Levenslang is de zwaarste straf die je in de ‘beschaafde’ wereld kan krijgen. Daar moet je heel wat voor op je geweten hebben. Toch is dat het lot waartoe de twee olifantenkalfjes veroordeeld zijn, die Artis bewust gefokt heeft.
Eerste Kerstdag 2025 kondigde pretpark Artis aan dat er op Kerstavond een olifantenmannetje was geboren met als moeder Thong Thai. Het olifantenkalf van Sanuk, een dochter van Thong Thai, is geboren op woensdag 4 februari.
Ondanks al de ‘greenwashing’-argumenten is het hoofddoel van Artis om geld te verdienen aan deze vorm van slavernij. Onder de aankondiging op de website “Hoera! Er zijn twee olifantenkalfjes geboren”, 1 staat niet voor niets “Bekijk de agenda” – want om 13:00 mogen de olifantenkalfjes naar buiten – en meteen daaronder “Koop je ticket” – want voor bijna 30 euro kan je daarbij zijn. En nog altijd zijn er drommen mensen die het koloniale relikwie Artis zullen bezoeken om deze vorm van uitbuiting financieel te steunen.
Het soortbehoudprogramma is een schoolvoorbeeld van ‘greenwashing’, want geen enkele gefokte olifant zal worden teruggeplaatst in het wild. Deze fokprogramma’s dienen de wilde populaties niet. Dierentuinen fokken voor levenslange gevangenschap en hun verdienmodel. Het doel is een continue aanvoer van nieuwe olifanten om deze iconische soort te kunnen blijven tentoonstellen. De gezondheid, het welzijn en de belangen van individuele olifanten zijn hieraan ondergeschikt.
En dat is de grootste misdaad van deze opzettelijke keuze die Artis maakt. Olifanten zijn intelligent, gevoelig en sociaal. Hun behoeften zijn complex, en wanneer aan die behoeften niet wordt voldaan – en geen enkele dierentuin kan daaraan voldoen – lijden ze fysiek en psychisch.
Iedereen met enig gezond verstand, waarnemingsvermogen en compassie kan het verontrustende gedrag herkennen dat wordt veroorzaakt door chronische stress en trauma: het eindeloos dezelfde rondjes sjokken (zie de de uitgesleten paden), zelfkalmering (door bijvoorbeeld een eigen slagtand te omhelzen met de slurf), het ‘weven’ (wiegen met het bovenlichaam) en andere stereotype bewegingen met poten, slurf of kop. Het zijn allemaal klassieke symptomen van psychische problemen.
Hoe egoïstisch én egocentrisch én gewetenloos moet je zijn om dergelijke individuen te fokken en vervolgens te veroordelen tot levenslange gevangenschap? En wie wil daar met bovenstaande kennis medeplichtig aan zijn?
De wetenschap is overduidelijk: olifanten lijden in dierentuinen. De politiek en de wet moeten dit erkennen. Olifanten hebben recht op hun vrijheid en hun gevangenschap is onrechtmatig.
Omroep Brabant kopte op 5 februari 2026: ‘Levende dieren bij destructiebedrijf Son, Rendac moet meer informatie geven’, 1 het Eindhovens Dagblad: ‘Veehouders vangen bot bij Raad van State: bedrijfsinformatie mag deels openbaar’, 2 en Nieuwe Oogst: ‘Animal Rights wint slag in zaak over documenten Rendac Son’. 3 Hieronder de uitleg daarbij.
2020 Wob-verzoek
Animal Rights heeft de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LVN) op 29 oktober 2020 verzocht om op grond van de Wet openbaarheid van Bestuur (Wob), de voorganger van de Wet open overheid (Woo), documenten openbaar te maken over destructiebedrijf Rendac Son B.V. over de periode 1 augustus 2018 tot en met 29 oktober 2020. Het ging dan met name over het aanbieden van nog levende dieren ter destructie.
Animal Rights heeft beroep bij de rechtbank en hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State ingesteld tegen het uitblijven van een besluit. Bij besluit van 17 februari 2022 heeft de minister, hangende het hoger beroep, een beslissing genomen op het verzoek van Animal Rights en de gevraagde documenten gedeeltelijk openbaar gemaakt.
2022 Milieu-informatie
De Afdeling heeft in haar uitspraak van 18 mei 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1432) geoordeeld dat een verzoek om openbaarmaking van informatie over het aanbieden van levende dieren tussen kadavers geheel over milieu-informatie gaat. Als een bedrijf levende dieren aanbiedt ter verwerking, dan houdt het zich niet aan de eisen en kan dat dus ook hinder en schade aan het milieu veroorzaken. Omdat het verzoek in zijn geheel over milieu-informatie gaat, had de minister binnen twee weken een besluit moeten nemen.
De Afdeling heeft verder het beroep van Animal Rights tegen het besluit van 17 februari 2022 gegrond verklaard. Dat besluit heeft de Afdeling vernietigd omdat ten onrechte informatie is weggelakt, gebaseerd op punten die niet van toepassing zijn op het verstrekken van milieu-informatie. De Afdeling heeft de minister opgedragen binnen zes weken na verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen met inachtneming van wat in deze uitspraak is overwogen.
Op 11 december 2022 heeft Animals Rights een beroep niet tijdig beslissen ingediend bij de Afdeling. Op 4 januari 2023 heeft de minister alsnog een besluit genomen zoals opgedragen door de Afdeling in haar uitspraak.
Met het besluit van 4 januari 2023 heeft de minister aanvullende gegevens, waaronder bedrijfsnamen, vestigingsadressen en nummers van de Kamer van Koophandel, uit de 72 eerder aangetroffen documenten openbaar gemaakt. De minister weigert echte, de Uniek Bedrijfsnummers (UBN-nummers) en Bedrijfsrelatienummers openbaar te maken.
Op de zitting van 16 oktober 2025 in Den Haag is gebleken dat de minister het nu wel eens is met Animal Rights dat de UBN-nummers openbaar moeten worden gemaakt en dat dit in het besluit van 4 januari 2023 ten onrechte niet is gebeurd. Daarom is het beroep van Animal Rights gegrond en dient het besluit van 4 januari 2023 te worden vernietigd.
“De Afdeling is allereerst van oordeel dat de bedrijfsgegevens geen persoonsgegevens zijn als bedoeld in artikel 5.1, eerste lid, aanhef en onder d, van de Woo. Dit artikel ziet op bijzondere persoonsgegevens als bedoeld in paragraaf 3.1 van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (hierna: AVG) en strafrechtelijke gegevens als bedoeld in paragraaf 3.2.van de AVG. Hiervan is geen sprake. Omdat niet is uitgesloten dat de bedrijfsgegevens herleidbaar kunnen zijn naar individuele personen is het belang van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer hier aanwezig.”
“De informatie waarom is verzocht heeft betrekking op de toezichthoudende taak van de NVWA op voedselveiligheid en misstanden in de voedselketen door dierenartsen. Het openbaar maken van informatie over de wijze waarop een toezichthouder toezicht houdt op bedrijven dient het publieke belang van een goede en democratische bestuursvoering.Openbaarmaking van deze informatie draagt bij aan het maatschappelijk debat en vergroot de transparantie van het toezicht door de NVWA. Dit sluit aan bij een ontwikkeling in wet- en regelgeving en in de bestuurspraktijk van toezichthouders om in toenemende mate actief toezichtinformatie over ondernemingen openbaar te maken (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 8 februari 2023, ECLI:NL:RVS:2023:488 en van 12 juli 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2679).”
“De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat het verzoek van Stichting Animal Rights, en in dat verband ook de gevraagde bedrijfsgegevens, milieu-informatie betreft. Informatie over het ter destructie aanbieden van levende dieren zegt namelijk iets over de toestand van de gezondheid en veiligheid van de mens, met inbegrip van verontreiniging van de voedselketen. Niet alleen dierlijke bijproducten zijn een potentiële bron van risico’s voor de volksgezondheid, maar ook levende dieren die zich tussen die dierlijke bijproducten bevinden (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 18 mei 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1432, onder 5.1). De onder 14 genoemde bedrijfsgegevens bevatten op zichzelf geen informatie over de toestand van elementen van het milieu, maar zijn in dit geval wel onlosmakelijk verbonden met de informatie over het ter destructie aanbieden van levende dieren die wel milieu-informatie betreffen.Openbaarmaking van dergelijke misstanden is weinig effectief als deze niet gerelateerd kunnen worden aan de bedrijfsgegevens. Daarom moeten bedrijfsgegevens in dit geval ook worden aangemerkt als milieu-informatie (vergelijk de uitspraak van 16 oktober 2019, ECLI:NL:RVS:2019:3490, onder 11.2).”
“In dit geval heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat het publieke belang van openbaarmaking van overheidsinformatie waaruit blijkt dat levende dieren aan destructiebedrijf Rendac Son B.V. worden aangeboden een zwaarwegend belang is, omdat deze informatie inzicht geeft hoe wordt omgegaan met de voedselveiligheid en dierenwelzijn. Naar het oordeel van de Afdeling heeft de minister zich redelijkerwijs op het standpunt kunnen stellen dat het belang van openbaarmaking in dit geval zwaarder weegt dan het belang van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer als bedoeld in artikel 5.1, tweede lid, aanhef en onder e, van de Woo.”
Het beroep van Animal Rights is daarmee gegrond. De beroepen van de veehouders zijn ongegrond. De Afdeling zal het besluit van de minister van LNV van 4 januari 2023 vernietigen, voor zover de minister de openbaarmaking van de UBN-nummers heeft geweigerd.
Niets overtuigt je zo zeer van het feit dat jagers/beheerders/stropers – één pot nat – gewetenloze dierenbeulen zijn als het kijken naar de beelden van dit genadeloze tuig in actie. Enkele voorbeelden:
Een jachttafereel uit de buurt van Amsterdam, Waterland, ten Zuiden van Zunderdorp in september 2025. We zien de hond van een jager een sloot in duiken en er weer uitkomen met een eend in zijn of haar bek. De eend is niet dood. Het is onduidelijk of de jager deze eend geschoten heeft – de eend ligt in dat geval al minimaal 4 minuten te creperen in de sloot (blijkt uit de niet geëditte beelden) – of dat de jager toestaat dat zijn hond achter wilde, beschermde vogels aanjaagt en verwondt. Beide zijn overtredingen. Je mag een dier niet laten lijden en de hond is geen toegestaan wapen. De jager probeert de eend de nek om te draaien, maar het dier begint wild met de vleugels te slaan – stuiptrekkingen noemen jagers dat. Wat we wel vaker zien, is dat de jager vervolgens het dier op de grond legt en er een tijdje op gaat staan totdat het spartelen, ophoudt. Dit is de werkelijkheid achter het, zogenaamd, steeds populairdere wildvlees. Dit is niet het ultieme scharrelvlees, dit is moord na mishandeling. Wees niet medeplichtig!
Animal Rights kreeg deze beelden toegestuurd. Volgens de begeleidende informatie zijn ze rond november 2025 gemaakt, ergens in de noordelijke helft van Nederland. Meer weten we helaas niet. Waar en waneer maakt ook niet zoveel uit. De beelden tonen een clubje sociopathische seriemoordenaars die hun slachtoffers – twee reeën – na ze te hebben vermoord, respectloos aan een touw achter zich aanslepen. Deze personen belichamen het kwaad in onze maatschappij waar dierenrechtenorganisaties als Animal rights tegen strijden.
Deze beelden zijn in oktober 2024 gemaakt net buiten Ransdorp, ten noordoosten van Amsterdam. We zien het moment van het schot niet en weten daarom niet hoelang de lijdensweg van de aangeschoten eend al duurde. Voordat de getuige begon met filmen, schoot de jager vanaf de rand van het weiland, waarna hij rustig naar het creperende dier sjokte; de lijdensweg van de eend duurde dus sowieso nog langer dan in de video is vastgelegd. We zien in de beelden een jager door een weiland lopen met de eend aan de poten in zijn hand. In de vee-industrie is het verboden om levende eenden aan de poten op te tillen! De eend flappert met zijn vleugels en beweegt zijn kop heen en weer. De jager ziet dat hij gefilmd wordt en reageert betrapt. Aangekomen bij een hek, waar een collega plezier-moordenaar op hem wacht, lijkt het erop dat de jager probeert de eend dood te drukken met zijn laars. De eend slaat nog altijd wild met zijn vleugels. Daarna probeert de jager halfslachtig de nek van het dier te breken. Maar de woerd beweegt nog steeds zijn vleugels. De jager tracht de eend aan zijn collega te geven aan de andere kant van het hek, maar die trekt zijn hand terug (omdat het dier nog leeft?). De eend valt op de grond. Het lijkt er verdacht veel op dat deze jager vervolgens op de eend trapt totdat deze stopt met bewegen.
In maart 2023 lag een gans in Reeuwijk hulpeloos te spartelen op de grond na te zijn aangeschoten te zijn , terwijl de jager in kwestie niets deed om het dier uit zijn lijden te verlossen.
Op een video die door een getuige is gedeeld met Animal Rights is te zien hoe een jager, optredend als ‘drijver’ van een groep jagers, in een jachtveld in de gemeente Hof van Twente een aangeschoten haas herhaaldelijk met een zogenoemde ‘drijfstok’ slaat of probeert te slaan. Het voorval vond plaats op woensdag 9 november 2022.
Om 09:45 in de ochtend, op 2 april 2025, werd er achter de Beijerscheweg, tussen de Beijersche Vliet en Achterbroek, geschoten op ganzen. Dit is bij Stolwijk in de Krimpenerwaard. Voorbijgangers filmden hoe een hond een aangeschoten gans naar de jager brengt. De jager tracht de gans te doden door het dier aan de nek rond te slingeren en gooit de gans daarna op de grond zonder te controleren of het dier dood is. Het dier spartelt daar wild verder. Jagers, bestuurders en handhavers gooien het ongetwijfeld weer op ’stuiptrekkingen’. Maar, wat de jager doet is echter illegaal. Cervicale dislocatie – het breken van de nek wat deze jager ondeskundig tracht te doen – is niet toegestaan voor het doden van ganzen.
Maandag 17 maart 2025 om 5 uur in de namiddag worden er aan de Veldstraat in Ohé en Laak in Limburg damherten doodgeschoten. Damherten worden in Limburg beschouwd als verwilderde dieren, waardoor ze niet de bescherming genieten van inheemse wilde dieren. De jagers en bestuurders willen geen damherten in Limburg. Maar zelfs als er al een ontheffing/vergunning is verleend door de autoriteiten om deze dieren te vermoorden, dan nog geldt er een wettelijke zorgplicht en een wettelijk verbod op dierenmishandeling. De eerste twee dieren sterven relatief snel. Het derde schot hoor je in de videoclip. Volgens de ooggetuigen werd het hert in de buik geraakt en leefde nog. Vervolgens werd een vierde hert afgeschoten. Je ziet in de clip hoe na het derde schot de jager(s) niet naar het geschoten hert toe lopen om te controleren of het dier wel dood is, maar het dier de rug toekeren en weglopen.
Bij een Vlaamse jachtpartij in november 2024 wordt een haas niet door een schot van een jager gedood, maar afgemaakt door de hond van de jager.
Bij een drijfjacht in december 2025 werd in Overijssel een haas aangeschoten die het vervolgens uitgilt van de pijn en stress en doodsangst.
Zaterdag 25 november 2017 filmde Animal Rights onvoorstelbaar dierenleed tijdens de drijfjacht op hazen in de Hoeksche Waard. Een haas werd door een groep jagers opgejaagd, vervolgens beschoten, door een hond achterna gezeten en uiteindelijk met zes klappen doodgeslagen.
Animal Rights ontving aangrijpende beelden van een dodelijk gewond reekalf in de regio Ronse, Vlaamse Ardennen. Het dier lag stuiptrekkend op de grond met een bloedende prolaps, nadat het neergeschoten werd door een jager. De opnames, gemaakt door een bezorgde voorbijganger, leggen bloot hoe gruwelijk en onnodig het dierenleed is dat veroorzaakt wordt door de jachtindustrie. De beelden werden gemaakt in de ochtend van zondag 2 maart 2025.
In 2019 kreeg Animal Rights videobeelden in handen, waarop te zien is hoe een jachthond wordt afgericht met een levende duif. Het dier hangt langdurig bij bewustzijn aan een touw te bengelen en is duidelijk gestresseerd.
In 2018 filmde Animal Rights misstanden tijdens de jacht in de Hoeksche Waard in Zuid-Holland. Levende lokganzen worden met een touw vastgezet aan een grondpen, waardoor ze slechts enkele stappen kunnen zetten. Ze komen alleen naar buiten om te zien hoe hun soortgenoten worden neergeschoten.
“De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) legt boetes op aan 6 eendenhouderijen en 2 vangbedrijven vanwege het ruw vangen van eenden. Het gaat om boetes van 1.500 tot 4.500 euro per bedrijf. De betrokken vangbedrijven krijgen de hoogste boetes, omdat zij herhaaldelijk in overtreding waren. Aanleiding voor het opleggen van de boetes zijn undercoverbeelden die de NVWA tussen augustus 2024 en januari 2025 ontving.”
Zes jaar na de vreselijke undercoverbeelden van het vangen van eenden uit 2018, besloot Animal Rights in 2024 te kijken wat de beloften van eendenslachter Tomassen Duck-To en de NVWA uit 2018 waard waren. Het antwoord was: niets! Er wordt nog altijd met eenden gegooid; de eenden worden nog altijd mishandeld tijdens het vangen en laden. RTLNieuws zond de beelden op 24 augustus 2024 uit.
Animal Rights kondigde na de RTL-uitzending in augustus al aan dat de dierenrechtenorganisatie niet opnieuw jaren zou wachten met het aan de kaak stellen van de mishandelingen in de eendenindustrie. In november trokken onderzoekers van Animal Rights er opnieuw op uit om op veilige afstand een lege eendenvrachtwagen vanaf het slachthuis te volgen naar een eendenmesterij. De tocht eindigde bij een eendenconcentratiekamp in bezit van eendenslachter Duck-To aan de Parallelweg 20 te Hierden in de gemeente Harderwijk. Animal Rights filmde het vang- en laadproces van begin tot eind. De Stentor publiceerde de beelden.
Uit deze nieuwe dronebeelden blijkt dat ook de onthullingen uit augustus 2024 Tomassen Duck-To niet tot inkeer hebben gebracht. De “minachting voor het welzijn van de dieren” is structureel. Aan de “bedrijfscultuur van veronachtzaming van het welzijn van de dieren” is niets veranderd.
Animal Rights bezorgde de beelden bij de NVWA.
“De NVWA heeft de beelden onderzocht en naar aanleiding daarvan besloten om handhavend op te treden. De NVWA concludeert dat eenden onnodig leden door de ruwe manier waarop ze werden gevangen en vervolgens in kratten werden gedaan.”
Belangrijk is wat de NVWA zelf aan haar nieuwsbericht toevoegt:
“De NVWA heeft ook zelf onaangekondigde inspecties uitgevoerd bij eendenhouderijen tijdens het vangen en laden van eenden. Tijdens deze inspecties zijn er geen overtredingen geconstateerd.
Divisiehoofd Inspectie van de NVWA Jan Willem van der Ham zegt daarover: ‘Wanneer wij erbij zijn, verloopt het vangen en laden zorgvuldig. Maar we zijn er vaak niet bij. En op de beelden zien we dat het dan dus ook heel onzorgvuldig en ruw kan gebeuren. Dat rekenen we de betrokken bedrijven zwaar aan. Daarom leggen we niet alleen boetes op. Wij hebben ook stevige gesprekken gevoerd met de betrokken bedrijven. Want het dierenwelzijn moet altijd geborgd zijn. Of wij er nou bij zijn of niet. Dat is en blijft de verantwoordelijkheid van de bedrijven zelf.’”
Animal Rights is op zich tevreden dat er consequenties verbonden zijn aan het mishandelen van dieren al vindt ze vanzelfsprekend dat de boetes te laag zijn en er eerder gedacht moet worden aan het sluiten van recidiverende bedrijven en het intrekken van vergunningen.
Verder vinden we dat eendenslachter Tomassen als ketenregisseur hier de hoofdverantwoordelijkheid draagt en dat aspect missen we in de verklaring van de NVWA. Animal Rights heeft immers in beeld gebracht hoe de chauffeurs van het bedrijf er met de neus boven op stonden. Tomassen wordt wel indirect gestraft omdat tenminste één van de bedrijven direct in het bezit is van Tomassen. Deze zaken kunnen worden toegevoegd aan het reeds lange Bibob-dossier van Tomassen.
Belangrijk en veelzeggend vindt Animal Rights ook de slotopmerkingen van de NVWA die er op neerkomen dat als de NVWA meekijkt er relatief netjes gevangen en geladen wordt. Deze bedrijven zijn echter niet te vertrouwen als er geen toezichthouder aanwezig is. Wat rest er dan verder nog dan deze industrie op te doeken?
Update
Uit feitelijke vragen die op 23 april 2026 werden beantwoord bij de begroting van het landbouwministerie blijkt dat door de NVWA in 2025 12 inspecties zijn uitgevoerd bij eendenhouderijen in het kader van vangen en laden van eenden. Wat de uitkomst daarvan is, blijft onduidelijk. Animal Rights vraagt die informatie op. Vangletsel – geconstateerd in het slachthuis – blijft op dit moment onbestraft: “De NVWA heeft geen maatregelen voor vangletsel kunnen opleggen. Dit door een uitspraak van het CBb over de controlemethode van de NVWA.” In 2025 zijn ongeveer 7.050 geregistreerd als ‘Dead On Arrival’ bij het slachthuis. 2
Op 14 januari 2026 zijn 18 witoorpenseelaapjes succesvol verplaatst van het Biomedical Primate Research Centre (BPRC) in Rijswijk naar een opvangcentrum in Spanje. De NGO’s Animal Rights, GRAAL en Centro Rescate Animal werkten samen met het BPRC om ervoor te zorgen dat de apen met pensioen konden gaan en hun verdere leven kunnen doorbrengen in een opvangcentrum onder de hoede van ervaren verzorgers.
Directeur Susan Hartland van Animal Rights: “De herplaatsing markeert een succesvolle samenwerking tussen de organisaties en we hopen dat dit opnieuw een stap is richting het beëindigen van het gebruik van primaten in wetenschappelijke experimenten in Nederland, en het begin van een nieuw tijdperk in beleid en financiering gericht op dierproefvrije innovaties.”
Directeur van het BPRC, Merel Langelaar: “BPRC hanteert hoge standaarden voor verzorging en huisvesting, ook voor dieren die elders worden geplaatst. Daarom vinden wij het belangrijk dat de penseelapen hun nieuwe leven doorbrengen in een goede omgeving. Op aanbeveling van Animal Rights en GRAAL is deze dierentuin gekozen. Castellar hecht, net als wij, groot belang aan dierenwelzijn. Daarom vertrouwen wij onze dieren met een gerust hart toe aan dit nieuwe thuis.”
Vanwege de door de Nederlandse overheid opgelegde vermindering van het aantal dieren, zijn de experimenten met penseelapen en het fokprogramma door het BPRC stopgezet.
Oorspronkelijk zouden de marmosets naar andere test- en fokfaciliteiten in Europa worden vervoerd, maar na contact tussen Animal Rights en BPRC werd verplaatsing van de dieren naar een opvangcentrum ook een mogelijkheid, waarbij Animal Rights aanbood te helpen bij het vinden van een geschikte plek voor de primaten.
Tijdens die zoektocht raakte GRAAL (Group for Reflection and Action for AnimaLs) betrokken en zij benaderde Animal Rights en BPRC met de mededeling dat de Spaanse dierentuin/opvangcentrum in Castellar bereid was alle 18 dieren op te nemen.
Marie-Françoise Lheureux, oprichter en voorzitter van GRAAL: “Wij zijn verheugd dat wij deze verbinding tot stand hebben kunnen brengen en dat deze 18 aapjes aan een nieuw leven kunnen beginnen. Dit internationale initiatief benadrukt de kracht van gezamenlijke inzet en samenwerking tussen dierenrechtenorganisaties, de dierentuin en het laboratorium. Het laat bovendien zien dat herplaatsing een levensvatbaar alternatief is voor het overbrengen van dieren naar andere onderzoeksfaciliteiten en biedt echte hoop voor de toekomst en de ontwikkeling van alternatieve methoden ter vervanging van bestaande protocollen met dieren in Europese onderzoekscentra.”
Directeur van Centro Rescato Castellar, Javier Lazpita: “Zoo de Castellar is erg blij dat wij primaten uit laboratoria een fijn en rustig pensioen kunnen bieden, zoals zij dat verdienen. Onze motivatie voor dit soort herplaatsingen is enorm.”
De aapjes zullen de rest van hun leven doorbrengen in ruime buitenverblijven bij Zoo de Castellar en genieten van het subtropische klimaat dat van nature bij hen past. Er zal niet worden gefokt met de dieren.
Alle betrokken partijen zijn positief over deze eerste samenwerking en hopen dat dit het begin is van meer herplaatsingen in de toekomst. Samen zullen zij de apen blijven volgen en hun verhalen vanuit het opvangcentrum delen.
UPDATE 15 januari 18:00: De penseelaapjes zijn nog onderweg en maken het allemaal goed. Er wordt onderweg regelmatig gestopt om de marmosets drinken, fruit en brokken te geven. Ze komen vanavond, 15 januari, aan in Spanje.
Update 16 januari 18:00: De 18 witoorpenseelaapjes uit het BPRC zijn allemaal in goede gezondheid in Zuid-Spanje gearriveerd. Ze zijn nu gehuisvest in ruime kooien in de originele paren zoals ze ook zaten bij het BPRC. Die kooien staan in het grote ruime en hoge verblijf dat hun nieuwe thuis zal worden. De marmosets kunnen zo wennen aan hun nieuwe omgeving in vertrouwd gezelschap, terwijl de verzorgers hun karakters kunnen leren kennen. Het idee is om de aapjes uiteindelijk in grotere groepen te gaan houden na onderlinge introductie.
Update februari: Het gaat goed met de marmosets in Spanje. De aapjes die origineel in paren leefden, worden langzaam bij elkaar geïntroduceerd, zodat ze in grotere groepen samen kunnen leven. Zie hier de recentste beelden:
