mrt 3, 2020
Vandaag is het World Wildlife Day. Een dag om ons te herinneren aan onze verantwoordelijkheid tegenover onze wereld en de levensvormen waarmee we deze delen. World Wildlife Day is uitgegroeid tot één van de belangrijkste wereldwijde evenementen gewijd aan dieren in het wild.1 Vandaag lanceert Animal Rights een fotowedstrijd met Nederlandse en Belgische wilde dieren in de hoofdrol. Het uitgangspunt van deze wedstrijd luidt: schiet geen dieren, maar foto’s! Pak je camera, leg de wilde dieren in jouw omgeving vast en stuur je foto in.
1:World Wildlife Day.
De fotowedstrijd kent drie categorieën: zoogdieren, vogels en insecten. Het insturen van foto’s kan t/m eind mei. De foto’s in elke categorie worden beoordeeld door een vakjury. Ook kan publiek meestemmen voor de publieksfavoriet.
Er zijn twee leeftijdscategorieën. Kinderen en jongeren tot en met 14 jaar kunnen meedoen aan de categorie junior. Iedereen ouder dan 14 jaar kan meedoen aan de categorie volwassenen. Wil je meedoen? Kijk hieronder hoe! Let op: de fotowedstrijd heeft betrekking op Nederlandse en Belgische wilde (inheemse) dieren.
Woon je in Nederland? Stuur je foto naar [email protected]. Woon je in België? Stuur je foto naar [email protected].
Vermeld met welke categorie je meedoet: zoogdieren, vogels of insecten.
Je kan per categorie twee foto’s insturen.
Vermeld je naam, leeftijd, woonplaats en contactgegevens.
Insturen kan tot en met 31 mei 2020
Klik [hier](https://www.facebook.com/events/2723411291105686/) voor het evenement op Facebook!
Kinderen en jongeren tot en met 14 jaar kunnen meedoen aan de categorie junior.
mrt 2, 2020
Het is nu een jaar geleden sinds de [campagne van onze collega’s van Djurrättsalliansen voor de vrijlating van zes labradors](https://www.animalrights.nl/red-de-labradors-uit-het-lab). De reddingsactie mocht helaas niet baten maar de campagne blijkt uiteindelijk toch een overwinning: We hebben vernomen dat er sindsdien geen plannen meer zijn aan de Universiteit van Göteburg om nieuwe dierproeven op honden uit te voeren. Jen Hochmuth: “Venus, Milia, Mimosa, Luna, Lotus en Zuri en alle andere honden die in verband met deze proef zijn gedood, kunnen hun leven nooit meer terugkrijgen, maar de campagne is er wel in geslaagd om andere honden het verschrikkelijke lot als proefobject te besparen.”
Teken onze petite voor de [stopzetting van de honden- en kattentesten](https://www.animalrights.be/stop-dodelijke-experimenten-op-honden-en-katten)
Vorige jaar voerden onze Zweedse collega’s van Djurrättsalliansen een intensieve [campagne voor de vrijlating van zes labradors](https://www.animalrights.be/venus-milia-mimosa-luna-lotus-en-zuri-zijn-gedood) genaamd Venus, Milia, Mimosa, Luna, Lotus en Zuri. Animal Rights steunde deze campagne ook. De honden hebben heel wat moeten ondergaan: 80% van de tanden werden getrokken en zij moesten meerdere zware operaties ondergaan. Ondanks alle massale protesten en het overhandigen van een petitie met meer dan 85.000 handtekeningen, werden de zes labradors afgemaakt nadat ze ingezet werden in een akelig onderzoek naar tandimplantaten.
We hebben vernomen dat nadat de zes labradors vorig jaar aan de Universiteit van Göteborg zijn gedood, er gelukkig geen nieuwe dierproeven met honden zijn gestart en er geen aanvragen voor hondenproeven zijn ingediend bij de ethische commissie voor dierproeven. Anderzijds is er nog geen verbod op het gebruik van honden bij experimenten aan de Universiteit van Göteborg, maar de universiteit verklaarde wel dat er dergelijke dierproeven op honden nooit meer zouden mogen worden gedaan. “Als dat zo is, is het een enorme overwinning, aangezien dit soort proeven al sinds 1996 aan de gang zijn en er minstens 200 honden zijn gebruikt.”, juicht Jen Hochmuth toe.
De proef waarin de zes labradors werden gebruikt en gedood, was een poging om te testen hoe tandheelkundige implantaten ontstekingen en botvernietiging veroorzaken. Deze dierproeven op honden zijn niet alleen erg wreed, maar ook wetenschappelijk zinloos voor menselijke patiënten.
Wetenschappers betwijfelen namelijk de relevantie van zulke dierproeven, omdat de dierlijke microflora in de mond te veel afwijkt van de menselijke.1 Het is dan ook veel nuttiger om de effecten van implantaten meteen bij menselijke patiënten te bestuderen. Waarom honden onnodig doen lijden en doden als het ook zonder dierenleed kan? Onderzoekers hebben namelijk een tandimplantaat met intern reservoir ontwikkeld, waardoor het risico op infecties daalt. Het goede nieuws is: helemaal zonder dierproeven. 2
Jen Hochmuth: “Het ontwikkelen en toepassen van dierproefvrije technieken is een win-win situatie voor mens en dier.”
1:Tandheelkundige over dierproeven voor tandimplantaten
2:Tandimplantaten zonder dierproeven
Venus, Milia, Mimosa, Luna, Lotus en Zuri kunnen hun leven nooit meer terugkrijgen, maar de campagne is er wel in geslaagd om andere honden het verschrikkelijke lot als proefobject te besparen.
Het ontwikkelen en toepassen van dierproefvrije technieken is een win-win situatie voor mens en dier.
mrt 2, 2020
Eind februari zouden in Geraardsbergen opnieuw 27 visjes levend worden opgedronken tijdens het krakelingenfeest. Sinds 2010 is dit barbaarse gebruik erkend als Unesco-werelderfgoed. Door de slechte weersomstandigheden is het feest uitgesteld tot 22 maart. In tussentijd wachten de ter dood veroordeelde dieren in een plastic bak bij de toeristische dienst van Geraardsbergen. Animal Rights eist van minister Ben Weyts dat hij ingrijpt.
Het visjesdrinken is al sinds eind jaren 90 onderwerp van discussie. Dierenwelzijnsorganisatie Gaia voerde een jarenlange juridische strijd, maar trok aan het kortste eind.1 Het Hof van Cassatie besliste dat er geen sprake was van een inbreuk op de wet Dierenwelzijn. Het hanteerde daarvoor twee argumenten: ten eerste dat de dieren geen nutteloze dood sterven omdat de traditie een cultureel nut heeft. Ten tweede, dat bij de interpretatie van de wet Dierenwelzijn rekening gehouden moet worden met het soort dier, zijn eigenheid en plaats en hiërarchie in de dierenketen.2
Het hoogste gerechtshof maakt een onderscheidt tussen dierenleed dat gebeurt in de context van traditie en ander dierenleed. Wie thuis levende visjes wil drinken, maakt zich dus schuldig aan dierenmishandeling, maar wie hetzelfde doet in het kader van een achterhaalde traditie gaat vrij. Nochtans sterven de visjes in beide gevallen eenzelfde verschrikkelijke dood.
Het Hof van Cassatie houdt bij de interpretatie van de wet rekening met het soort dier en zijn hiërarchie in de dierenketen. Het acht het dierenleed toelaatbaar omdat het gaat om een vissoort (de blankvoorn) die wordt gebruikt als aas door vissers en die xdoor andere dieren wordt gegeten.
Het feit dat een dier in de natuur een prooi is, maakt het voor mensen nog niet ethisch toelaatbaar om dieren te verminken. Studies tonen aan dat vissen wel degelijk pijn voelen op een gelijkaardige manier als zoogdieren. Vissen blijven dagenlang weg uit een gevaarlijk deel van hun leefgebied, zelfs als ze daardoor niet kunnen eten. Baarzen zullen minder eten nadat ze gevangen zijn met een lijn en een haak, omdat het te pijnlijk is om te eten.4
Ooit werden er in Geraardsbergen wel degelijk alternatieven gebruikt voor het visjesdrinken, waarbij er geen dierenleed te pas kwam. In 2000 en 2001 werden de levende visjes vrijwilliger vervangen door een marsepeinen variant. De traditie kan dus ook perfect doorgaan zonder levende visjes.5
Volgens de gewijzigde regels krijgen enkel de deken en de 31 leden van de gemeenteraad vrijgeleide om de wet Dierenwelzijn te overtreden en een levende vis op te drinken. Waarom de gemeente voor het feest dan 500 visjes moet aankopen is maar de vraag.6
Rowena Vanroy, Animal Rights: “Is de sterfte onder de visjes dan zo hoog dat er een marge van meer dan 450 visjes gerekend moet worden? Wij eisen dat dit meteen verboden wordt.”
Animal Rights vindt het gebruiken van dieren voor entertainment onethisch en onacceptabel. Of het nu gaat om een tijger in een circus of het drinken van levende visjes speelt daarbij geen rol. Elk dier is een individu met recht op leven en welzijn, ook de minder aaibare soorten.
feb 29, 2020
BLOG – Toespraak van Willem Vermaat, dierethicus en campagneleider bij Animal Rights, bij de demonstratie tegen de verdrinkingsdood op 28 februari in Amersfoort.
Nederland is een land om trots op te zijn.
Wij genieten wereldwijd bekendheid vanwege onze succesvolle strijd tegen het water. De Deltawerken, sluizen, dammen en dijken beschermen ons land tegen overstromingen. Innovaties die voorkomen dat mensen verdrinken. Die ons in staat stellen een prachtig leven te leven in gebieden onder zeeniveau. In gebieden zelfs, die ooit zee waren, maar die we op het water hebben veroverd.
Buiten Nederland bestaat er een gezegde: God created the Earth, but the Dutch made the Netherlands
Wat je er ook van vindt, dat we zo de natuur zijn gaan beheersen, we wonen nu hier en innovaties die lijden voorkomen, daar mogen we trots op zijn.
Wij exporteren deze kennis van innovaties zelfs om ook op andere plekken in de wereld mensen te beschermen tegen de verwoesting die het water kan aanrichten. Dát is iets waar je trots op kunt zijn.
Maar het is een eenzijdig verhaal.
We kunnen de oude Romeinen roemen om hun aquaducten, maar we moeten niet vergeten dat ze ook slavenmarkten hadden.
Wij kunnen een lofzang houden over onze dijken en innovaties, maar dat is misplaatst als we niet het hele verhaal vertellen. Als -dat als er dieren zijn die graven in de dijken- het enige wat beleidsmakers in dit land kunnen bedenken is dat die dieren dood moeten.
Deze primitieve en barbaarse gedachtegang staat in schril contrast met de innovaties die we hebben voortgebracht.
Het resultaat van die gedachtegang is dat Nederland ieder jaar tienduizenden muskusratten doodt. Ze verdrinken langzaam in klemmen en vallen. Evenals duizenden andere dieren die ook aan de klemmen en vallen ten prooi vallen: andere knaagdieren, bunzings en andere marterachtigen, wilde eenden, meerkoeten, allerlei andere soorten vogels, en allerlei soorten vissen.
En als er niets verandert aan die gedachtegang, zal het ook nog jaren zo doorgaan. De muskusrat plant zich voort en steekt vanuit België en Duitsland de grens over. En Nederland gaat door met doden.
Als een kind in een zwembad verdrinkt staan de kranten er vol van, maar de bewuste keuze om dieren te verdrinken noemen de kranten ‘vangen’. Dankzij ons, dankzij jullie, is er enig debat, maar ondertussen… gaat Nederland door met doden.
Terwijl het anders kan. Preventieve maatregelen die eventuele schade aan dijken voorkomen, zijn veel nuttiger. Je voorkomt daarmee simpelweg dat in dijken gegraven wordt door muskusratten en andere dieren die dit doen. Daarmee maak je niet alleen de dijken betrouwbaarder, maar spaar je ook de muskusrat. De muskusrat is niet onze vijand, het water is dat. Wij willen niet verdrinken. Muskusratten willen dat ook niet.
Als ik alleen aan mijzelf zou denken, zou ik kunnen zeggen: “Lekker boeiend dat we die muskusratten doden, als ik maar droge voeten heb.” Maar vooruitgang is dat je niet alleen om jezelf denkt, maar ook om anderen. En waarom zou de muskusrat daar niet bij horen?
Mensen noemen de muskusrat een ‘plaagdier’. Een misplaatste term die het vergemakkelijkt om dieren als vijand te zien terwijl dat in feite niet zo is.
Een muskusrat is geen plaagdier, maar een knaagdier, zoals populaire gezelschapsdieren als konijnen en hamsters dat ook zijn. Zou iemand een konijn verdrinken? Een hamster?
Diegene zouden we als gestoord aanmerken.
Toch is het beleid in Nederland om dieren die erg veel gemeen hebben met deze dieren, massaal te doden. Dat kan alleen omdat mensen op een afstandelijke manier naar ze kijken, waardoor ze de dieren niet zien voor wie ze zijn: individuen met gevoel die niet dood willen.
Wij kunnen polders droogleggen en een samenleving laten bloeien onder zeeniveau. Maar in onze houding ten opzichte van dieren, zijn we minstens net zo primitief als duizend jaar geleden en misschien nog wel primitiever. In ieder geval barbaarser.
Een land dat zo innovatief is dat het in staat is om mensen meters onder de zeespiegel te beschermen tegen het water, maar dat als dieren in dijken graven, niets anders kan bedenken dan dat die dieren dood moeten en daarom verdrinkingsvallen plaatst, moet zich de ogen uit de kop schamen.
Wij hebben een boodschap voor de Unie van Waterschappen en voor de mensen hier in het Waterschapshuis in Amersfoort.
Maak een einde aan het onnodig lijden.
Maak een einde aan de ongelijke behandeling van dieren.
Maak een einde aan de verdrinkingsdood.
En maak van Nederland een land om in AL haar facetten trots op te zijn.
Willem Vermaat, Animal Rights.
feb 29, 2020
Gisteren demonstreerden zo’n 50 activisten van Animal Rights, Fauna4Life en de Partij voor de Dieren tegen de [verdrinkingsdood van muskusratten](https://www.animalrights.nl/muskusratten). Vorig jaar werd bekend dat muskusratten volledig uitgeroeid moeten worden.
Jessica Smit, campagneleider Animal Rights: “Wij zijn hier om een stem te zijn voor tienduizenden dieren die elk jaar bedoeld, maar ook onbedoeld worden gedood. Dieren die er niet voor hebben gekozen om hier te zijn, maar aan wie wel de oorlog is verklaard. Dieren wiens belangen doelbewust worden vergeten en rechteloos worden verklaard.”
Er wordt gestreefd naar complete uitroeiing van deze dieren op de meest gruwelijke wijze. De dieren worden gedood met fuiken, klemmen of verdrinkingsvallen die onder water staan. Nadat de klem of val dichtslaat, leven dieren vaak nog en stikken of verdrinken ze na een minutenlange lijdensweg.
Het doden van deze knaagdieren is niet verplicht of noodzakelijk, zoals ons vaak wordt voorgehouden, maar enkel en alleen een politieke keuze. Preventieve maatregelen worden amper onderzocht of toegepast.
Jessica Smit: “Ondertussen wordt er jaarlijks 35 miljoen aan bestrijding uitgegeven. Geld dat gebruikt kan worden voor het treffen van preventieve, niet-dodelijke middelen die eventuele gevoelige locaties beschermen tegen álle gravende dieren.”
“Een muskusrat is geen plaagdier, maar een knaagdier, zoals populaire gezelschapsdieren als konijnen en hamsters dat ook zijn. Zou iemand een konijn verdrinken? Een hamster? Diegene zouden we als gestoord aanmerken. Toch is het beleid in Nederland om dieren die erg veel gemeen hebben met deze dieren, massaal te doden. Dat kan alleen omdat mensen op een afstandelijke manier naar ze kijken, waardoor ze de dieren niet zien voor wie ze zijn: individuen met gevoel die niet dood willen.”
Lees de toespraak van Willem Vermaas: [maak een einde aan de verdrinkingsdood.](https://www.animalrights.nl/maak-een-einde-aan-de-verdrinkingsdood)
De 35 miljoen aan belastinggeld die jaarlijks wordt uitgegeven aan bestrijding, kan gebruikt worden voor het treffen van preventieve en diervriendelijke maatregelen.
