Op woensdagochtend 5 februari om 9u deed het Hof van Beroep Antwerpen de uitspraak in de zaak die Animal Rights in 2019 aanspande tegen het Hasseltse kalverslachthuis VanDrie. In de uitspraak werd de burgerlijke partijstelling van Animal Rights niet-ontvankelijk verklaard. De prejudiciële vraag die Animal Rights gesteld wilde zien aan het Grondwettelijk Hof, werd niet gesteld. Animal Rights wilde dat het Grondwettelijk Hof zich zou uitspreken over de discriminatie van dierenrechtenvereningen in verhouding tot milieuverenigingen. Deze laatste mogen zich namelijk nog wél burgerlijke partij stellen wanneer het gaat om inbreuken op de milieureglementering.
Animal Rights campagneleider Els Van Campenhout: “De rechtbank weigert met dit arrest opnieuw het belang van levende, voelende wezens met name dieren te erkennen. Het Hof van Beroep Antwerpen kon een eigen beslissing maken en moest niet meegaan in het Cassatie-verhaal van 11 juni 2024, maar besloot dat toch te doen. Het Hof heeft duidelijk de kant van de dierenmishandelaars gekozen. Dit getuigt van niets minder dan morele corruptie en totale desinteresse in de vreselijkheden die de dieren moesten ondergaan. Animal Rights zal samen met haar advocaat, meester Anthony Godfroid, terug naar het Hof van Cassatie gaan om deze immorele uitspraak aan te vechten.”
Lees hier alles over de Animal Rights rechtszaak tegen Hasselts kalverslachthuis VanDrie.
Wat eigen is aan alle rechtszaken die Animal Rights tegen slachthuizen voert, is dat de dierenmishandelaars in de rechtbank zich enerzijds beroepen op privacy en de legaliteit van het bewijsmateriaal, terwijl ze anderzijds Animal Rights’ grondwettelijke recht om op te mogen komen voor dieren in de rechtbank aanvechten. Dat alles om het maar niet te hoeven hebben over de vreselijke martelingen en illegale dierenmishandelingen die de dieren werden aangedaan. Dat het Hof van Beroep daar nu zomaar in mee gaat, is ronduit schandalig.
Dierenmishandelaars krijgen door een arrest als vandaag een hand boven het hoofd geboden van justitie, want gerechtelijke vervolging hoeven ze nu niet meer te vrezen als er een dierenrechten- of welzijnsorganisatie in het spel is. Dierenrechten- en welzijnsorganisaties zijn net degenen die de mazen in het net proberen te dichten, waar de overheid en officiële instanties dat niet kunnen. Dierenleed blijft maar al te vaak onder de radar en komt dankzij het werk van organisaties als Animal Rights aan het licht. Momenteel kan er alleen maar gerechtelijke vervolging ingesteld worden wanneer het parket besluit om vervolging in te stellen. Bij slachthuis VanDrie Hasselt kwam er geen gerechtelijke vervolging zonder de rechtszaak van Animal Rights. Dat toont hoe belangrijk het is dat dierenrechtenorganisaties naar de rechter kunnen stappen in het belang van de dieren.
Aanvankelijk ging het Openbaar Ministerie mee in beroep met Animal Rights, maar tijdens de pleidooien op 8 januari 2025 deed het OM afstand van het door haar aangetekende beroep. Een slag in het gezicht van de dieren, want zonder het beroep van het OM kunnen er geen straffen meer opgelegd worden. Dat zorgde ervoor dat het alleen nog om het burgerlijke luik van de zaak ging.
Ongeacht of de burgerlijke partijstelling van Animal Rights ontvankelijk verklaard is of niet: Deze zaak heeft de dierenrechtenorganisatie allang gewonnen in het hof van de publieke opinie. Niemand kan ontkennen dat deze dieren mishandeld zijn, want dat bewijzen de beelden zwart op wit.
Op 18 januari 2025 publiceerde De Stentor nieuwe dronebeelden gemaakt door dierenrechtenorganisatie Animal Rights van het vangen van eenden op een zogenaamde mesterij in Hierden en het gooien en proppen van deze dieren in kratten voor transport naar slachthuis Tomassen Duck-To in Ermelo.
Dit was niet de eerste keer dat de eendenslachter en ketenregisseur werd betrapt op het mishandelen van eenden voor transport. In 2018 toonde Animal Rights dat via undercoverbeelden vanuit een eendenvangploeg al aan, in augustus 2024 met dronebeelden gemaakt in de eerste helft van dat jaar en in januari 2025 dus via dronebeelden van november 2024.
In 2018 reageerde het bedrijf woedend, maar werd uiteindelijk door de NVWA op de vingers getikt en beschuldigd van “minachting voor het welzijn van de dieren, in woord en daad” en “een bedrijfscultuur van veronachtzaming van het welzijn van de dieren”. In augustus 2024 beloofde het bedrijf beterschap, maar toen het bedrijf in januari opnieuw betrapt bleek, onthield het zich van commentaar.
Tijdens het vragenuur drie dagen na de meest recente onthulling kondigde landbouwminister Wiersma op vragen van de Partij voor de Dieren aan dat de NVWA eveneens drones wilde inzetten om de eendenindustrie te controleren. Dit, omdat bij sporadische controles op de grond bleek dat de vangploeg, eendenboer en Duck-To chauffeur zich ineens voorbeeldig aan de voorschriften hielden. Het effect van een politieagent naast een verkeerslicht: niemand rijdt nog door rood onder toezicht.
De reactie van eendenslachter Duck-To op het aangekondigde drone-toezicht was onmiddellijk en, voor wie het bedrijf al langer volgt, voorspelbaar. Tomassen koos niet voor transparantie, maar voor het verbergen van haar praktijken.
Een dag na de aankondiging van de minister werden ’s ochtends vroeg aan de Alikruikweg in Biddinghuizen eenden geladen. De toegang tot de eendenschuur was voorzien van een afdak opgebouwd van strobalen en een dekzeil waar de containers met de eendenkratten onder werden gereden. Het vangen vond plaats uit het zicht van de drone in de lucht.
Enkele uren later werden eveneens eenden gevangen aan de Rijnsteeg in Bennekom. De chauffeur van Tomassen Duck-To reed de containers met kratten de schuur in en sloot vervolgens iedere keer opnieuw de deuren van de eendenschuur, zodat het eenden vangen niet te zien is vanuit de lucht.
Een dag later werden eenden geladen aan de Rietweg in Biddinghuizen. Ook hier werden de containers in de eendenschuur gereden, waarna de vangploeg het rolluik sloot en het vang- en laadproces aan het oog werd onttrokken.
Het opbouwen van stellages en het openen en sluiten van deuren en rolluiken maakt het vangproces arbeidsintensiever, maar dat doet Tomassen blijkbaar liever dan fatsoenlijk omgaan met haar slachtoffers, de eenden.
Deze nieuwe beelden van 22 en 23 januari 2025 doen Animal Rights vermoeden dat Tomassen geen enkele intentie heeft om haar dier-onterende omgang met de eenden aan te passen. Ze verbergt haar praktijk van dierenmishandeling niet alleen voor Animal Rights, maar ook voor toezichthouder NVWA.
Het lijkt Animal Rights dat als een meermaals betrapte overtreder effectieve controles actief tegenwerkt en overheidstoezicht daarmee onmogelijk maakt, het bedrijf opgedoekt dient te worden.
Update
Op 10 februari 2025 berichtte De Stentor over deze zaak 1 met diverse reacties van betrokkenen:
Duck-To directeur Jeroen IJzerman: “De insinuaties van Animal Rights zijn niet correct. Dierenwelzijn staat bij ons altijd hoog in het vaandel. De NVWA is altijd welkom om dit te controleren.”
“Minister Wiersma constateert dat het sluiten van de luiken niet illegaal is. ,,In het licht van de recent gevonden misstanden, geeft het afschermen echter wel een verkeerd signaal af”, vindt ze. ,,Ik verwacht dat de sector haar verantwoordelijkheid neemt en laat zien verbeteringen door te voeren.” Naast het gebruik van drones worden ook andere manieren onderzocht om de handhaving te verstevigen, benadrukt de minister. ,,Dit is dus niet de enige manier waarop de NVWA kritisch toezicht zal houden.””
“De NVWA zegt niet te willen speculeren waarom het vangproces aan het zicht wordt onttrokken. ,,Het doet echter niets af aan onze eerdere oproep om eenden op een juiste en respectvolle manier te vangen”, zegt woordvoerder Bjorn Elsebrock. ,,De NVWA blijft dit met toezicht kritisch in de gaten houden.””
“Kamerlid Esther Ouwehand (Partij voor de Dieren) spreekt er schande van: ,,Ze weten dondersgoed dat wat ze doen het daglicht niet kan verdragen, anders doe je dit niet. Er is maar één oplossing voor het dierenleed, de overlast voor omwonenden en de enorme uitstoot van stikstof: de minister moet een einde maken aan deze ellendige industrie.””
“Caroline van de Plas (BBB), die de eerdere beelden walgelijk noemde, heeft geen moeite met de boerenslimheid: ,,Je kunt het bedrijf dit niet verbieden.” Zij vertrouwt op het inspecteren door de toezichthouder. ,,Dat zal de NVWA ook bij dit bedrijf doen. Als er misstanden of overtredingen zijn, zullen die gehandhaafd moeten worden.””
Op 1 december 2022 heeft Animal Rights het college van Gedeputeerde Staten van de provincie Overijssel verzocht om handhavend op te treden tegen het doodslaan van een haas door een jager die daarvoor een drijfstok als slagwapen gebruikt. Op een video die door een getuige is gedeeld met Animal Rights is te zien hoe een jager, optredend als ‘drijver’ van een groep jagers, in een jachtveld in de gemeente Hof van Twente een aangeschoten haas herhaaldelijk met een zogenoemde ‘drijfstok’ slaat of probeert te slaan. Het voorval vond plaats op woensdag 9 november 2022 om omstreeks 15:31.
Overijssel besloot op 30 januari 2023 om niet handhavend op te treden omdat de “onervaren drijver” op reguliere zij het “niet op de meest adequate wijze” handelde. Animal Rights was het niet eens met het besluit en heeft toen bezwaar gemaakt.
Op 4 juli 2023 heeft Overijssel het bezwaarschrift ongegrond verklaard. De provincie stelde zich op het (nieuwe) standpunt dat het doodslaan van de haas niet plaatsvond in het kader van de jacht en dat de drijfstok geen jachtmiddel was. Vervolgens concludeerde de provincie dat het doodslaan van de haas alleen diende te te worden beoordeeld in het licht van de algemene zorgplicht en dat in casu niet in strijd daarmee was gehandeld. Er had volgens Overijssel geen overtreding plaatsgevonden.
Animal Rights heeft vervolgens beroep ingesteld tegen de beslissing op bezwaar. Dit beroep is door de rechtbank op 18 november 2024 ongegrond verklaard. Animal Rights is het daar niet mee eens.
De kern van de overtreding is dat de persoon in kwestie een drijfstok heeft gebruikt als slagwapen, terwijl voor het gebruik van een dergelijk middel een juridische grondslag ontbreekt. Artikel 3.21, eerste lid, van de Wet natuurbescherming (Wnb) noemt een limitatieve lijst van middelen die bij de uitoefening van de jacht zijn toegestaan. Het slagwapen, laat staan een drijfstok gebruikt als slagwapen, wordt daarin niet genoemd. Als gevolg van dit handelen heeft de haas onnodig geleden.
Overijssel stelde zich in het besluit op bezwaar op het standpunt dat de haas niet is gedood in het kader van de jacht, maar dat standpunt wordt door Animal Rights met kracht bestreden. De ‘jacht’ wordt in artikel 1.1 van de Wnb omschreven als het bemachtigen, opzettelijk doden of met het oog daarop opsporen van wild, alsmede het doen van pogingen daartoe, zodat er volgens Animal Rights geen twijfel kan bestaan dat ook het doodslaan van een even daarvoor aangeschoten haas onder het bereik van de jachtregelgeving valt.
De drijfstok waarmee de drijver heeft gepoogd de haas uit zijn lijden te verlossen is niet aangewezen als middel om wild te doden en dus is er sprake van een overtreding.
Maar zelfs wanneer dient te worden aangenomen dat het doodslaan van de haas met een drijfstok niet in het kader van de jacht heeft plaatsgevonden dient de provincie handhavend op te treden. Het is immers (artikel 3.10, eerste lid, sub a, van de Wnb) verboden om een in het wild levende haas te doden.
Van dit verbod kan door Overijssel in specifieke gevallen een ontheffing of vrijstelling worden verleend. In dat geval bepaalt artikel 3.25 dat ook tegelijk de middelen voor het vangen en doden moeten worden aangewezen. Animal Rights stelt vast dat het doden van een haas met een slagwapen in Overijssel niet is toegestaan op grond van een vrijstelling of ontheffing. Er is dus, hoe dan ook, geen wettelijke grondslag voor het gebruik van een drijfstok als slagwapen voor het doden van desbetreffende haas en daarmee staat de overtreding vast. Overijssel dient ook om deze reden handhavend op te treden.
Een laatste zelfstandige reden om handhavend op te treden, is dat de haas onnodig heeft geleden. De beelden laten zien dat de drijfstok geen geschikt middel was om de haas uit zijn lijden te verlossen. Na acht slagen spartelde de haas nog steeds uit doodsnood. Een welgemikte slag met een slagwapen doodt de haas direct. De provincie gaf dit in het primaire besluit ook voorzichtig toe door te schrijven dat het doden “niet op de meest adequate wijze” was gebeurd, hetgeen Animal Rights een understatement vindt. De haas heeft aldus onnodig geleden zodat ook in dat opzicht sprake is van een overtreding.
Animal Rights verzoekt de Raad van State om de eerdere uitspraak te vernietigen en Overijssel op te dragen een nieuw besluit te nemen.
De zitting vindt plaats op 12 juni 2026 om 10:00 in Den Haag.
Ook de Raad van State vindt het doodslaan van een haas met negen stokslagen prima
In de uitspraak van 15 juli 2026 1 buigt de Afdeling bestuursrechtspraak zich over de vraag of het doden van een aangeschoten haas onder het begrip ‘jacht’ valt. Dit is van belang omdat in de Wet natuurbescherming precies staat opgesomd met welke middelen je mag jagen. De drijfstok staat daar niet bij.
Net als de rechtbank Overijssel eerder, oordeelt de Afdeling bestuursrechtspraak nu dat het doden van aangeschoten wild niet valt onder ‘uitoefening van de jacht’. Er was geen sprake meer van ‘jacht’ op de haas, wat betekent dat de lijst met verboden middelen in de wet niet van toepassing is en dat de wet dus niet is overtreden.
De wet verplicht dat ‘een ieder die een in het wild levend dier doodt of vangt, voorkomt dat het dier onnodig lijdt’. Naar het oordeel van de Afdeling bestuursrechtspraak ziet deze verplichting ook op het handelen van een drijver als hij direct na de jacht een aangeschoten dier aantreft en dit afmaakt. De wet regelt niet met welke middelen dat moet gebeuren en dus levert het gebruik van een drijfstok geen overtreding op van de wettelijke zorgplicht, aldus de Afdeling bestuursrechtspraak.
De Afdeling is laf genoeg om helemaal niets te zeggen over hoe het doodslaan van de haas is uitgevoerd; of 9 stokslagen ‘onnodig lijden’ voorkomen. Zo kennen we de Raad van State dan ook: kil, harteloos, gevoelloos; geen moreel kompas, maar enkel regeltjes interpreteren.
Deze uitspraak versterkt enkel Animal Rights overtuiging dat de jachthobby van deze sociopathische seriemoordenaars moet worden bestreden totdat deze is uitgeroeid.
Op 6 januari 2025 lezen we in de Harderwijker Courant 1 dat de gemeente Harderwijk het verzoek van Animal Rights om ”harder op te treden tegen een bedrijf dat eenden houdt” afwijst: ”Aangegeven wordt dat het verzoek handhavend op te treden al is toegekend. Het college van burgemeester en wethouders geeft aan niet de bevoegdheid te hebben een bestuurlijke boete op te leggen, zoals gevraagd.”
Alleen Animal Rights heeft deze ‘beslissing op bezwaar’ helemaal niet ontvangen. Na enkele contactpogingen ontvangen we het besluit dan toch, echter zonder de in de beslissing genoemde bijlagen.
Animal Rights had verzocht om handhavend op te treden tegen het bedrijf op een drietal wijzen: A. bestraffend ten aanzien van de geconstateerde overtreding van juni 2022; B. bestraffend/herstellend ten aanzien van de waarschijnlijk nog altijd voortdurende overtreding, zodat de illegale situatie wordt beëindigd; C. preventief ten aanzien van de dreigende toekomstige overtreding, zodat de illegale situatie beëindigd blijft.
Harderwijk constateerde dat de conclusie die Animal Rights trekt, omtrent het betreffende bedrijf klopt: ”Ten tijde van de ruiming op 10 juni 2022 zijn er 101.400 vleeseenden geruimd. Dit zijn er meer dan de 80.595 vleeseenden die het bedrijf mag houden op grond van de vergunning.”
Vervolgens zijn de gegevens van heel 2022 onder elkaar gezet in een overzicht: ”Onze conclusie is dat er meerdere keren in 2022 meer dieren zijn gehouden dan vergund. Gelet op het bovenstaande hebben wij uw verzoek, om handhavend op te treden om herhaling te voorkomen, toegekend met betrekking tot het houden van meer vleeseenden dan vergund.” Dat betreft punt C.
Met betrekking tot de punten A en B wijzigt Harderwijk haar besluit. De onafhankelijke bezwaarschriftencommissie is van mening dat Harderwijk niet over de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete beschikte en er dus ook niet over mocht beslissen. De directeur van de Omgevingsdienst had op dit verzoek moeten beslissen. Harderwijk besluit nu dus om geen besluit te nemen.
De bezwarencommissie verzaakt om Harderwijk er op te wijzen dat men het verzoek, voor zover dat ziet op het bestraffend optreden, door had moeten sturen naar het bestuursorgaan dat wel bevoegd is, de Omgevingsdienst.
Na nog meer heen en weer gebel en ge-email volgt er op 5 februari 2025 dan alsnog een besluit van de directeur van de Omgevingsdienst Veluwe. Men blijft bij de oude weigering om naast de dwangsommen van 23 november 2023 ook boetes op te leggen: ”Het bestraffend optreden op een overtreding die inmiddels ongedaan gemaakt is en waar maatregelen voor zijn genomen, is ons inziens niet aan de orde.”
Nog altijd ontbreekt een onderbouwing voor het niet bestraffen van deze overtredingen waarmee Hendrikse & Roos BV en Duck-To Farm BV niet alleen de wet overtraden en het milieu extra belastten, maar ook financieel profiteerden.
Het naar de mening van Animal Rights opnieuw een voorbeeld van hoe toezichthouders de criminele organisatie Tomassen duck-To een hand boven het hoofd houden. Het is een vorm van collaboratie en riekt naar corruptie.
Animal Rights heeft de mogelijkheid om tegen dit besluit van de omgevingsdienst in beroep te gaan. Animal Rights heeft het bedrijf het afgelopen jaar ook twee maal betrapt op het mishandelen van eenden bij het vangen en laden voor transport.
Volgens de recentste cijfers van de Vlaamse Dienst voor Dierenwelzijn die door Animal Rights werden opgevraagd, heeft farmaceutisch bedrijf Janssen Pharmaceutica, onderdeel van Johnson & Johnson, opnieuw honderden beagles ingezet voor dierproeven in Beerse. Maar liefst 500 honden werden in 2023 onderworpen aan experimenten, waarvan 14 dieren de tests niet overleefden. Daarnaast arriveerden er 47 nieuwe honden in het testlaboratorium.
Naast beagles werden ook duizenden muizen en andere dieren gebruikt, waaronder:
Wat de honden precies moeten ondergaan blijft geheim. De proefdierindustrie moet immers niet transparant zijn over wat ze precies doet. Het gaat onder meer om het volgende:
Voor het testen van nieuwe medicijnen, die door Europese regelgeving verplicht zijn, krijgen honden bijvoorbeeld via sondes grote hoeveelheden medicatie toegediend, soms dagelijks en gedurende weken of maanden. Dit kan leiden tot interne bloedingen, braken, ernstige diarree en orgaanfalen. De honden krijgen medicijnen opgevoerd en worden gedood zodat hun organen onderzocht kunnen worden.
Daarnaast doet Janssen ook niet-door de wet verplichte toxicologische testen. Honden krijgen giftige doses chemicaliën toegediend via inhalatie, voedsel, of injecties. Dit kan acute vergiftiging veroorzaken, met symptomen zoals epileptische aanvallen, verlamming, ademhalingsproblemen en uiteindelijk de dood.
Voor kankeronderzoek kunnen honden tumoren geïmplanteerd of chemisch opgewekt krijgen.
Voor het bestuderen van infectieziekten, worden de honden met opzet met de ziektekiemen geïnfecteerd.
Voor onderzoek naar psychiatrische ziekten kunnen de symptomen van psychische ziekten nagebootst worden door de honden bijvoorbeeld bloot te stellen aan chronische stress, pijnprikkels of isolement.
Zinloos proefdierenleed
Het lijden en sterven van deze dieren is onaanvaardbaar en wetenschappelijk weinig relevant. Dierproeven hebben amper voorspellende waarde voor de menselijke gezondheid, aangezien mensen fysiologisch sterk verschillen van dieren. Verschillen in stofwisseling en andere biologische processen maken de resultaten van dierproeven volstrekt onbetrouwbaar.
Onlangs heeft dierenrechtenorganisatie The Camp Beagle nog hartverscheurende beelden vrijgegeven van beagles die worden gefokt en ingezet voor dierproeven. De video’s, afkomstig van klokkenluiders, tonen honden van Marshall BioResources in de VS, een wereldwijde leverancier van proefdieren aan laboratoria. Op de beelden is te zien hoe puppies een inhalatiemasker dragen, een stap in de gewenning voor de honden die later worden gedwongen potentieel schadelijke stoffen in te ademen tijdens toxiciteitstesten, zoals die mogelijk ook in Beerse gebeuren.
Wat doet Animal Rights?
Minister Ben Weyts heeft aangegeven deze legislatuur stappen te willen zetten richting het beëindigen van dierproeven op honden, katten en primaten. Animal Rights onderstreept dat er dringend een concreet stappenplan moet komen om deze doelstelling te realiseren.
Om aandacht te vragen voor het proefdierenleed achter de gesloten deuren van laboratoria, organiseert Animal Rights de volgende acties:
Zaterdag 26 april: Mars op Wereldproefdierendag, van 13.00 tot 16.00 uur vanaf het Martelarenplein in Leuven, om een einde te eisen aan alle dierproeven.
Doe mee! Wij rekenen op een grote opkomst om de proefdieren een hart onder de riem te steken!
