Dossier misstanden in Vlaamse slachthuizen – deel 7. Animal Rights kreeg in het kader van de wetgeving betreffende openbaarheid van bestuur de rapporten met dierenwelzijnsinbreuken in handen van alle varkensslachthuizen in Vlaanderen van 2019 tot eind 2023. In totaal gaat het om 42 rapporten uit Vlaamse varkensslachthuizen.
We schreven al eerder over de horrorslachthuizen Porc Meat uit Zele en NV M Ryckaert uit Eeklo, De Coster, Noordvlees in Kalmthout en Landschoot die eruit sprongen wat betreft misstanden. Dat wil echter niet zeggen dat andere slachthuizen het veel beter doen. Slachthuis Westvlees in Westrozebeke was met vier rapporten de nummer drie in overtredingen. Westvlees is onderdeel van de Belgian Pork Group dat in totaal 3,8 miljoen varkens per jaar slacht, 40% van het totaal aantal varkens dat er in België wordt geslacht.
In dit slachthuis worden varkens die weigeren naar hun executie te lopen, aan de poten en oren voortgetrokken. Ook hier wordt de elektrische veedrijver – op zichzelf al een wreed werktuig om stroomstoten toe te dienen – keer op keer misbruikt als martelinstrument. Verder kunnen varkens in dit slachthuis aan de verdoving ontsnappen en vervolgens van een trap afvallen.
We laten, opnieuw, zoveel mogelijk de eigen woorden van de inspecteurs voor zich spreken:
10/02/2021:“… om 14:25 wou een varken niet meer verder doorlopen in de drijfgang richting de elektrische verdover. Men probeerde hem verder door te drijven, wat niet lukte. Hierbij opende men de deur van de drijfgang en trok men het varken er via zijn achterpoot volledig uit. Hierna werd het varken nog verder doorgedreven tot de plaats van verdoving en optakeling.”
Bij ‘opmerkingen’ noteert de dierenarts met opdracht (DMO): “Aangezien ik op 24/11/2020 reeds een informatieformulier opgemaakt heb voor het uit de drijfgang trekken van een varken aan zijn oor, zal er verder moeten gezocht worden naar een correcte, diervriendelijke oplossing en dit met de inachtname van de nodige personeelsveiligheid.” Het genoemde formulier van november 2020 zit niet bij de verkregen documenten; nog maar eens een aanwijzing dat wat Animal Rights hier naar buiten brengt slechts het topje van de ijsberg is.
28/06/2021:“Werknemer … gebruikte in de verzamelbox de elektrische veedrijver op 3 varkens en dit 4x na elkaar zonder tussentijd.”
”… vanaf dat de werknemer mij opmerkte stak hij vlug de elektrische veedrijver weg (en wou mij daarna niet zeggen waar hij deze gelegd had.)” Uit deze opmerking blijkt dat de werknemers het mishandelen van de dieren buiten het zicht van de inspecteurs proberen uit te voeren. In dit geval werd de werknemer betrapt, maar hoe vaak niet? Het slachthuis sprak op aandringen van de inspecteur de werknemer aan op zijn gedrag.
Bij opmerkingen noteert de inspecteur op het formulier: ”Hiervoor heb ik reeds drie opmerkingen gegeven i.v.m. het niet correct gebruik van de elektrische veedrijver (op 4/01, 26/04 en 18/05). Deze opmerkingen werden steeds doorgegeven aan … Dit is ook reeds de 2e opmerking voor deze werknemer (18/05 en nu 28/06).”
Deze notitie laat zien dat er diverse overtredingen moeten worden begaan, voordat een inspecteur een informatieformulier opstelt; meestal wordt volstaan met een “opmerking”. Deze informatieformulieren tonen maar een fractie van alles wat er misgaat en de formulieren hebben geen effect, dit slachthuis is onverbeterlijk.
Animal Welfare Officer mishandelt dieren
29/07/2021:”Toen ik bij de verzamelbak aankwam, omstreeks 9u20, zag ik dat werknemer … de elektrische veedrijver gebruikte op alle varkens bij hem in de buurt. Dit waren er minstens 5. Deze varkens stonden niet stil en waren zich naar de ingang van de loopgangen, richting verdooftoestel, aan het voortbewegen. Hierbij werd de elektrische veedrijver meermaals per varken en op de verschillende varkens gebruikt, en dit aan een tempo van een 3 tal keer per seconde.”
”De backloader was op dat moment kapot, … (AWO, meestergast) was op dat moment bezig met de varkens naar de verzamelbak te leiden en stond hier op een 5m vandaan. Hij zegt dat hij niet op de hoogte was van het gebruik van de elektrische veedrijver. Hij melde me dat de backloader nog maar een paar minuten kapot was en dat men daarom waarschijnlijk de elektrische veedrijver heeft bovengehaald. Aangezien er bij de verzamelbak geen camera’s staan, zijn hier geen beelden van. Ik heb wel gecontroleerd wanneer de backloader dienst weigerde en dit was omstreeks 8u30. Ik heb … (AWO, slachthuisverantwoordelijke) van dit alles op de hoogte gebracht maar zij wenste dit document niet af te tekenen.”
Werknemers mishandelen de dieren en het toezicht faalt. Wanneer de Animal Welfare Officer (AWO) / meestergast op het gedrag van een ondergeschikte wordt aangesproken, wordt er gelogen en naar uitvluchten gezocht. Vervolgens weigert de AWO/slachthuisverantwoordelijke het geconstateerde te erkennen. Bij dit slachthuis gaat er dus structureel iets mis; de leidinggevenden maken zich medeplichtig aan dierenmishandeling door het te faciliteren.
Bij de opmerkingen noteert de dierenarts opnieuw dat het slachthuis regelmatig is verwittigd over dierenmishandelingen die plaatsvinden en dat er geen verbetering waarneembaar is: ”Hiervoor heb ik reeds vier opmerkingen gegeven i.v.m. het niet correct gebruik van de elektrische veedrijver (op 4/01, 26/04, 18/05 en 28/06). Deze opmerkingen werden steeds doorgegeven aan …”
Het is volgens de EU-Verordening inzake de bescherming van dieren bij het doden, bijlage III, punt 1.9 verboden de veedrijver meerdere keren na mekaar te gebruiken, deze te gebruiken wanneer de dieren in beweging zijn, of op een ander lichaamsdeel dan de achterhand en het is verboden stroomstoten van meer dan een seconde toe dienen.
Varkens vallen van de trap
11/08/2021:
”Omstreeks 9:05 merkte ik een varken op die op het platform, aan de zijkant van het verdooftoestel, tussen de 2 trappen zat. Enkele minuten voordien (9:03) was er reeds een varken aan de andere kant van het verdooftoestel van de trap afgedaald. Deze werd correct verdoofd. Men probeerde meermaals nadien het varken, die zich op het platform tussen de 2 trappen bevond, van de trap te krijgen. Ik heb voorgesteld dit varken te verdoven met het penetrerend penschiettoestel, men deelde mij ook mee dat men met de elektrische verdovingstang niet aan het varken kon. Omstreeks 9:13 probeerde men met de elektrische verdovingstang dit varken te verdoven. Deze verdoving was onvoldoende op het moment het varken van de trap viel. Dit is niet de eerste keer, 29/12 heb ik voor het eerst hier een opmerking over gemaakt. Dit heb ik aangekaart aan … tijdens onze vergadering op 13 januari en gevraagd om dit probleem aan te pakken (poortje/plank/…). Ook daarna bleef het probleem van de trappen zich verschillende keren voordoen. Tot op vandaag heb ik hier nog geen poortje/plank/… gezien om dit te voorkomen.”
In 2022 wordt er rapport opgemaakt over het gebruik van metalen stokken bij het opdrijven: Frequentie van afdrukken op de karkassen is een bewijs dat dit de gangbare manier van opdrijven is. Het ene lot varkens loopt al wat beter dan het andere, maar de opdrijfmiddelen worden systematisch gebruikt. Hierbij worden ‘moeilijke lopers’ te hardhandig en te veelvuldig aangetikt. Een aanpassing van de opdrijfgang zodat de dieren meer spontaan hun weg vervolgen is noodzakelijk.
Varkens worden mishandeld met metalen staven
Varkens worden mishandeld met metalen staven
Varkens worden mishandeld met metalen staven
Varkens worden mishandeld met metalen staven
Varkens worden mishandeld met metalen staven
De misstanden bij Westvlees duren ook in 2023 voort
En de misstanden gaan tot ver in 2023 door. Een aantal van de problemen in dit slachthuis zijn structureel. Op 22 mei 2023 stuurt de afdeling Dierenwelzijn van de Vlaamse overheid een waarschuwingsbrief naar Westvlees met een aantal overtredingen die “min of meer regelmatig” terugkomen en daarom een structurele aanpak vergen. Het gaat daarbij om:
Loskaden zijn glad zijn waardoor varkens vaak uitglijden;
Te vaak wordt gelost in grote groepen waardoor het moeilijk tot onmogelijk wordt om “attentievarkens” af te zonderen, er vaak onrust ontstaat in de groep en dieren soms op elkaar springen;
De varkens worden systematisch aangetikt met peddels;
Varkens komen met de poten vast te zitten in verzonken afvoerputjes;
Er is een te grote overgang van lichtintensiteit in de drijfgang en de lichten zijn vaak erg vuil, de gangetjes zijn nauw, bevatten blinkende structuren, er is een hels lawaai en er is een plotse overgang van donker naar licht;
Sommige dieren willen de individuele drijfgangen niet in;
Een verzamelruimte is donker met glimmende vloer door het water dat gebruikt wordt voor het drijven waardoor varkens weigerachtig zijn om de ruimte te betreden; De vloer van opdrijfgang is beschadigd; In het laatste deel van de opdrijfgang wordt te frequent en regelmatig hardhandig gebruik gemaakt van voorwerpen om de varkens vooruit te drijven. Letsels (krassen, afdrukken) werden sporadisch op het karkas waargenomen; In het laatste deel van de opdrijfgang is er veel lawaai;
Er werden afdrukken gezien op de karkassen van een pneumatisch toestel voor het drijven van de dieren;
Het manueel verdoven van “attentievarkens” door het personeel is vaak niet-conform;
Af en toe vertonen varkens nog contracties na kelen en ophalen;
Overnachten van dieren dient vermeden te worden (slachtplanning). Dieren die niet binnen 12h na aankomst in het slachthuis zijn geslacht moeten worden gevoederd en voorzien worden van een adequate hoeveelheid strooisel of gelijksoortig materiaal. (opmerking 14/09/2022);
Er is vaak onrust in de stallen door de aanwezigheid van intacte beren.
Op 8 februari 2023 ziet een toezichthouder dat een varken op de grond ligt russen de steektafel en het broeibad. De ‘steker’ zet de elektrische tang op de buik van het varken en herhaalt dat nog een tweede keer, voordat de toezichthouder kan ingrijpen. De man spreekt alleen Arabisch. De afdeling Dierenwelzijn plaatst vraagtekens bij de opleiding en begeleiding van het personeel.
Dat het slachthuis enkel een waarschuwing krijgt als reactie op deze waslijst aan overtredingen is ondermaats.
Varkens moeten in de smerige wachtstal overnachten
Vleespropaganda
De meermaals genoemde slachthuisverantwoordelijke/Animal Welfare Officer is Liesbeth Vermeulen, officiële titel: ’productieverantwoordelijke slachthuis Westvlees’. Op de webpagina van Belgian Pork Group 1 babbelt ze over “beroepstrots” en ”West-Vlaamse nuchterheid”, maar doet ze uitspraken die niet te verenigen zijn met de feiten uit de informatieformulieren. Zo zegt ze bijvoorbeeld: ”Al wil ik ook niet de hele tijd focussen op enkel het dierenwelzijn. Dat is voor ons bij Westvlees al lang een evidentie.” Of: “Door mijn job kan ik er zelf voor zorgen dat alles verantwoord gebeurt en dat is het belangrijkste.” Uit de hierboven geciteerde informatieformulieren proef je echter dat inspecteurs gefrustreerd raken door het alsmaar moeten melden van het mishandelen van varkens met tasers, of het aandragen van oplossingen voor varkens die van een trap af vallen, zonder dat Liesbeth Vermeulen daar iets mee doet. Dierenwelzijn is geen ”evidentie” bij Westvlees en Liesbeth Vermeulen zorgt er niet voor ”dat alles verantwoord gebeurt”.
Verder heeft deze vrouw het over een sector die wordt ”geplaagd door stereotiepe vooroordelen” en ”beelden die uit hun context gerukt worden”. De informatieformulieren over Westvlees en Liesbeth Vermeulens rol aldaar, vertegenwoordigen uitstekend bewijs dat de beelden die Animal Rights en anderen in slachthuizen maken, geen ”stereotiepe vooroordelen”, en niet ”uit hun context gerukt” zijn. Ze vormen, helaas, de harde, wrede realiteit.
Westvlees wordt zelfs door de minister als propagandamateriaal gebruikt om varkensvlees internationaal aan de man te brengen. In april dit jaar bracht de minister, samen met de chinese ambassadeur een bezoek aan het bedrijf om “de export van het zeer kwalitatief Vlaams varkensvlees” te bevorderen. 2
Topje van de ijsberg
Wat we lezen in de rapporten is slechts het topje van de ijsberg. In de eerste plaats omdat het gaat om documenten van de inspecteurs van Dierenwelzijn Vlaanderen, die met enige regelmaat slachthuizen aangekondigd én onaangekondigd bezoeken. Het slachthuispersoneel moet al erg onoplettend zijn om de regels te overtreden waar de inspecteur op staat te kijken. En ook omdat de mishandelingen eerst door een inspecteur geconstateerd moet worden, en die het dan ook nog de moeite waard moet vinden om het bijbehorende papierwerk te verrichten. Het is aannemelijk dat er nog veel meer misstanden gebeuren wanneer er geen inspecteurs aanwezig zijn. De pakkans is enorm klein.
Toezicht faalt
Bij Westvlees zijn er reeds bijkomende maatregelen: er is cameratoezicht en er is een Animal Welfare Officer. Een maatregel die door Ben Weyts en slachthuizen zelf naar voren wordt geschoven als oplossing voor de structurele misstanden die steeds opnieuw aan het licht komen. Meer nog andere slachthuizen van de Belgian Pork Group kunnen ook meekijken met de camera’s. Aan ogen dus geen gebrek, maar toch gaat het nog altijd regelmatig grondig mis. Effectiviteit van cameratoezicht staat of valt met de mentaliteit van degene die de beelden bekijkt en de effectiviteit van het benoemen van een AWO staat of valt met de mentaliteit van de aangestelde persoon en die van de bedrijfscultuur.
Begin 2022 werd Slachthuis Ryckaert in Eeklo voor 4 weken gesloten vanwege grove misstanden. Eind 2022 overkwam schapenslachter Moerbeko hetzelfde. Animal Rights vindt het onbegrijpelijk dat met name bij westvlees niet tenminste dezelfde maatregel werd genomen. Animal Rights neemt gerechtelijke stappen tegen het slachthuis. Wij eisen onmiddellijke sluiting!
In Noord-Brabant vonden in 2023 31 vermoedelijke wolf aanvallen plaats op gehouden dieren. Dit blijkt uit de door dierenrechtenorganisatie Animal Rights opgevraagde taxatierapporten via de Wet open overheid (Woo). Van de zaken waarvan BIJ12, de organisatie die onder andere schadeafhandelingen regelt voor de provincies, reeds gepubliceerd heeft of het raster ‘voldoet aan de adviesnorm’, was er slechts in twee gevallen sprake van een – in theorie – wolfwerend raster. Echter in beide gevallen waren er problemen met het betreffende raster. Hetzelfde geldt voor de periode 1 oktober 2022 tot 1 oktober 2023, waarvan Animal Rights alle taxatierapporten in handen heeft en er 32 vermoedelijke wolf aanvallen plaatsvonden, waaronder de onderhavige twee.
Bij een aanval op 9 juli 2023 op de Strabrechtse heide noteert de taxateur op het taxatieformulier dat het raster wolfwerend is, maar bij ‘beschrijving gebeurtenis’: “1 schaap en 1 lam uit de nachtkraal waarvan 2 palen plat lagen.” Het lam raakt niet gewond, maar het schaap wordt gedood. Op 28 maart in Sterksel, bij een, in theorie, wolfwerend raster, wordt bij ‘beschrijving gebeurtenis’ genoteerd: “schapen zaten in een nachtkraal maar in een hoek allemaal uitgebroken”. 2 schapen worden gedood. ‘Wolfwerende’ rasters waarvan onderdelen plat liggen en/of schapen uitbreken, zijn, per definitie, niet wolfwerend!
Voor de uitkering van schadevergoeding maakt het nog altijd niet uit of een houder zijn dieren tracht te beschermen achter een goed geplaatst en goed onderhouden wolfwerend raster, of als een smakelijk hapje voor de wolf opdient achter een of twee touwtjes. Dit is Animal Rights een schop tegen het zere been. Op 24 maart 2023 worden drie alpaca’s gedood achter een raster van harmonicagaas zonder voltage in Haps. De hobbyhouder krijgt meer dan 26.000 euro (gemeenschapsgeld) uitgekeerd.
De NVWA weigert nog altijd op te treden tegen dierhouders die op deze wijze de wet overtreden. Artikel 1.6, derde lid, van het Besluit houders van dieren bepaalt immers dat een dier, indien het niet in een gebouw wordt gehouden, door de houder bescherming moet worden geboden tegen slechte weersomstandigheden, gezondheidsrisico’s en zo nodig roofdieren. Animal Rights heeft hiervoor diverse handhavingsverzoeken lopen en wacht op zittingsdata van de rechtbank.
“Geen enkele maatregel – behalve stoppen met het houden van kwetsbare dieren – zal gehouden dieren 100% beschermen, maar een goed geplaatst, goed onderhouden wolfwerend raster, eventueel in combinatie met ’s nachts ophokken van de dieren, minimaliseert de kans op een aanval,” zegt Animal Rights directeur Susan Hartland. “Echter, zolang schade uitkeringen onvoorwaardelijk plaatsvinden en de NVWA niet optreedt tegen overtredingen van de beschermplicht, trekken subsidies en advies dierhouders niet over de streep. Dit kost jaarlijks honderden schapen hun leven en is onacceptabel.”
Animal Rights wil dat schade uitkeringen afhankelijk worden van genomen, beschermende maatregelen en tracht de NVWA te dwingen tot handhaving op het gebied van de beschermplicht van dierhouders.
Op 11 januari 2024 diende Animal Rights een zienswijze in bij de gemeenteraad van Deurne over het ontwerpbestemmingsplan voor het slangengif-konijnen-laboratorium dat aan Riet 3 in Deurne moet komen. Dinsdagavond 6 februari licht Animal Rights haar zienswijze in deze zaak toe bij de Hoorcommissie ruimtelijke plannen. Hieronder de tekst.
Mondelinge toelichting bij de zienswijze over het ontwerpbestemmingsplan Riet 3, Deurne, voor de Hoorcommissie ruimtelijke plannen 6 februari 2024
Goedenavond,
Dank voor de uitnodiging!
Ik wil u nog even mee terugnemen naar anderhalve week geleden, toen via een tussenuitspraak van de rechtbank Oost-Brabant de verstrekte natuurvergunning voor het onderhavige project voorlopig van tafel werd geveegd, omdat het een goed voorbeeld is van de laksheid waarmee dit project zowel door de provincie als de gemeente benaderd wordt.
De uitspraak van 25 januari spitste zich toe op drie punten:
Er is ten onrechte niet onderzocht of en in welke mate sprake is van stikstofdepositie in de bouwfase (dus voor de gebruiksfase). Het komt er op neer dat de provincie trachtte gebruik te maken van de zoveelste sjoemel-truc van de Nederlandse overheid, deze keer de zogenaamde ‘bouwvrijstelling’, die net als de PAS-regeling door de rechtbanken is afgeschoten;
Verder is er gerede twijfel over de juistheid van emissiefactoren, zo ook voor de voorgestelde chemische luchtwasser voor Riet 3. Diverse rechtbanken hebben al eerder uitgesproken dat innovatieve technologieën zoals emissie-arme vloeren en luchtwassers gewoon niet leveren wat beloofd wordt;
Verder kan de provincie niet inzichtelijk maken welke maatregelen worden genomen om dreigende achteruitgang van natuurwaarden in nabijgelegen Natura-2000 gebieden te voorkomen en of extern salderen, zoals toegepast voor dit project, dan wel mogelijk is.
Dit zijn geen nieuwe inzichten. Ze komen keer op keer terug in gerechtelijke uitspraken. De provincie handelt gemakzuchtig, om niet te zeggen laks. Deze overwegingen had men zelf moeten maken.
Met dezelfde verbazing kijken we naar, wat het best te omschrijven is als, de desinteresse waarmee het college en (een deel van) de raad van Deurne dit project benaderen. De hiervoor genoemde natuurvergunning is aangevraagd voor een konijnenfokkerij. Maar vijf jaar geleden (in februari 2019) werd al de vraag gesteld of het hier niet om dierproeven gaat. Daar werd toen ontkennend op geantwoord door de portefeuillehouder, maar deze lijkt daar nu, getuige recente uitspraken in de media, anders over te denken. Het is teleurstellend dat het college en de raad niet de moeite hebben genomen om eerst af te bakenen of het hier om een dierproefcentrum of een veehouderij gaat, voordat men verdere stappen nam als een anterieure overeenkomst en ontwerpbestemmingsplan.
De vraag is dus wat is een dierproef. Zowel EU directive 2010/63 on the protection of animals used for scientific purposes als de Nederlandse Wet op de dierproeven definieert wat geldt als een dierproef aan de hand van het naald-criterium: “elk al dan niet invasief gebruik van een dier voor experimentele of andere wetenschappelijke doeleinden, waarvan het resultaat bekend of onbekend is, of onderwijskundige doeleinden, die bij het dier evenveel of meer pijn, lijden, angst of blijvende schade kan veroorzaken als, dan wel dan het inbrengen van een naald volgens goed diergeneeskundig vakmanschap.”12
Dieren injecteren met slangengif om antiserum te produceren, geldt daarom als een dierproef. Daarvoor moet een vergunning aangevraagd worden waaraan eisen worden gesteld. Dierproeven zijn niet toegestaan als er alternatieven zijn.
Al sinds 2020 raadt het EU Reference Laboratory for alternatives to animal testing (EURL ECVAM) het gebruik van dieren voor de productie van antilichamen af. 3 Het is nu mogelijk om slangengif in laboratoria te produceren. 4 En het is ook mogelijk om in vitro antiserum te produceren. 5 Dit is nog volop in ontwikkeling, maar dat soort innovatieve wetenschap past een stuk beter in de in de toelichting aangehaalde ‘Brainport-regio’, dan een middeleeuws, op ethisch en technologisch gebied, konijnenlab.
Dit is slechts één van de vragen over dit project die college en raad van Deurne zelf hadden moet stellen en beantwoord krijgen, voordat er verdere stappen werden gezet. Een andere belangrijke vraag gaat over de huisvesting van de konijnen. De toelichtingstekst spreekt over groepshuisvesting, maar de tekeningen in dezelfde toelichting vertellen een ander verhaal: “480 kooien/400 bezet”. Er is teveel vaag en onduidelijk.
Animal Rights somt in de zienswijze nog een aantal vragen op die ik hier niet hoef te herhalen. Zolang daar geen duidelijkheid over is, is het ontwerpbestemmingsplan prematuur, onvolledig en onzorgvuldig en daarmee niet passend binnen de goede ruimtelijke ordening.
De gangen liggen vol met stressvarkens en dode varkens
Dossier misstanden in Vlaamse slachthuizen – zesde deel. Animal Rights kreeg in het kader van de wetgeving betreffende openbaarheid van bestuur de rapporten met dierenwelzijnsinbreuken in handen van alle varkensslachthuizen in Vlaanderen van 2019 tot heden. In totaal gaat het om 42 rapporten uit Vlaamse varkensslachthuizen.
Ook bij slachthuis G. Van Landschoot en zonen in Adegem gaat het mis. We laten de inspecteurs zelf het woord doen:
Langdurige doodsstrijd
18/11/2020 – ”Waneer omstreeks 9u10 door een computerprobleem de band is stil gevallen wordt het gehele slachtproces gestopt. Om 9u25 werden alle getakelde varkens ter hoogte van de steekcarrousel gecontroleerd door mij. Het laatste varken werd niet gekeeld. Er was ook nergens in de steekhal personeel aanwezig. Op de bijgevoegde foto’s is een duidelijk kleurverschil (varken kleurt roodroze ter hoogte van borst en kop doordat er geen verbloeding is opgetreden) te zien tussen het voorlaatste varken (dat wel werd gekeeld) en het laatste varken dat niet tijdig werd gekeeld. Wanneer er omstreeks 9u30 opnieuw werd opgestart heeft het personeelslid dat verantwoordelijk is voor het steken van de varkens het varken gekeeld.”
Zodra er panne is, zoekt het personeel de kantine op en worden de dieren aan hun lot overgelaten. Ruim 20 minuten hangt een varken verdoofd, maar nog altijd in leven, op zijn of haar kop aan de slachtlijn.
Varkens hangen 20 minuten aan de slachtlijn alvorens gekeeld te worden
Dode varkens door vermijdbare stress
03/12/2021 – ”Van klopnummer H473 zijn er bij mijn aankomst in het slachthuis reeds 5 transporten gelost. De gangen en observatiestallen liggen vol met stressvarkens en dode varkens. Ongeveer 30 stressvarkens werden bij het lossen geïsoleerd en 3 dode varkens werden aangevoerd. Van die 30 aangevoerde stressvarkens zijn er 4 gestorven in de observatiestallen en werden er 7 geeuthanaseerd door de stalmeester. De stalmeester heeft niet de tijd om de situatie goed te kunnen controleren en alle varkens goed te beoordelen of een euthanasie noodzakelijk is om de dieren uit hun lijden te verlossen. Gezien het late startuur (9u) was hij het enige aanwezige personeelslid tot 8u30. De 4 betreffende transporten kwamen allen toe tussen 4u en 7u. Bij het opstarten van slachten (9u) werden deze stressvarkens wel zo snel mogelijk geslacht.”
Volgens de website verzorgt Van Landschoot zelf het transport en streven zij ernaar om ”in samenspraak met de veehouder het beste tijdstip te vinden om de varkens op te halen.” De slechte planning met als gevolg het lijden en zelfs de dood van tientallen varkens, moet dan ook het slachthuis zelf aangerekend worden. Dit dierenleed had perfect vermeden kunnen worden.
Topje van de ijsberg
Wat we lezen in de rapporten is slechts het topje van de ijsberg. In de eerste plaats omdat het gaat om documenten van de inspecteurs van Dierenwelzijn Vlaanderen, die met enige regelmaat slachthuizen aangekondigd én onaangekondigd bezoeken. Het slachthuispersoneel moet al erg onoplettend zijn om de regels te overtreden waar de inspecteur op staat te kijken. En ook omdat de mishandelingen eerst door een inspecteur geconstateerd moet worden, en die het dan ook nog de moeite waard moet vinden om het bijbehorende papierwerk te verrichten. Het is aannemelijk dat er nog veel meer misstanden gebeuren wanneer er geen inspecteurs aanwezig zijn. De pakkans is enorm klein.
Op donderdag 25 juli 2019 komen in het Limburgse Neer zo’n 4.000 vleeskuikens om, doordat de temperatuur in de zeven stallen met in totaal 140.000 kippen stijgt tot boven de 34 graden. De ventilatie van Pluimveebedrijf Beenders B.V kan de zomerse hitte niet aan en de brandweer moet uitrukken om de stallen te koelen.1
Falende ventilatiesystemen en hitte zijn cocktail voor massasterfte
In Maarheeze en Middelharnis stikken deze dagen ook varkens door de combinatie van falende ventilatie en zomerse hitte. In de e-mails die bij het informatieverzoek via de Wet open overheid (Woo) werden geleverd, communiceert iemand binnen de NVWA op 26 juli: ”Oke, het zijn er wel veel he deze laatste dagen, ik schrik er wel van. We horen denk ik ook niet van alle gevallen”.
De stal in Neer waar 4.000 kuikens een gruwelijke verstikkingsdood stierven
Amper tot geen onderzoek door NVWA
Animal Rights vroeg, net als bij andere dergelijke staldrama’s, de onderzoeksrapporten op. De dierenrechtenorganisatie doet dit omdat we er in de Meddo-zaak achter kwamen dat de Nederlandse voedsel- en warenautoriteit (NVWA) niet of nauwelijks onderzoek doet naar deze massasterftes en, zelfs als de veehouder overduidelijk nalatig is geweest, niet bestraft vanwege de emotionele en financiële schade die de boer al geleden zou hebben. De NVWA onderbouwt dit echter nooit.
NVWA gaat zelfs niet in de stal kijken
In Neer wordt er niet eens gekeken naar de verantwoordelijkheid van de pluimveehouder, terwijl het toch overduidelijk is dat de dieren de nodige zorg is onthouden; 4.000 levende, voelende wezens crepeerden immers als gevolg van de zomerse temperaturen. De NVWA lijkt het allemaal te wijten aan overmacht en de veehouder op zijn woord te geloven. Het hele NVWA onderzoek bestaat dan ook (opnieuw) enkel en alleen uit het opnemen van de verklaring van de boer.
Verbijsterend genoeg werpt de NVWA-inspecteur zelfs geen blik in een van de stallen: ”Zelf niet fysiek in de stallen geweest om niet nog meer stress te veroorzaken. Afgegaan op verklaring pluimveehouder, welke gelet op de genomen maatregelen aannemelijk was.”
Zo ‘onderzoekt’ men massa sterftes bij de NVWA.
De stal in Neer waar 4.000 kuikens een gruwelijke verstikkingsdood stierven
