Nog steeds vindt er op grote schaal apenhandel plaats in Nederland. Onbegrijpelijk en onacceptabel, vindt Animal Rights. Ondanks dat er vorig jaar unaniem een motie is aangenomen door de Tweede Kamer om dierproeven op apen zo snel mogelijk af te bouwen naar nul gaat de apenhandel onverminderd door. Apenhandelaar Hartelust krijgt daarin nog steeds vrij spel.
De handel in apen veroorzaakt niet alleen veel dierenleed, maar is ook een bijzonder schimmige handel. Zo werden er in 2022 Cambodjaanse ambtenaren aangeklaagd voor samenzwering bij de handel in wilde apen. Daarnaast lijkt controle op herkomst nauwelijks plaats te vinden. Vorig jaar wijzigde de Wetenschappelijke Autoriteit CITES binnen 48 uur een negatief advies in een positief advies zonder enige toelichting. Om deze handel zo snel mogelijk tot een einde te brengen organiseert Animal Rights op zaterdag 2 september 2023 om 13:00 uur een demonstratie tegen Nederlands grootste apenhandelaar: Hartelust, in Tilburg.
Wrede handel en fraude
Ondanks de wensen van de Tweede Kamer om dierproeven op niet-humane primaten zo spoedig mogelijk naar nul af te bouwen, 1 vindt er in Nederland nog altijd veel handel in apen voor dierproeven plaats, bijvoorbeeld door Hartelust. Apenhandelaar Hartelust verhandelt apen over de hele wereld om ze te verkopen als proefdier aan universiteiten, commerciële proefdiercentra en farmaceutische industrie. De apen worden, tussen de intercontinentale vluchten van soms meer dan 13 uur, maandenlang gehouden in badkamerachtige ruimtes op zaagsel. Veel van de apen worden uiteindelijk gebruikt voor zogeheten giftigheidstesten. Hierbij worden ze in bedwang gehouden en krijgen ze middelen toegediend. Deze proeven kunnen gepaard gaan met immens veel pijn en leiden in veel gevallen tot braken, toevallen, gewichtsverlies, inwendige bloedingen, orgaanfalen of de dood.
“Het is bizar dat Nederland deze handel nog steeds faciliteert terwijl er zoveel leed bij komt kijken. Hartelust krijgt volledig vrij spel, onbegrijpelijk.”
Campagnecoördinator Animal Rights
Alsof deze handel en het gebruik van de apen op zichzelf niet al voldoende leed veroorzaakt, hebben er de afgelopen tijd ook serieuze incidenten in de handel plaatsgevonden. Zo werden er in november 2022 aanklachten ingediend tegen acht mensen in Cambodja, waaronder twee ambtenaren van het Cambodjaanse Landbouwministerie. Ze worden beschuldigd van samenzwering om in het wild gevangen apen te verhandelen en naar de VS te exporteren met vervalste documenten waarin staat dat de apen in gevangenschap zijn gefokt. 2 Deze beschuldigingen roepen niet alleen ernstige vragen op over de oorsprong van deze apen maar ook over de geldigheid van certificaten van apen die worden geëxporteerd uit Zuidoost-Azië.
Fatsoenlijke controle lijkt echter nauwelijks plaats te vinden. Zo gaf de Wetenschappelijke Autoriteit CITES op 21 maart 2022 een negatief advies af voor de invoer van 240 makaken om vervolgens slechts twee dagen later haar advies te herzien en een positief advies te geven met de volgende redenatie: “De WA vindt het aannemelijk dat het hier gefokte exemplaren betreft en is derhalve van mening dat invoer van […] uit Vietnam, geen nadelige effecten heeft op wilde populaties.” Animal Rights vindt het onacceptabel dat de WA als enige redenatie geeft dat het aanmerkelijk is zonder dit verder uit te zoeken of toe te lichten. Wildvangst veroorzaakt niet alleen veel dierenleed maar zorgt daarnaast ook voor een verlies van biodiversiteit en een verstoring van het lokale ecosysteem.
Fatsoenlijke controle lijkt echter nauwelijks plaats te vinden. Zo gaf de Wetenschappelijke Autoriteit CITES op 21 maart 2022 een negatief advies af voor de invoer van 240 makaken om vervolgens slechts twee dagen later haar advies te herzien en een positief advies te geven met de volgende redenatie: “De WA vindt het aannemelijk dat het hier gefokte exemplaren betreft en is derhalve van mening dat invoer van […] uit Vietnam, geen nadelige effecten heeft op wilde populaties.” Animal Rights vindt het onacceptabel dat de WA als enige redenatie geeft dat het aanmerkelijk is zonder dit verder uit te zoeken of toe te lichten. Wildvangst veroorzaakt niet alleen veel dierenleed maar zorgt daarnaast ook voor een verlies van biodiversiteit en een verstoring van het lokale ecosysteem.
Dit is helaas niet het enige bedenkelijke advies. In juli 2019 vraagt Hartelust een CITES vergunning aan voor de import van 120 makaak aapjes uit China. Ook hier geeft de WA een positief advies: “Proefdierinstellingen en medische onderzoeksinstituten verwerven enkel in gevangenschap gefokte dieren met een bekende ziektegeschiedenis. Uit het wild afkomstige dieren zijn daarom niet geschikt. Vermenging van wilde en gefokte dieren in zendingen is dan ook zeer onwaarschijnlijk”. Wederom wordt er geen énkele controle uitgevoerd maar simpelweg aangenomen dat wilde apen, door hun (theoretische) ongeschiktheid, niet in zendingen zullen voorkomen. Een redenatie die, ook met het oog op de fraude in Cambodja, niet zomaar kan worden aangenomen.
Animal Rights
Animal Rights is woedend dat deze handel nog steeds door Nederland ondersteund wordt en Hartelust hier zo gemakkelijk in kan handelen. De handel veroorzaakt enorm veel dierenleed en is een schimmige handel die per direct moet stoppen. Daarom organiseren wij op zaterdag 2 september een grote demonstratie tegen apenhandelaar Hartelust in Tilburg. Wij roepen iedereen op om in grote getalen te komen om te laten zien dat wij dit niet accepteren. De demonstratie vindt plaats van 13:00 – 15:00 uur op de Kapelmeesterlaan 112-b in Tilburg. Tot dan!
Op vrijdag 23 juni om 9 uur stonden slachthuis Verbist en de CEO voor de rechter in het Hof van beroep in Gent. Animal Rights spande in 2017 een rechtszaak aan tegen slachthuis Verbist in Izegem nadat de dierenrechtenorganisatie gruwelijke beelden naar buiten bracht van systematisch mishandelde runderen in Izegem. Op basis van louter procedurele argumenten werd het slachthuis in 2021 door de correctionele rechtbank van Ieper vrijgesproken voor dierenmishandeling. Animal Rights vond dit onaanvaardbaar en ging dan ook in beroep. Het zou een bittere pil om te slikken zijn om slachthuisgroep Verbist te veroordelen voor inbreuken op hygiëne en voor vleesfraude, maar vrijuit te laten gaan voor vreselijke dierenmishandeling.
Animal Rights campagneleider Els Van Campenhout: “De beelden spreken voor zich. Wij willen eindelijk gerechtigheid zien voor de mishandelde dieren die hun laatste momenten schreeuwend doorbrachten in dit horrorslachthuis.”
In de zaak voor het Hof van Beroep van Gent wordt Animal Rights bijgestaan door meester Anthony Godfroid. Die laat weten: “Het gaat om een juridische strijd op hoog niveau. In Frankrijk en Duitsland worden de beelden van dierenrechtenorganisaties wel aanvaard als bewijs. Ik hoop het Hof van Beroep van Gent te overtuigen zich te laten inspireren door de rechtspraak bij onze buren.”
Op 11 september 2017 bracht Animal Rights schokkende beelden naar buiten uit het runderslachthuis te Izegem. Op de beelden zien we hoe werknemers runderen systematisch mishandelen met de elektrische prikkelaar, stokslagen kregen en één stier werd zelfs anaal gepenetreerd. Angstige dieren moesten toekijken hoe lotgenoten opgetakeld werden aan de slachtlijn. De bedwelming gaat regelmatig mis en meerdere runderen worden bij volle bewustzijn de keel doorgesneden. De beelden werden gemaakt met verborgen camera’s die opgehangen waren in het slachthuis.
“De beelden spreken voor zich. Wij willen eindelijk gerechtigheid zien voor de mishandelde dieren die hun laatste momenten schreeuwend doorbrachten in dit horrorslachthuis.”
Els Van Campenhout, Animal Rights
Demonstranten van Animal Rights hebben met een stil protest aandacht gevraagd voor de rechtszaak terwijl de pleidooien in de rechtbank plaatsvonden
Beroep
De eerste rechter, namelijk de correctionele rechtbank van Ieper, verklaarde de burgerlijke partijstelling van Animal Rights ontvankelijk. De rechtbank in Ieper weigerde echter de beelden van Animal Rights uit het slachthuis van Izegem als bewijs te accepteren omdat ze verkregen zijn zonder toestemming. Dat verandert niets aan de dierenmishandeling die in de beelden te zien is. Het is een onrechtvaardige uitspraak en Animal Rights ging hiertegen dan ook in beroep.
Van Campenhout: “Wij aanvaarden niet dat onze beelden zomaar uit het dossier gegooid worden, terwijl in onze buurlanden undercoverbeelden wel als bewijs voor dierenmishandeling aanvaard worden in de rechtbank. De mishandelingen vonden plaats op onbewaakte momenten. Deze gruwelijkheden mogen niet ongestraft blijven!”
We zien minstens één rund ondersteboven hangend aan de slachtlijn dat pas stopt met schreeuwen wanneer ze een mes door de keel gestoken krijgt
Demonstratie
Demonstranten van Animal Rights hebben vanaf 9 uur postgevat op de Kouter ter hoogte van het prieel om met een stil protest aandacht te vragen voor de rechtszaak. Daarmee informeerde Animal Rights voorbijgangers over wat er gaande was in het Hof van Beroep. Animal Rights wil de misdrijven die tegen de dieren begaan zijn, eindelijk bestraft zien.
In alle bovengenoemde rechtszaken is Animal Rights opnieuw burgerlijke partij en wordt er gepleit voor de permanente sluiting van deze horror slachthuizen.
De mishandelingen gebeurden met stokken, elektrische prikkelaars en – zoals op deze foto te zien is – met het pneumatische penschiettoestel
Een intelligent en daarbij ecologisch nuttig diertje: de bever. Het feit dat het dier na jarenlang intensief bejaagd te zijn voor zijn pels en vlees – tot het punt van volledige uitroeiing – weer een terugkeer heeft gemaakt in Nederland is een fantastische ontwikkeling. Helaas denken ze hier in Boxmeer, Noord-Brabant anders over. Hier is een ontheffing aangevraagd om de bever te vangen en te doden om een toegangsweg naar een zorginstelling te preserveren. Animal Rights vindt dit onacceptabel en gaat samen met Fauna4Life in bezwaar tegen het besluit.
De bever weer de dupe van de mens
Sinds 2018 zijn er verzakkingen in het wegdek van de brug die leidt naar zorginstelling ‘Julie Postel’ in Boxmeer. Een familie bevers heeft hier zijn burcht gebouwd en hierdoor is de enige toegangsweg naar de zorginstelling onbetrouwbaar geworden.
Door schijnend ondoordachte, tijdelijke oplossingen en onvoldoende kennis over de bever, wordt er uitgeweken naar de makkelijkste en meest gewelddadige ‘oplossing’: de bevers vangen en/of doodschieten
Campagnecoördinator Aysis Plet
Omdat het belangrijk is dat de zorginstelling goed bereikbaar is voor hulpdiensten en leveranciers, moet er een veilige toegangsweg zijn. Er zijn sinds de beverfamilie hun burcht heeft gebouwd verschillende maatregelen genomen om de brug te beschermen, zoals bijvoorbeeld gaas ingraven, maar deze bleken onvoldoende effect te hebben.
Er ligt veel informatie voor het oprapen over hoe je schade aan toegangswegen en bijvoorbeeld dammen kan oplossen, zonder dat hier een dier voor hoeft te sterven. “Door schijnend ondoordachte, tijdelijke oplossingen en onvoldoende kennis over de bever, wordt er uitgeweken naar de makkelijkste en meest gewelddadige ‘oplossing’: de bevers vangen en/of doodschieten”, zegt Animal Rights campagnecoördinator Aysis Plet.
Vangen en doden is zowel onethisch als compleet nutteloos
Bevers zijn erg territoriale dieren. In het geval dat de bevers gevangen en elders uitgezet worden, zoals in de Maas, zullen de bevers naar alle waarschijnlijkheid terugzwemmen naar hun eigen territorium. De bevers verhuizen zal hoogstwaarschijnlijk niet succesvol zijn omdat er wordt verwacht dat deze geen warm welkom krijgen in andere provincies, gezien ze door velen als een ‘plaag’ worden beschouwd.
Zelfs wanneer de bevers worden weggevangen en/of gedood, wijst onderzoek uit dat als er in de directe omgeving andere bevers zitten, deze zich vrijwel zeker zullen huisvesten in de verlaten burcht. Het terrein moet dus ontoegankelijk of ongeschikt worden gemaakt voor de bevers, ongeacht of deze worden weggevangen en/of gedood. 1
De bever onterecht gedemoniseerd
De afgelopen jaren heeft de bever een slechte naam gekregen doordat beverfamilies hun huis proberen te bouwen op voor mensen ‘onhandige’ plekken. We mogen alleen niet vergeten dat wij in principe, als je de situatie omdraait, bouwen in het huis van de bever. Het kan dan ook niet zo zijn dat in het wild levende dieren zoals de bever constant verjaagd en/of gedood worden om ruimte te maken voor de mens. We nemen inmiddels namelijk al aardig wat grond in beslag in dit land.
De bever is geen last, maar een aanwinst voor de balans in de natuur. Hun geknaag zorgt bijvoorbeeld voor variatie en verjonging in het ecosysteem. Door hun dammen ontstaan er meertjes die weer andere diertjes aantrekken zoals kikkers, libellen en paaiende vissen. 2
De zoveelste keer dat Nederland beschermde dieren níet beschermt
Nederland heeft er een handje van om klakkeloos ontheffingen te verlenen die jagers de vrijheid geven om beschermde diersoorten te doden met de meest ongegronde onderbouwingen. Zo is er niet lang geleden een ontheffing verleend die het toestaat om konijnen te doden op het Texelse vakantiepark Landal Sluftervallei. 3 Dit vanwege ‘schade’ aan het vakantiepark, ondanks dat het konijn op de rode lijst staat. Tegen dit besluit zijn wij ook in bezwaar gegaan.
Animal Rights blijft zich inzetten voor deze dieren, gezien de wet deze dieren onvoldoende beschermt. Het is de hoogste tijd dat men leert om samen te leven met in het wild levende dieren.
Door schijnend ondoordachte, tijdelijke oplossingen en onvoldoende kennis over de bever, wordt er uitgeweken naar de makkelijkste en meest gewelddadige ‘oplossing’: de bevers vangen en/of doodschieten.
“En dit is legaal?”, vraagt Laura Bromet (GroenLinks) verbaasd wanneer Animal Rights op dinsdag 20 juni in de Tweede Kamer de petitie inlevert tegen het gebruik van levende lokdieren tijdens de jacht. De petitie is 11.550 keer ondertekend. Geregeld reageren mensen geshockeerd wanneer ze verteld wordt dat praktijken, zoals het gebruik van levende lokdieren bij de jacht of bijvoorbeeld het jaarlijkse vergassen van ganzen, hartstikke legaal zijn in Nederland.
Dat er nog steeds op onschuldige dieren gejaagd mag worden in Nederland is een kwalijke zaak opzich. Het feit dat er tijdens de jacht ook nog eens in gevangenschap gehouden dieren worden gebruikt om hun wilde soortgenootjes hun dood in te lokken, is onaanvaardbaar.
In de praktijk
Tijdens de jacht is het in de meeste gevallen legaal om een levend lokdier in te zetten als hulpmiddel. Zowel ganzen, kraaien, eenden als andere in het wild gevangen dieren kunnen hiervoor gebruikt worden. Eenden worden vastgezet in het water met een gewicht aan hun pootje, zodat ze niet weg kunnen vliegen. Wanneer hun soortgenoten, vrienden en familie overvliegen, maken de jagers hier misbruik van en knallen ze de weerloze dieren genadeloos af.
Mannelijke ganzen worden met een pin vastgezet in het veld met hun jongen en partner op een afstandje in een schuilhut. Als er andere ganzen overvliegen zullen de vastgepinde ganzen gaan roepen, waarmee er een kans ontstaat dat de overvliegende ganzen zich bij de groep voegen. Wanneer deze ganzen dichtbij genoeg komen, worden ze koelbloedig doodgeschoten door de jager. “Het is bijna niet te geloven, dat er in de tijd van technologie, vooruitgang en vooral steeds meer bewustwording, nog steeds wordt gejaagd. Om daarnaast ook nog in gevangenschap gehouden dieren te gebruiken om andere dieren hun dood in te lokken is een uiterst wrede manier om wilde dieren te doden”, aldus Animal Rights campagnecoördinator Aysis Plet.
“Het is bijna niet te geloven dat er in de tijd van technologie, vooruitgang en vooral steeds meer bewustwording, nog steeds wordt gejaagd. Om daarnaast ook nog in gevangenschap gehouden dieren te gebruiken om andere dieren hun dood in te lokken is een uiterst wrede manier om wilde dieren te doden.”
Animal Rights campagnecoördinator Aysis Plet
Levende lokdieren worden vaak gevangen uit het wild en weggerukt van hun families en vrienden. Er is weinig zicht op hoe deze dieren worden gehouden, en de regels omtrent het gevangen houden van deze lokdieren verschillen per provincie. Doordat de dieren in gevangenschap leven kunnen ze hun natuurlijke gedrag niet vertonen en dit zorgt voor extra veel stress en angst. Als een dier geen natuurlijk gedrag kan vertonen kunnen ze emotioneel en fysiek ontzettend lijden. Bij sommige dieren resulteert gevangenschap in verstoord gedrag zoals zelfmutliatie.
Lees hier meer over het gebruik van levende lokdieren in dit artikel:
PvdD Kamerlid Eva Akerboom met het kooitje waarin de petitie werd gepresenteerd
De petitie
Animal Rights spreekt duidelijke taal met deze petitie: stop met het gebruik van levende lokdieren tijdens de jacht. Wij kozen er voor om de petitie te presenteren in een kooitje, dit symboliseert het trieste bestaan van de lokdieren dat ze in gevangenschap doorbrengen. De reactie van de Tweede Kamerleden die onze petitie in ontvangst namen oogde positief, wij hopen dan ook dat er gauw vragen worden gesteld aan de verantwoordelijke minister. Het stoppen van het gebruik van levende lokdieren is een mooie, laagdrempelige stap in de goede richting naar een totaalverbod op de jacht. Animal Rights zal hier geen compromissen in sluiten.
Afgelopen donderdag vond het commissiedebat Dieren in de Veehouderij in de Tweede Kamer plaats. Oftewel, zoals Tjeerd de Groot (D66) het mooi verwoordde, gingen Kamerleden in gesprek over “de dystopie die de bio-industrie heet”. Het was een belangrijk debat. In 2021 is namelijk een wetswijziging aangenomen die het begin van het einde zou betekenen voor de bio-industrie. Ondanks dat het amendement is aangenomen probeert minister Adema (Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit) deze nu van tafel te vegen en met een eigen “alternatief” te komen.
Animal Rights campagnecoördinator Martine Ceton: “Het is misdadig dat een amendement zowel door de Tweede als de Eerste Kamer wordt aangenomen maar vervolgens niet wordt uitgevoerd door de minister. Volledig onacceptabel. Daarnaast is dit eigenlijk een 20 jaar oude kabinetsbelofte die eindelijk waar gemaakt zou moeten worden.”
In 2021 werd het amendement Vestering aangenomen door de Tweede en de Eerste Kamer. Een grote doorbraak in het dossier van de veehouderij. Het lijkt om een kleine aanpassing te gaan, maar deze zou verstrekkende gevolgen hebben. Dat zit als volgt: in artikel 2.1 van de Wet dieren is vastgesteld dat het verboden is om zonder redelijk doel een dier pijn of letsel te veroorzaken dan wel de gezondheid of het welzijn van het dier te benadelen. Het veroorzaken van pijn of letsel geldt dus als dierenmishandeling, tenzij dit voor een redelijk doel is. Een redelijk doel is hierbij een open norm waarmee nader mag worden ingevuld wat als redelijk kan worden beschouwd. Nu komt de crux, want met het amendement werd aan dit artikel toegevoegd: “onder een redelijk doel wordt in elk geval niet begrepen het kunnen houden van dieren in een bepaalde houderijsysteem of een bepaalde manier van huisvesting.”
Hiermee wordt het wettelijke verbod op dierenmishandeling aangescherpt. Het is niet langer toegestaan om dieren pijn of letsel te veroorzaken, dan wel de gezondheid of het welzijn van het dier te benadelen, ten behoeve van een bepaalde manier van huisvesting. Zo zouden dieren, volgens deze nieuwe wet, om hun welzijn en gezondheid te garanderen, natuurlijk gedrag moeten kunnen vertonen, daglicht moeten krijgen en voldoende ruimte moeten hebben om te bewegen. Ook is het niet meer toegestaan om fysieke ingrepen uit te voeren zodat dieren in krappe hokken kunnen worden gehouden. Hierbij kun je denken aan het afbranden van de staartjes van biggetjes, het onthoornen van kalfjes en het verwijderen van de achterste tenen van hanen.
https://vimeo.com/manage/videos/837302860
De acceptatie van het amendement door beide Kamers was een verademing. Natuurlijk zou dit niet gelijk de afschaffing betekenen van de vleesindustrie, maar het zou het begin van het einde in zicht kunnen gaan brengen. Alleen de handtekening van minister Adema van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit bleef uit. In november 2022 liet de minister weten dat hij de wet in geamendeerde vorm niet uitvoerbaar acht en dat hij daarom zélf een nieuwe wetwijziging zal voorstellen. De Partij voor de Dieren was verontwaardigd: “In plaats van omschakeling is de minister nu al 2 jaar bezig met een list om de wet te schrappen vóórdat deze van kracht gaat”, aldus Eva Akerboom (PvdD).
De minister wil met een Nota van Wijzigingen het amendement terugdraaien. In plaats van artikel 2.1 te wijzigen voegt hij aan artikel 2.2 Wet dieren een verbod toe. Hierin stelt hij dat het verboden is om “dieren in de veehouderij permanent de mogelijkheid te onthouden om te voorzien in nader aan te wijzen gedragsbehoeften”. Deze behoeften worden vervolgens aangewezen bij algemene maatregel van bestuur (AMvB), gebaseerd op een nog op te stellen convenant.
Waar in eerste instantie een duidelijk wetsvoorstel op tafel lag is dit inmiddels vervangen door een vaag convenant. Bovendien is het amendement eigenlijk een 20 jaar oude kabinetsbelofte die eindelijk zou worden waargemaakt. Het lijkt er nu op dat de minister door middel van een list het amendement probeert te schrappen.
De list van de minister viel niet in goede aarde tijdens het debat en de Partij voor de Dieren kon op veel steun uit de Kamer rekenen. Zo beargumenteerde de Groot (D66) dat uitvoerbaarheid al 30 jaar de reden is dat we dierenwelzijn te vaak uitstellen, dat we te maken hebben met een doorgeschoten veehouderij en dat dierwaardigheid niet onderhandelbaar zou moeten zijn.
De gemoederen liepen soms flink op. Adema was zichtbaar geagiteerd toen Akerboom (PvdD) hem vroeg wanneer hij ging laten zien dat hij dierenwelzijn écht belangrijk vindt. “Kan het beter? Ja. Maar verwijt mij niet dat ik niet bezig ben met maatregelen om het dierenwelzijn te bevorderen”. Akerboom reageerde scherp: “en toch zitten er nog 600 miljoen dieren vast in een verschrikkelijke bio-industrie”. De maatregelen waar Adema op doelde waren bovendien door de Kamer aangenomen moties van de afgelopen jaren. Hierop dook Bromet (GroenLinks en PvdA) in de discussie: “De maatregelen die de minister noemde zijn allemaal moties, het lijkt me heel normaal dat die worden uitgevoerd. Dat hoeft niet als een prestatie te worden gezien.”
Het werd helemaal gênant toen de minister het jaartal 2040 noemde. De overgangstermijn tot 2022 sluit aan bij de gestelde doelen in de Beleidsnota Dierenwelzijn van Minister Brinkhorst (2002) en de Nota Dierenwelzijn van Minister Verburg (2007). Ceton: “Nog eens 20 jaar wachten op deze belofte is volledig onacceptabel. Vooral omdat een dierwaardige veehouderij überhaupt al een tegenstrijdigheid is.”
Helaas mocht het debat de uitkomst voor nu niet beïnvloeden. Waar in eerste instantie een duidelijk wetsvoorstel op tafel lag is dit inmiddels vervangen door een vaag convenant en blijft het volledig gissen wat hieruit naar voren gaat komen. Volgens Animal Rights voorspelt dit weinig goeds. Uit de genodigden voor het convenant overleg is duidelijk af te leiden dat de vee-industrie de invulling van deze wetswijziging mag dicteren. “Werkt Adema voor de agro-industrie of voor het democratisch systeem?” vroeg Eva Akerboom (PvdD) terecht. Zo werden AVINED (pluimvee), Caring Farmers (natuurinclusieve kringlooplandbouw), CBL (supermarktkoepel), DZK (melkvee), LTO (boerenondernemersorganisatie), NAJK (agrarische jongeren), POV (varkensboeren) en SBK (kalversector) uitgenodigd.
Wat echter verbazingwekkend is, is het gebrek aan een dierenrechtenorganisatie aan tafel. Natuurlijk vindt Animal Rights dat ‘dierwaardige veehouderij’ überhaupt niet mogelijk is en dat de vee-industrie zo snel mogelijk dient te verdwijnen, omdat er geen enkele ethische grond is waarop deze industrie gebaseerd is. Animal Rights was niet welkom bij het overleg.
De gang van zaken is volledig ondemocratisch omdat dit proces volledig indruist tegen de beginselen van onze democratische rechtsstaat. Per 1 juli 2024 zou de wetswijziging in moeten gaan en Animal Rights eist dat het aangenomen amendement standhoudt. Animal Rights is woedend want dit wetsvoorstel had het begin van het einde voor de bio-industrie kunnen betekenen. We besteden hier dan ook zoveel mogelijk aandacht aan om zo maatschappelijke druk uit te oefenen op de minister. Animal Rights houdt het proces scherp in de gaten.
