In België is toelating gegeven voor alweer honderden gruwelijke experimenten op schapen. Dieren krijgen experimentele kunstharten of kunstlongen ingeplant of ondergaan invasieve vaatchirurgie. De meeste dieren overleven de experimenten niet. De experimenten vinden vrijwel zeker plaats aan de KU Leuven. [Animal Rights onderneemt juridische actie om meer te weten te komen over de experimenten](https://www.animalrights.be/crowdfunding-help-met-de-juridische-strijd-tegen-dierenleed).
Rowena Vanroy, Animal Rights: “Enkel anonieme gegevens van de dierproeven worden bekend gemaakt. De dierproeven worden slechts in heel algemene termen uitgelegd, zodat het bijna onmogelijk is na te gaan voor organisaties als die van ons of alles wat er gebeurt wel wettelijk is. Er is meer transparantie nodig over dierproeven.”
De volgende experimenten werden onlangs goedgekeurd:
• Implantatie van kunstlongen bij 14 schapen. De dieren krijgen een zuurstoftekort dat orgaanschade veroorzaakt. Bovendien is de kans groot dat ze dodelijke bloedingen krijgen. Ze ontwaken niet uit de proef.1
• 9 schapen worden aan een externe kunstlong gekoppeld. Ze worden opgesloten in kleine kale metabolismekooien en krijgen antistollingsmedicatie toegediend. Het leed voor de schapen wordt ingeschat als ernstig.2
• 45 schapen krijgen een kunsthart ingeplant. Ze moeten vervolgens de laatste tijd van hun leven in een kleine kooi doorbrengen, verbonden aan allerlei apparaten. De schapen ondervinden ernstig leed. Ze kunnen moeite krijgen met ademen, krijgen nierfalen, of worden sloom. De schapen die de operatie overleven worden aan het einde van het experiment gedood.3
• 173 schapen en 20 varkens krijgen een hartpomp ingeplant. Vervolgens moeten ze 12 weken in een kleine metabolismekooi doorbrengen. Het leed voor de schapen is ernstig. Ze krijgen bloedklonters, orgaanfalen of schade aan het hart en de bloedvaten. Alle dieren worden aan het einde van de studie gedood.4
• 384 schapen ondergaan experimentele vaatchirurgie en ontwaken niet uit de studie.5
Dit zijn niet de eerste proeven van dit soort. Al in 1996 vond er bij de KU Leuven een experiment plaats waarbij schapen hartchirurgie moesten ondergaan.6 Ook de afgelopen jaren vonden er meerdere experimenten op schapen plaats:
52 schapen kregen een nieuwe hartklep. 14 daarvan stierven door falen van de hartklep. Het experiment werd stopgezet wegens tegenvallende resultaten.7
19 schapen kregen een kunsthart ingeplant, heel wat dieren overleefden de operatie niet.8
5 schapen en 2 varkens kregen pacemakers ingeplant. Het project werd vroegtijdig beëindigd wegens tegenvallende resultaten. Onder andere bleven de implantaten niet zitten, wat uiteraard leidt tot de dood van de dieren.9
19 schapen kregen een hartpomp ingeplant, alle dieren werden daarvoor gedood.10
4 schapen kregen een experimentele hartklep ingeplant, het materiaal van de kleppen vertoonde defecten. Alle dieren werden gedood.11
14 schapen kregen een kunsthart ingeplant. Door tegenvallende resultaten werd het project beëindigd.12 Hierover zeggen de proefdiernemers zelf: “Uiteindelijk bleken de investeerders in dit project niet langer overtuigd van de finale uitkomst, zijnde een optimaal werkend kunsthart, en diende het project stopgezet. Van de 14 dieren die werden ingezet was vroegtijdige dood steeds de uitkomst, maar een opvolging van meerdere dagen in een wakker dier werd wel bewerkstelligd.”
Nog eens 32 schapen kregen een hartklep geïmplanteerd. De resultaten vielen tegen en het experiment werd stopgezet.13 We citeren opnieuw de proefdiernemers:
“De ernstgraad was oorspronkelijk ingeschat als “ernstig” in geval de hartklep zou falen en dit tot de dood van een dier zou leiden; Dit is bij 14 schapen effectief gebeurd. Bij een eerste kleinere studie leken de resultaten nochtans hoopgevend en waren de ernstgraden lager.”
Volgens Animal Rights directeur Susan Hartland zijn deze proeven slechte wetenschap en moet er onmiddellijk worden omgeschakeld naar alternatieven waar geen schapenleed aan te pas komt: “Goede wetenschap investeert in innovatie en niet in de mishandeling van onschuldige dieren.”
Dierproeven moeten omwille van Europese wetgeving worden goedgekeurd door een Ethische Commissie Dierproeven. Deze wordt in België ingesteld door de dierproefnemers zelf en zijn dus niet onafhankelijk. De Ethische Commissie Dierproeven is zoals een slager die zijn eigen vlees keurt.
Uit Nederlandse cijfers weten we dat daar vrijwel alle dierproeven worden goedgekeurd.[ In 2023 werd 99% van de aanvragen goedgekeurd.](https://www.animalrights.nl/waarom-dierproeven-altijd-worden-goedgekeurd) In België worden deze gegevens niet ter beschikking gesteld. “In België is men totaal niet transparant over dierproeven. Alles wat ook maar zou kunnen leiden tot kritiek van organisaties zoals die van ons wordt zorgvuldig geheim gehouden,” zegt Vanroy.
Jij kunt de dieren helpen door ons te steunen. Samen kunnen we blijven opkomen voor dieren met juridische middelen.
Onze crowdfunding kan je hier vinden: [Steun de dieren in de rechtbank](https://www.animalrights.nl/crowdfunding-help-met-de-juridische-strijd-tegen-dierenleed)! en direct steunen kan je via [deze link](https://www.animalrights.nl/gift).
We hebben nood aan meer transparantie rond dierproeven in België.
Goede wetenschap investeert in innovatie en niet in de mishandeling van onschuldige dieren.
De Maag Lever Darm Stichting financiert projecten waarbij proefdieren worden gebruikt.1 Uit een wetenschappelijke publicatie blijkt dat onderzoekers uit het UMC Amsterdam vrij spel krijgen met proefmuizen met een financieel duwtje in de rug van de Maag Lever en Darm Stichting.2 Animal Rights waarschuwt nietsvermoedende donateurs voor de collectant aan de deur. Jouw donatie wordt gebruikt om gezonde proefdieren doodziek te maken. Doe er niet aan mee.
Voor de dierproeven hebben de onderzoekers gemuteerde naaktmuizen uit een catalogus van het proefdierimperium Envigo aangekocht. Envigo is net zoals [Charles River](https://www.animalrights.nl/het-proefdieren-imperium-van-charles-river) een multinational die gespecialiseerd is in het leveren van proefdieren en het uitvoeren van dierproeven in opdracht van farmaceutische en (agro)chemische bedrijven.3 Envigo heette vroeger Huntington Life Sciences (bekend uit de documentaire the Animal People). In de VS werd Envigo recent nog veroordeeld voor de mishandeling van puppies.4
De gemuteerde muizen uit deze dierproef zijn door inteelt bewust gefokt om een heel zwak immuunsysteem te hebben en daardoor bijzonder vatbaar te zijn om kanker te ontwikkelen. Voor de dierproef kregen de muizen allemaal 10.000 menselijke darmkankercellen in hun buikvlies ingespoten. Tien weken na de injectie met kankercellen werden alle muizen afgemaakt en open gesneden om de uitgroei van de ingespoten darmkanker te bestuderen.
Sindsdien is het standpunt van Maag Lever Darm Stichting ten opzichte van dierproeven ongewijzigd gebleven. Ook in 2022 werd een door de Maag Lever Darm Stichting experiment met genetisch gemanipuleerde muizen gepubliceerd.5
De Maag Lever Darm Stichting investeerde in 2022 maar liefst 2.310.846 miljoen euro aan onderzoek.6 De stichting geeft zelf aan dat minder dan 3% gaat naar dierproeven. 7 Voor Animal Rights is elke euro die aan dierproeven wordt besteed er één te veel.
Helaas zijn er meerdere goede doelen die investeren in dierproeven. Animal Rights heeft een [lijst opgesteld met goede doelen](https://www.animalrights.nl/geef-niet-aan-dierproeven) die wel en geen geld geven aan dier-experimenten.
Volgens Animal Rights is het essentieel om gezondheidsfondsen te wijzen op hun ‘foute’ dierproevenbeleid. “Deze goede doelen hebben gezamenlijk zo’n 420 miljoen euro die ze investeren in onderzoek. We willen dat het geld niet langer naar dierproeven gaat maar naar dierproefvrij onderzoek. Dat is beter voor mens en dier.
Er is ondertussen meer dan genoeg kritiek op dierproeven. 9 van de 10 testen van nieuwe medicijnen en behandelingen leveren niks op voor mensen, terwijl eerder bij dieren wel resultaat werd geboekt. 8 “De geschiedenis van het kankeronderzoek is een geschiedenis van het genezen van kanker in de muis. We hebben al decennia lang muizen van kanker genezen en het werkte gewoon niet bij de mens.” Deze verklaring werd afgelegd door Richard Klausner, M.D., voormalig directeur van het National Cancer Institute, aan de Los Angeles Times in 1998. Het is een verklaring die evenzeer van toepassing is op vele andere veel voorkomende ziekten.
Lees ook: [Kankeronderzoek kan en moet zonder dierproeven](https://www.animalrights.nl/kankeronderzoek-kan-en-moet-zonder-dierproeven)
We zien ook dat gezondheidsfondsen steeds kritischer worden op dierproeven en meer geld investeren in moderne dierproefvrije technieken. Dat is een belangrijke stap die we aanmoedigen. Het blijft echter onbegrijpelijk dat deze onwetenschappelijke dierproeven op de dag van vandaag nog steeds worden uitgevoerd.
We willen dierproeven zo snel mogelijk vervangen door [alternatieven](https://www.animalrights.be/vervang-dierproeven/alternatieven).
Dat kan als de subsidiekraan voor dierproeven wordt dichtgedraaid en wetenschappers ómdenken.
Goed nieuws! In zowel de provincie Drenthe als de provincie Groningen is er een ontheffing van tafel geveegd die het afschot van roeken mogelijk zou maken om maispercelen te beschermen.
Animal Rights en Fauna4Life dienden bezwaar in tegen beide ontheffingen, en boekten in beide gevallen succes.
Vorig jaar november dienden Animal Rights en stichting Fauna4Life bezwaar in tegen een door de provincie goedgekeurd besluit, wat toestemming zou geven voor het afschot van meerdere roekenkolonie’s in de wijk Marsdijk in Assen. Meestal volgt als reactie op een bezwaarschrift een verweerschrift van de tegenpartij, wat bedoeld is om het besluit te verdedigen en te onderbouwen. Alleen bleef deze tegenreactie in dit geval uit.
De Faunabeheereenheid (FBE) heeft de provincie zelf verzocht de ontheffing in te trekken. Het is namelijk vaste rechtspraak dat procesbelang ontbreekt wanneer het gebruik van een rechtsmiddel een partij niet in een gunstigere positie kan brengen met betrekking tot het bestreden besluit (de ontheffing) en eventuele bijkomende beslissingen.
De FBE en provincie Drenthe bevestigen met dit besluit dat de ontheffing slecht is onderbouwd. Als deze namelijk wel goed onderbouwd was geweest, hadden de partijen zich hoogstwaarschijnlijk verweerd.
Een close-up van een roek, een beschermde vogelsoort
Op naar Groningen!
De FBE en de provincie Groningen kozen er voor om de karig onderbouwde ontheffing die de provincie verleende wél te verdedigen. Daarom was Animal Rights afgelopen donderdag aanwezig in de rechtbank Groningen samen met advocaat Marco van Duin van Utopie Advocaten. Animal Rights en Fauna4Life hebben niet alleen een bezwaarschrift ingediend tegen de ontheffing, maar ook gevraagd of er een ordemaatregel getroffen kan worden in verband met de schrijnende tekortkomingen van de ontheffing.
In de rechtbank waren zowel de provincie Groningen als de FBE Groningen aanwezig om de ontheffing te verdedigen. Het wordt met elk woord vanuit de verweerder duidelijk dat er amper grond is voor de ontheffing en deze nooit verleend had mogen worden. Voor de roek heeft Groningen namelijk nog geen Faunabeheerplan, en deze is nodig om een ontheffing te verlenen en te onderbouwen. Alleen bij hoge noodzaak/bijzondere omstandigheden is het mogelijk om een ontheffing te verlenen voor afschot zonder een Faunabeheerplan. In de ontheffing is schrikbarend genoeg ook specifiek gericht op afschot van roeken met jongen, die vervolgens aan hun lot zijn overgelaten. Deze jonge roeken zullen geheid sterven zonder ouders.
Zoals we zien in veel van onze juridische procedures, wordt ook in deze procedure weer duidelijk dat er onvoldoende is gekeken naar alternatieve verjaagmethoden voordat de ontheffing uberhaupt werd verleend. Dit is een wettelijke verplichting en moet dus aan voldaan worden voordat er een ontheffing voor afschot wordt verleend.
Steun de dieren in de rechtszaal!
Juridische instrumenten kosten veel tijd en geld. Doe een eenmalige donatie of steun met een maandelijks vast bedrag en sluit je aan in deze strijd!
Boeren niet op de hoogte van eigen vakbladen?
Wanneer advocaat Marco van Duin een lijst citeert van alternatieve methodes, wordt opgemerkt vanuit de FBE dat er ‘veel vertrouwen is en wordt ingezet op kennis van de boeren en vakbladen, en ze onmogelijk op de hoogte kunnen zijn van alle methodes’. Als dit het geval is, betekent het dat er bijzonder weinig kennis is onder de boeren en vakbladen, want vrijwel de gehele lijst met alternatieven die door de advocaat werd voorgelegd komt van bladen zoals bijvoorbeeld ‘De Nieuwe Oogst’, een bekend vakblad voor agrariërs en veehouders.
De mais die gezaaid wordt is niet hetgeen waar de roeken op af komen, maar eerder de larven en insecten die op de maisplanten af komen. De boeren krijgen aan de hand van deze kennis dus ook het advies om mais later in te zaaien, wanneer de bodem warmer is en de mais dus sneller geoogst kan worden. Van de mais die in Nederland wordt gebouwd, wordt vrijwel alle oogst gebruikt om dieren in de veehouderij te voeden. Wanneer je je bedenkt dat er zoals in deze situatie beschermde soorten worden afgeschoten om voedsel te preserveren voor dieren die uiteindelijk ook een vroegtijdige en pijnlijke dood zullen sterven, is het weer duidelijk hoe cru de jachtlobby en de vee-industrie zijn.
Na een kort reces komt de rechter tot de conclusie dat de ontheffing niet verleend had mogen worden zonder een Faunabeheerplan. Ook wordt er beloofd een ordemaatregel te treffen. Het is niet gebruikelijk dat er binnen zo’n korte termijn een uitspraak is. Dit geeft een signaal af dat de rechter de urgentie van het besluit inziet. We zijn er blij met het de uitkomst, maar vinden het onacceptabel dat er voorafgaand aan de zitting al een maand gebruik is gemaakt van de ontheffing en roeken de dupe zijn geworden van de tekortkomingen van de provincie Groningen.
Rechtszaken voeren werkt!
Het voeren van rechtszaken vergt een lange adem, maar de minimale wetten die er zijn om dieren te beschermen moeten nageleefd worden. Met procedures roepen we overtreders ter verantwoording en proberen we het onrechtvaardige systeem fundamenteel te veranderen. En daarin boeken we regelmatig succes! Jij kunt de dieren helpen door ons te steunen. Samen kunnen we deze rechtszaken blijven bekostigen.
In het dierenrechten activisme worden er verschillende methodes gebruikt om actie te voeren tegen dierenleed. Bij Animal Rights voeren wij op vele manieren tegen zowel de slacht, dierproeven en jacht actie om deze industrieën te ontmantelen.
Onder onze campagne ‘Ban de Jacht’, voeren wij op het moment tientallen juridische procedures tegen de jacht. Een groot deel van deze procedures voert Animal Rights samen met stichting Fauna4Life. Op deze manier hebben wij een hoop levens kunnen redden en hopen we nog veel meer levens te kunnen redden in de toekomst.
In onze strijd tegen dierenleed is het belangrijk om op alle mogelijke, maar vooral zinvolle manieren actie te voeren. Zowel straatactivisme als demonstraties, marcheren en aanwezigheid bij slachthuizen zijn allemaal nuttige methoden om aandacht te vragen voor dierenleed. Ook wordt er bewustzijn te gecreëerd en daarmee aan mensen gevraagd hier niet meer aan bij te dragen.
Wat helaas het geval is in Nederland, net zoals vrijwel overal in de rest van de wereld, is dat de wetten die bestaan er niet voor zijn gemaakt om dieren adequaat te beschermen, of van basisrechten te voorzien zoals het recht op medische zorg, veiligheid en voedsel.
Om deze reden is het belangrijk om niet alleen op straat actie te voeren, maar ook de wet aan te vechten via juridische en politieke wegen.
Het jachtbeleid – amper representatie voor de dieren
In Nederland wordt het faunabeleid voor het grootste gedeelte bepaald aan de hand van faunabeheerplannen die worden opgesteld door de Faunabeheereenheid (FBE). Dit faunabeheerplan wordt op provinciaal niveau bepaald. Elke provincie heeft een eigen FBE. Deze bestaat uit verschillende organisaties zoals de LTO, de Jagersvereniging, Staatsbosbeheer en in enkele FBE’s zit ook de Dierenbescherming.
Het is min of meer de bedoeling dat er in elke FBE ook een organisatie zit die de belangen van de dieren behartigt. In sommige FBE’s is dit helemaal niet het geval, zoals bijvoorbeeld in de FBE Friesland. In deze FBE zitten enkel organisaties in met een agrarisch belang of die zich bezighouden met grondbeheer en jacht.
Nadat het faunabeheerplan – meestal zonder al te grondig te zijn bekeken – wordt goedgekeurd door de provincie, geldt deze meestal voor een duur van vijf of zes jaar. Elke provincie heeft een eigen faunabeheerplan en aan de hand van deze plannen worden er ontheffingen verleend voor verschillende vormen van ‘beheer’, zoals vangst, maar ook afschot.
Een gezicht bij de campagne
Aysis Plet is onze campagnecoördinator bij Animal Rights voor de ‘Ban de Jacht’ campagne.
Aysis: “Vanaf kinds af aan was ik altijd al begaan met dieren. Ik was zelfs zo begaan met de dieren dat ik wanneer mijn moeder het aan me te eten gaf, vlees altijd uitspuugde. Tot ongeveer mijn zevende jaar at ik af en toe vis, maar ik bedacht al gauw dat het niet heel eerlijk was om de andere diertjes wel zielig te vinden, maar de visjes niet. Als baby had ik ook een zware koemelk allergie (niet zo gek achteraf nu ik begrijp dat deze melk voor kalfjes is bedoeld), dus ik eet eigenlijk van jongs af aan bijna geheel plantaardig.”
“Nadat ik mij verdiepte in de zuivelindustrie en alle andere industrieën die dieren uitbuiten zoals bijvoorbeeld de wol, leer en zijde-industrie, besefte ik dat niet alleen voor vlees en vis consumptie, dieren gigantisch lijden. Hierna werd ik uiteindelijk veganist en heb ik nooit meer omgekeken.”
Campagnecoördinator Aysis Plet
“Mijn ouders waren nooit vegetarisch of veganistisch, maar respecteerden mijn keuze om vegetariër te zijn, en zo heb ik ook 25 jaar geleefd. Toen mijn moeder jaren geleden veganist werd nadat zij zich had verdiept in onder andere de zuivelindustrie, kreeg ik tot mijn grote verbazing kritiek van mijn moeder op mijn vegetarische dieet. Want ik droeg nog steeds bij aan dierenleed. In de eerste instantie voelde ik mij onterecht bekritiseerd, ik was nota bete vegetariër voor de dieren! Nadat ik mij verdiepte in de zuivelindustrie en alle andere industrieën die dieren uitbuiten zoals bijvoorbeeld de wol, leer en zijde-industrie, besefte ik dat niet alleen voor vlees- en visconsumptie dieren gigantisch lijden. Hierna werd ik uiteindelijk veganist en heb ik nooit meer omgekeken.”
Maar enkel een vegan levenstijl naleven was niet genoeg voor Aysis.
“Toen ik eenmaal wist op welke manieren dieren allemaal worden misbruikt, uitgebuit en gebruikt in deze wereld, moest ik wat doen. Veganisme was niet genoeg. Vooral als je je bedenkt dat het technisch gezien een ‘non-actie’ is. Eigenlijk doe je alleen iets niet. Ik ging demonstreren, informatie verspreiden, met mensen in gesprek en voerde druk-campagnes tegen de slacht en tegen bont. Destijds had ik nog een kantoorbaan en nam ik eigenlijk alleen maar vrije dagen op om actie te voeren tegen dierenleed, nooit om wat leuks te doen. De dieren zijn immers belangrijk.”
“Plots was daar die vacature bij Animal Rights. Ik had al enkele teamleden ontmoet tijdens acties en keek erg op naar de organisatie, vooral om het feit dat Animal Rights een echte dierenrechten organisatie is en er weinig tot geen concessies worden gepleegd als het gaat om de rechten van dieren beschermen. Ik solliciteerde en werd aangenomen. Nu kan mag ik mij elke dag inzetten voor de dieren en hoef ik mijn normen en waarden niet aan de kant te zetten voor mijn baan. Ik voer nog steeds veel actie maar doe dit nu op andere manieren, zoals in de rechtszaal, tijdens informatieavonden maar ook nog steeds ‘in het veld’ met de Hunt Saboteurs.”
“Ondanks dat ik nu bijna anderhalf jaar in mijn functie zit, sta ik regelmatig nog perplex van de barbaarse manier waarop men met in het wild levende dieren omgaat in Nederland. Het aantal slachtoffers, de illegaliteiten en vooral het leed is onbegrijpelijk. En dan hebben we het nog niet gehad over het beleid en de wetten omtrent de jacht die lek zijn als het maar kan.”
“Dat een diersoort beschermd hoort te zijn, of de staat van instandhouding in het geding is, lijkt zelfs geen enkele meerwaarde meer te hebben. Wat een hoop mensen die tegen de jacht zijn vaak niet weten, is dat de intensieve veehouderij één van de hoofdredenen is waarom er zoveel wordt gejaagd in Nederland. Er moet immers wel ruimte zijn voor de 70% aan land wat de vee-industrie in beslag neemt. Waar moeten de in het wild levende dieren dan heen?”
Procederen tegen de jacht
Wanneer er een ontheffing of faunabeheerplan online wordt gepubliceerd, wordt er grondig gekeken naar de kans die we hebben op succes wanneer we ervoor kiezen deze aan te vechten. Er zijn verschillende factoren die meegewogen worden in dit besluit, waaronder ook eventuele proceskosten.
Wij krijgen daarnaast ook regelmatig foto’s of video’s toegestuurd van mensen met hierop illegale activiteiten en/of leed tijdens de jacht wat is vastgelegd, of stuitten wij zelf op dergelijke situaties wanneer we actie voeren met de Hunt Saboteurs in het veld. Ook in deze gevallen verkennen wij de mogelijkheden om juridische stappen te ondernemen en hiermee hopelijk de daders te kunnen laten bestraffen, zoals bijvoorbeeld in het geval van deze gans vorig jaar in Reeuwijk. Voor de laffe daad die te zien is op de beelden hebben wij een handhavingsverzoek ingediend. Deze procedure loopt nog steeds.
Rechtszaken voeren werkt!
Het voeren van rechtszaken vergt een lange adem, maar de minimale wetten die er zijn om dieren te beschermen moeten nageleefd worden. Met procedures roepen we overtreders ter verantwoording en proberen we het onrechtvaardige systeem fundamenteel te veranderen. En daarin boeken we regelmatig succes! Jij kunt de dieren helpen door ons te steunen. Samen kunnen we deze rechtszaken blijven bekostigen.
Sinds 2018 zijn er verzakkingen in het wegdek van de brug die leidt naar zorginstelling Julie Postel in Boxmeer. Een familie bevers heeft hier zijn burcht gebouwd en hierdoor is de enige toegangsweg naar de zorginstelling onbetrouwbaar geworden.
Omdat het belangrijk is dat de zorginstelling goed bereikbaar is voor hulpdiensten en leveranciers, moet er een veilige toegangsweg zijn. Er zijn sinds de beverfamilie hun burcht heeft gebouwd verschillende maatregelen genomen om de brug te beschermen, zoals bijvoorbeeld gaas ingraven, maar deze bleken onvoldoende effect te hebben.
In 2023 werd er een ontheffing verleend voor het vangen en eventueel afschot van de bevers. Samen met stichting Fauna4Life diende Animal Rights bezwaar in tegen dit besluit, maar dit werd afgewezen. De stichtingen gaan in beroep tegen dit besluit. Help ons zaken als deze te bekostigen!
Vangen en doden is zowel onethisch als compleet nutteloos
Bevers zijn erg territoriale dieren. In het geval dat de bevers gevangen en elders uitgezet worden, zoals in de Maas, zullen de bevers naar alle waarschijnlijkheid terugzwemmen naar hun eigen territorium. De bevers verhuizen zal hoogstwaarschijnlijk niet succesvol zijn omdat er wordt verwacht dat deze geen warm welkom krijgen in andere provincies, gezien ze door velen als een ‘plaag’ worden beschouwd.
Zelfs wanneer de bevers worden weggevangen en/of gedood, wijst onderzoek uit dat als er in de directe omgeving andere bevers zitten, deze zich vrijwel zeker zullen huisvesten in de verlaten burcht. Het terrein moet dus ontoegankelijk of ongeschikt worden gemaakt voor de bevers, ongeacht of deze worden weggevangen en/of gedood. 1
Falend faunabeleid
Het Nederlandse faunabeleid, bepaald op provinciaal niveau, gecombineerd met het rechtssysteem, geven ruimte om via slinkse weggetjes een ongekend aantal beschermde dieren dood te schieten. Er is geen onafhankelijke partij die afschotcijfers bijhoudt. Daarnaast wordt er niet voldoende tijd geïnvesteerd in onderzoek naar manieren om de natuur in een gezonde staat te krijgen, waar het zichzelf weer kan beheren. Maar om het gebrek aan balans in de natuur aan te pakken op een schaal waarmee dit het gewenste effect heeft, moet er allereerst hard ingezet worden op het afschalen van de intensieve veehouderij.
Het overgrote deel van de jacht in Nederland wordt uitgevoerd met ‘schadebestrijding’ of ‘populatiebeheer’ omdat dieren simpelweg doen wat dieren doen: eten en proberen te overleven in de natuur. Onze natuur is de afgelopen decennia veranderd in een groene Sahara, iets waar in het wild levende dieren gigantisch onder lijden.
Nederland geen veilige plek voor beschermde soorten
Tijdens onze juridische procedures zien wij een schrikbarende lak aan bescherming voor volgens de wet natuurbescherming (WNB) 2 beschermde diersoorten. Er worden met grote regelmaat ontheffingen verleend voor het afschot van bijvoorbeeld konijnen, hazen, kraaien en vossen. Deze diersoorten vallen onder de WNB en horen dus met rust gelaten te worden. Ook de bever valt onder deze soorten.
Het Nederlandse faunabeleid op provinciaal niveau, gecombineerd met het rechtssysteem, geven ruimte om via slinkse weggetjes een ongekend aantal beschermde dieren dood te schieten. Daarnaast wordt er niet genoeg tijd geïnvesteerd in onderzoek naar manieren om de natuur in een gezonde staat te krijgen, waar het zichzelf weer kan beheren. Om dit probleem aan te pakken op de schaal waarop dit het gewenste effect heeft, moet er hard ingezet worden op het afschalen van de intensieve veehouderij.
Rechtszaken voeren werkt!
Het voeren van rechtszaken vergt een lange adem, maar de minimale wetten die er zijn om dieren te beschermen moeten nageleefd worden. Met procedures roepen we overtreders ter verantwoording en proberen we het onrechtvaardige systeem fundamenteel te veranderen. En daarin boeken we regelmatig succes! Jij kunt de dieren helpen door ons te steunen. Samen kunnen we deze rechtszaken blijven bekostigen.
