varkens
De prioriteit van de veiligheidsregio lag bij het veilig blussen van de brand, schrijft de krant. Veilig voor de brandweerlieden en andere reddingswerkers dan. Het lijkt er vooralsnog op dat geen enkele poging werd gedaan om de varkens uit de aangrenzende stallen te redden door deze naar buiten te leiden.
Dubbel gevaar
De varkens in deze stallen waren dubbel in gevaar. Ze hadden niet alleen te vrezen van overslag van de band naar hun stal. Door het uitschakelen van de stroom en dus de ventilatie dreigden voor hen ook een verstikkingsdood. Er is geen mogelijkheid voor deze dieren om zelf te ontsnappen uit dit soort concentratiekampen, opgedeeld in hokken, met de zeugen vaak in kooi-constructies. Omdat de dieren nooit buiten komen en dus niet gewend zijn om de stal te verlaten, is het simpelweg openzetten van de deuren niet afdoende. De dieren zijn niet zelfredzaam meer.
Pas rond 02:00 werd de ventilatie in de niet door band getroffen stallen weer opgestart, anderhalf uur na het stoppen. Om 03:15 werd er ‘brand meester’ gegeven.
Onbekend aantal slachtoffers
Het is niet precies bekend hoeveel varkens er levend verbrand zijn in de vlammen, of gestikt zijn in de rook van het afgebrande deel van het stallencomplex. Er is al helemaal geen zicht op het aantal slachtoffers, als die er zijn, als gevolg van de ammoniakdampen in de stallen waarvan de ventilatie werd uitgeschakeld.
In de ervaring van Animal Rights is het eerder regel dan uitzondering dat het bedrijf en de autoriteiten de exacte cijfers achteraf weigeren bekend te maken.
Onderzoek
Er zal een hoop onderzoek plaatsvinden. De politie en het openbaar ministerie zullen zoeken naar bewijs voor brandstichting; de verzekering zal samen met de brandweer kijken naar de oorzaak van de brand om te bepalen of en hoeveel verzekeringsgeld er uitgekeerd moet worden; de omgevingsdienst zal nagaan welk gevaar er is voor de omgeving, bijvoorbeeld van vrijgekomen asbest of het glas van zonnepanelen; de Nederlandse voedsel- en warenautoriteit zou moeten onderzoeken of er sprake is van dierenmishandeling door het onthouden van de nodige zorg, bijvoorbeeld door het negeren van alarmsystemen, of het niet beschikken over noodsystemen.
Waar waarschijnlijk geen onderzoek naar gedaan wordt, behalve als we het eisen, is over de besluitvorming. Wie nam welke besluiten en wat waren de afwegingen daarbij? Wat waren de prioriteiten naast de veiligheid van de reddingswerkers? Was het redden van de gebouwen belangrijker dan het redden van de opgesloten varkens? Was het strikt noodzakelijk om de levens van (tien)duizenden varkens in gevaar te brengen door het stoppen van de ventilatie? Waarom was er geen noodaggregaat aanwezig en werd een aangevoerd aggregaat niet ingezet? Zijn er pogingen ondernomen om de levens van de varkens in de aangrenzende stallen te redden? Waarom niet?
Animal Rights vraagt om transparantie en onderzoek naar besluitvorming
Natuurlijk is de brand nog maar kort geleden en moeten we afgaan op niet altijd geverifieerde berichten in de pers. Misschien zijn er, laten we het hopen, wel geen varkens gestikt in de stallen waar de stroom werd afgesloten. Maar de vragen over de beslissingen die genomen werden, moeten nu worden gesteld, voordat het allemaal weer uit de herinnering en in de doofpot verdwijnt. Het ‘ruimen’ van de slachtoffers zal waarschijnlijk, zo is de ervaring, aan het oog onttrokken worden door hekwerken bekleed met zwart plastic en ‘pottenkijkers’ zullen door ingehuurde beveiligers op afstand worden gehouden, want het verhullen van de dodelijke uitwassen van de vee-industrie is over het algemeen een van de eerste prioriteiten.
Des te belangrijk is het dat er transparantie wordt geboden over het drama en en de vragen over de besluitvorming worden beantwoord. Dat is wel het minste waar de slachtoffers recht op hebben, vindt de dierenrechtenorganisatie. Animal rights zal hiervoor aankloppen bij de verschillende instanties.
Op 20 oktober 2023 vond in Port Louis, de hoofdstad van het Afrikaanse eiland Mauritius, de bijeenkomst ‘National Strategy for the Development of a Pharmaceutical and Biotechnology Sector’ plaats. Mauritius tracht met hulp van de Europese Unie, als onderdeel van het Africa RISE initiatief, een eigen dierproeven-industrie op te zetten. De regering van Mauritius ziet hier wel brood in in de nasleep van de Covid-19 pandemie. Het moet een steunpilaar van de Mauritiaanse economie worden.
Tijdens de bijeenkomst lanceerde het Mauritius Institute of Biotechnoloy Ltd het ‘EU Report on Biopharma Industry Development in Mauritius’ in de aanwezigheid van EU ambassadeur voor de republiek Mauritius Oskar Benedikt en de directeur van International Partnerships (INTPA) van de Europese Commissie Martin Seychell.
Het plan wordt gepresenteerd als een stap in de richting van Afrikaanse zelfvoorziening in de ontwikkeling en productie van vaccins, maar waarschijnlijker is de werkelijke drijfveer dat Mauritius al apen heeft, gefokt en in het wild, en denkt grof geld te kunnen verdienen door er zelf op te experimenteren.
Actievoerders voor de Ambassade van Mauritius in Brussel, 2020
De makaken van Mauritius
Belangrijk voor het opzetten van een dierproevenindustrie is de aanwezigheid van dieren om op te testen. Mauritius fungeert al jaren als een exporteur van makaken voor de dierproeven-industrie. De vergruisde apenhandelaar Hartelust uit Tilburg was, tot Corona, jarenlang een van de afnemers.
De apen werden in 1598 op het eiland geïntroduceerd door Nederlandse zeelui en kolonialen. De dieren aarden en er leven er nu een geschatte 60.000 makaken in het wild, die niet bij iedereen populair zijn. In de jaren ’80 van de vorige eeuw werden de dieren voor het eerst gevangen voor het fokken in gevangenschap en de export naar dierproef-laboratoria in de Westerse wereld. Jaarlijks worden wereldwijd zo’n 130.000 apen gebruikt in dierproeven, waarvan 11.000 tot 12.000 afkomstig zijn van Mauritius; 80% daarvan zou ondertussen gefokt zijn in gevangenschap.
Money, money, money
Een Bizweek artikel 1 laat geen twijfel bestaan over de beweegredenen: “The Non-Human Primate (NHP) Breeding industry presents an opportunity for Mauritius to maintain its economic stability through a niche industry. […] As Mauritius navigates the economic challenges of the 21st century, the NHP Breeding industry emerges as a potential powerhouse. If properly managed and developed, this industry could generate annual revenue of $2 billion for the Mauritian economy within a decade, indicates an official. Unlike the tourism industry, which relies on imported products and materials to operate, the NHP Breeding industry is primarily dependent on local resources. […] While the net inflow of dollars from tourism may not be as significant after accounting for operational expenses, the NHP Breeding industry’s contribution to export figures is considerable, currently standing at nearly 20%. And it is growing. In 2017, the export of macaques generated around MUR 700 – 800 million. By 2023, the revenue from the NHP Breeding industry had increased to nearly MUR 3 billion, underscoring the rapid growth and economic potential of this industry, claims an official. […] By opposing this industry, we risk losing the opportunity to be world leaders in a specific field. The question then becomes: Why kill an industry in which we could be number one? ”
Samenvattend: we hebben apen, laten we ze zelf gebruiken en er veel geld aan verdienen. Het eiland kijkt daarbij ook naar landen als India en China die de export van apen hebben stil gelegd en de dieren nu gebruiken in de eigen laboratoria. Opvallend is dat Mauritius als een van de redenen om zelf een dierproevenindustrie op te zetten, aandraagt dat het exporteren van apen eigenlijk onwenselijk is: “The export of monkeys is a process that is costly and is not appropriate for the welfare of the monkeys.”
Link met Charles River
De plotse ambitie van Mauritius om de dierproevenindustrie uit te bouwen, zou wel eens weinig te maken kunnen hebben met de ambitie om Afrika zelfvoorzienend te maken op het gebied van vaccins, zoals het Africa Rise rapport doet uitschijnen. Op 30 november 2023 kocht Charles River Inc een bijkomende 41% aandelen van het Mauritiaanse bedrijf Noveprim dat zich specialiseert in het leveren van makaken voor de proefdierindustrie. Charles River bezit nu 90% van de aandelen van Noveprim. 2
Betaalt de EU-belastingbetaler voor het verplaatsen van apen-experimenten naar Afrika?
De EU steunt niet alleen deze ambitie, maar financierde ook het eerder genoemde rapport en draagt partners en investeerders aan. Mauritius zou met name wrede toxicologietesten op de primaten uitvoeren, dit zijn wrede experimenten waarbij de apen experimentele medicijnen gevoerd worden om te kijken wat de effecten en potentiële bijwerkingen zijn. Deze testen zijn slechte wetenschap, omdat hun resultaten notoir onbetrouwbaar zijn. Slechts 1 op de 10 medicijnen blijkt vervolgens ook dezelfde werking te hebben in mensen.
Animal Rights is van mening dat het onethisch is om met geld van de Europese belastingbetaler te gebruiken om in Afrika dierproefcentra met apen op te zetten, die in de EU zelf, meer en meer, als onwenselijk worden gezien. Het lijkt absurd dat, terwijl de EU en nationale overheden streven naar het afbouwen van dierproeven (en zeker die op niet-menselijke primaten) en inzetten op alternatieven, facties binnen de Europese Commissie een hele nieuwe dierproeven-industrie helpen opzetten in Afrikaanse landen. Africa Rise steunt naast Mauritius ook Botswana en de SADC-regio in de promotie van de Biopharma-agenda.
Misschien is de reden van deze stap nog cynischer: Realiseert de dierproevenindustrie zich dat het onvermijdelijk is dat het testen op primaten in Europa verboden zal worden en treft ze daarom voorbereidingen om deze te verplaatsen naar, onder andere, Afrika? En slaagt de dierproevenlobby er vervolgens dan ook nog in om de Europese belastingbetaler voor de kosten van deze verplaatsing op te laten draaien?
Op 14 maart 2024 vroegen de Partij voor de Dieren en de Socialistische Partij nog aan Gedeputeerde Staten van Gelderland waarom de provincie niet handhavend is opgetreden “tegen de eendenboerderij van Duck-To in Hierden die stelselmatig te veel eenden hield en daarmee de Wet Natuurbescherming heeft overtreden?” De Statenvragen werden gesteld naar aanleiding van de Zembla uitzending ‘De Pekingeenden van Gelderland’, waarin ook Animal Rights aan het woord kwam.
Op 22 maart 2024, ruim een jaar nadat Animal Rights het handhavingsverzoek op 24 januari 2023 indiende, volgt er een besluit: ook de provincie Gelderland legt een dwangsom op aan het bedrijf, omdat er tenminste tot januari 2024 teveel eenden werden gehouden aan de Parallelweg 20 te Hierden.
Op de bewuste eendenmesterij, eigendom van eendenslachter Tomassen en gehuurd door voormalig eigenaar Hendrikse & Roos B.V., werd op 10 juni 2022 vogelgriep vastgesteld. Er werden in de dagen daarna “circa 100.000 eenden” ‘geruimd’ volgens opgave van het ministerie van LNV.
Animal Rights ontdekte dat er op het bedrijf ‘slechts’ 80.595 eenden gehouden mogen worden en diende handhavingsverzoeken in bij de gemeente Harderwijk, waar Hierden onder valt, en de provincie Gelderland vanwege het overtreden van, respectievelijk, de omgevingsvergunning en de natuurvergunning, waarin dat aantal is vastgelegd.
Last onder dwangsom van gemeente Harderwijk
Op 3 augustus 2023 reageerde de gemeente Harderwijk. Uit onderzoek door de omgevingsdienst bleek dat de overbezetting van eenden ten tijde van de ‘ruiming’ in juni 2022 geen geïsoleerd incident was.
Tijdens de ‘ruiming’ zijn 101.400 eenden afgemaakt. Maar ook op 5 mei 2022 waren er 102.900 ‘vleeseenden’ aanwezig; op 2 juni 103.650; op 12 september 97.000; op 10 oktober 104.000; op 7 november 108.000; en op 12 december 109.500.
De gemeente legt een last onder dwangsom op van 5.000 euro per overtreding tot maximaal 50.000 euro aan huurder Hendrikse & Roos B.V. en eigenaar Duck-To Farm B.V..
Last onder dwangsom van provincie Gelderland
Op 22 maart 2024, na diverse aanmaningen, wees ook de provincie het handhavingsverzoek van Animal Rights toe en legt een dwangsom op van 7.500 euro per dag tot een bedrag van 105.000 euro.
Uit berekeningen van de provincie blijkt dat naast de overtredingen uit 2022 er ook in 2023 en begin 2024 te veel eenden zijn gehouden. Het gemiddeld aantal gehouden eenden bleef voor 2022 onder het vergunde aantal, enkel en alleen omdat bij het bedrijf dat jaar tweemaal een vogelgriepbesmetting werd geconstateerd – op 4 februari en 10 juni 2022 – waardoor er in totaal drie maanden geen eenden aanwezig waren.
In 2023 werden er gemiddeld 100.141 eenden gehouden. In januari 2024 waren 94.600 eenden aanwezig, wederom ruim boven het vergunde aantal van 80.595.
Eenden worden in de stallen niet langer dan zeven weken vetgemest, waarna ze afgevoerd worden naar het slachthuis van Tomassen en er nieuwe eendenkuikens arriveren. De eendenhouderij stapelde dus overtreding op overtreding, ook na de eerste opgelegde dwangsom.
Geen boetes
Net als de gemeente legt ook de provincie alleen een preventieve last onder dwangsom op en weigert dus te bestraffen voor de reeds begane overtredingen. In het definitieve besluit van 28 november 2023 motiveerde Harderwijk dat met de uitleg: “Beide betrokken bedrijven hebben, naar aanleiding van ons voornemen om handhavend op te treden, gereageerd. In hun ingediende zienswijze geven zij aan dat er maatregelen getroffen zijn om in de toekomst aan de vergunningvoorschriften te voldoen. Het gaat dan om het maximaal aantal te houden vleeseenden binnen het bedrijf aan de Parallelweg 20 in Hierden. Het bestraffend optreden op een overtreding die inmiddels ongedaan gemaakt is en waar maatregelen voor zijn genomen, is ons inziens op dit moment niet aan de orde.”
Dat blijken nu, voorspelbaar, inhoudsloze woorden te zijn.
Eenden ‘ruiming’ op het bedrijf op Parallelweg 20 te Hierden
Conclusies
Animal Rights trekt een aantal conclusies uit deze nieuwe bevindingen en de reactie daarop van de bevoegde autoriteiten. In de eerste plaats blijkt opnieuw overduidelijk dat eendenslachter Tomassen lak heeft aan vergunningen, wetten en regels. Opgelegde dwangsommen schrikken het bedrijf niet af. Immers, de last onder dwangsom werd door Harderwijk reeds aangekondigd in augustus 2023. Toch hield Tomassen ten minste tot en met januari 2024 te veel eenden op de Parallelweg 20.
De provincie gaat er zelfs van uit dat er nog altijd te veel eenden op het bedrijf zijn, want deze krijgt nog eens zeven weken de tijd om het aantal eenden terug te brengen naar maximaal 80.595.
De uitkomsten van het onderzoek van de provincie houden ook in dat Harderwijk aan de bak moet om de door hen opgelegde dwangsom te gaan innen. Animal Rights zal deze gemeente hier op wijzen.
Volgens Animal Rights maakt de geschetste situatie eveneens duidelijk dat het halfbakken beleid van dwangsommen zonder gelijktijdig ook te bestraffen via, bijvoorbeeld, boetes of het intrekken van vergunningen, niet werkt. Animal Rights zal dan ook bezwaar maken tegen het besluit om geen straffen op te leggen. Animal Rights is van mening dat deze recidive moet leiden tot het intrekken van de vergunningen van dit bedrijf.
Het is natuurlijk vreemd dat er aan de ene kant onrust is over de verhandelbare stikstofrechten van gestopte eendenbedrijven, terwijl aan de andere kant de ketenregisseur van de eendenindustrie vergunde stikstofrechten gewetenloos overschrijdt. Wie gaat hier daadwerkelijk tegen optreden vraagt de dierenrechtenorganisatie zich af?
Tomassen is vanuit Ermelo gewend dat het college van burgemeester en wethouders het bedrijf altijd de hand boven het hoofd zal houden, dat haar illegale activiteiten op den duur gelegaliseerd en dwangsommen opgeschort of kwijtgescholden worden. Het bedrijf verwacht van Harderwijk en Gelderland blijkbaar eenzelfde slaafsheid. Animal Rights wil dat daar een einde aan komt.
Aangifte
Vandaar dat Animal Rights inmiddels ook aangifte heeft gedaan bij het Functioneel Parket. Als gemeente en provincie weigeren afdoende bestuursrechtelijk op te treden, dan moet het maar strafrechtelijk.
Het gaat niet alleen om het overtreden van papieren afspraken (vergunningen); de criminele activiteiten van Tomassen zijn in dit geval in de eerste plaats een aanslag op het milieu. Het houden van meer eenden dan toegestaan ten koste van de natuur, levert Tomassen geldelijk gewin op. Animal Rights hoopt dat ook het Parket dit opvat als een serieuze misdaad.
Onderzoek naar de overige eendenhouderijen
Verder vraagt Animal Rights zich af hoeveel informatie de gemeenten Harderwijk en Ermelo – maar bijvoorbeeld ook Putten, Lunteren en Biddinghuizen – nog nodig hebben om serieus onderzoek te (laten) doen naar de eendenbezetting in verhouding tot het aantal vergunde eenden op de eendenhouderijen binnen hun gemeentegrenzen. De bedrijfsmentaliteit van Duck-To doet vermoeden dat de vergunningen ook elders overschreden worden. Animal Rights verwacht van deze gemeenten dat ze daar nu werk van gaan maken.
Update: bezwaar tegen besluit van de provincie
Door het opleggen van een last onder dwangsom heeft Gedeputeerde Staten van Gelderland invulling gegeven aan slechts één punt van het handhavingsverzoek van Animal Rights. Animal Rights ziet het genomen besluit dan ook als een ‘deel’-besluit en verzoekt het college via een ‘bezwaarschrift’ op 1 mei 2024 alsnog een besluit te nemen op de enkele andere punten.
Zo was het handhavingsverzoek van Animal Rights zowel gericht op de huurders van Parallelweg 20 Hendrikse & Roos B.V als op eigenaar Tomassen. Uit de bijlage bij het besluit op het handhavingsverzoek blijkt echter dat slechts een besluit tot opleggen last onder dwangsom is afgegeven aan Hendrikse & Roos B.V en ten onrechte niet aan Tomassen. Animal Rights verzoekt het college dit alsnog te doen.
Animal Rights heeft de provincie tevens verzocht om bestraffend op te treden ten aanzien van reeds begane overtredingen, alsook preventief om herhalingen te voorkomen. Daarop is geen besluit genomen (ten aanzien van preventief handhaven), dan wel het besluit onvoldoende zorgvuldig gemotiveerd. Het gaat hier niet om het incidenteel ‘per ongeluk’ houden van een paar extra dieren, maar om het structureel en willens en wetens houden van aanmerkelijk te veel dieren en het daarmee overtreden van de vergunningsvoorschriften, met alle bijkomende milieu- en natuurgevolgen van dien. Het college kan daaraan niet voorbij gaan door uit te gaan van ‘gemiddelden’. Bovendien is ook in de vergunningverlening destijds niet uitgegaan van ‘gemiddelden’, er is in de vergunning niet voor niets een tabel opgenomen met de aangevraagde, dus vergunde, veebezetting.
Bestraffing dient een heel ander doel dan het opleggen van een last onder dwangsom. Bestraffende sancties zijn vooral gericht op leedtoevoeging bij de overtreder, genoegdoening voor de wederpartij en normbevestiging, waar het (primaire) doel van de last onder dwangsom is om de overtreding beëindigd te houden. Aan de functie van de bestraffing wordt nu in het geheel geen invulling gegeven.
Het is niet te rechtvaardigen dat handhaving slechts wordt ingezet om nieuwe overtredingen te voorkomen. Dat geeft het verkeerde beeld af (niet alleen aan voorliggende bedrijven maar ook naar buiten toe) dat reeds begane overtredingen onbestraft blijven en dus gevrijwaard zijn van ‘serieuze consequenties’.
Tomassen lijkt via de pers wat ruis te creëren rondom deze zaak, 12 maar Animal Rights heeft als indiener van het handhavingsverzoek niets gehoord vanuit de provincie Gelderland over wijzigingen in het besluit.
