BLOG – Toespraak van Willem Vermaat, dierethicus en campagneleider bij Animal Rights, bij de demonstratie tegen de verdrinkingsdood op 28 februari in Amersfoort.

Nederland is een land om trots op te zijn.

Wij genieten wereldwijd bekendheid vanwege onze succesvolle strijd tegen het water. De Deltawerken, sluizen, dammen en dijken beschermen ons land tegen overstromingen. Innovaties die voorkomen dat mensen verdrinken. Die ons in staat stellen een prachtig leven te leven in gebieden onder zeeniveau. In gebieden zelfs, die ooit zee waren, maar die we op het water hebben veroverd.

Buiten Nederland bestaat er een gezegde: God created the Earth, but the Dutch made the Netherlands

Wat je er ook van vindt, dat we zo de natuur zijn gaan beheersen, we wonen nu hier en innovaties die lijden voorkomen, daar mogen we trots op zijn.

Wij exporteren deze kennis van innovaties zelfs om ook op andere plekken in de wereld mensen te beschermen tegen de verwoesting die het water kan aanrichten. Dát is iets waar je trots op kunt zijn.

Maar het is een eenzijdig verhaal.

We kunnen de oude Romeinen roemen om hun aquaducten, maar we moeten niet vergeten dat ze ook slavenmarkten hadden.

Wij kunnen een lofzang houden over onze dijken en innovaties, maar dat is misplaatst als we niet het hele verhaal vertellen. Als -dat als er dieren zijn die graven in de dijken- het enige wat beleidsmakers in dit land kunnen bedenken is dat die dieren dood moeten.

Deze primitieve en barbaarse gedachtegang staat in schril contrast met de innovaties die we hebben voortgebracht.

Het resultaat van die gedachtegang is dat Nederland ieder jaar tienduizenden muskusratten doodt. Ze verdrinken langzaam in klemmen en vallen. Evenals duizenden andere dieren die ook aan de klemmen en vallen ten prooi vallen: andere knaagdieren, bunzings en andere marterachtigen, wilde eenden, meerkoeten, allerlei andere soorten vogels, en allerlei soorten vissen.

En als er niets verandert aan die gedachtegang, zal het ook nog jaren zo doorgaan. De muskusrat plant zich voort en steekt vanuit België en Duitsland de grens over. En Nederland gaat door met doden.

Als een kind in een zwembad verdrinkt staan de kranten er vol van, maar de bewuste keuze om dieren te verdrinken noemen de kranten ‘vangen’. Dankzij ons, dankzij jullie, is er enig debat, maar ondertussen… gaat Nederland door met doden.

Terwijl het anders kan. Preventieve maatregelen die eventuele schade aan dijken voorkomen, zijn veel nuttiger. Je voorkomt daarmee simpelweg dat in dijken gegraven wordt door muskusratten en andere dieren die dit doen. Daarmee maak je niet alleen de dijken betrouwbaarder, maar spaar je ook de muskusrat. De muskusrat is niet onze vijand, het water is dat. Wij willen niet verdrinken. Muskusratten willen dat ook niet.

Als ik alleen aan mijzelf zou denken, zou ik kunnen zeggen: “Lekker boeiend dat we die muskusratten doden, als ik maar droge voeten heb.” Maar vooruitgang is dat je niet alleen om jezelf denkt, maar ook om anderen. En waarom zou de muskusrat daar niet bij horen?

Mensen noemen de muskusrat een ‘plaagdier’. Een misplaatste term die het vergemakkelijkt om dieren als vijand te zien terwijl dat in feite niet zo is.

Een muskusrat is geen plaagdier, maar een knaagdier, zoals populaire gezelschapsdieren als konijnen en hamsters dat ook zijn. Zou iemand een konijn verdrinken? Een hamster?

Diegene zouden we als gestoord aanmerken.

Toch is het beleid in Nederland om dieren die erg veel gemeen hebben met deze dieren, massaal te doden. Dat kan alleen omdat mensen op een afstandelijke manier naar ze kijken, waardoor ze de dieren niet zien voor wie ze zijn: individuen met gevoel die niet dood willen.

Wij kunnen polders droogleggen en een samenleving laten bloeien onder zeeniveau. Maar in onze houding ten opzichte van dieren, zijn we minstens net zo primitief als duizend jaar geleden en misschien nog wel primitiever. In ieder geval barbaarser.

Een land dat zo innovatief is dat het in staat is om mensen meters onder de zeespiegel te beschermen tegen het water, maar dat als dieren in dijken graven, niets anders kan bedenken dan dat die dieren dood moeten en daarom verdrinkingsvallen plaatst, moet zich de ogen uit de kop schamen.

Wij hebben een boodschap voor de Unie van Waterschappen en voor de mensen hier in het Waterschapshuis in Amersfoort.
Maak een einde aan het onnodig lijden.
Maak een einde aan de ongelijke behandeling van dieren.
Maak een einde aan de verdrinkingsdood.
En maak van Nederland een land om in AL haar facetten trots op te zijn.

Willem Vermaat, Animal Rights.