Animal Rights spreekt zich uit tegen het onrecht dat dieren dagelijks wordt aangedaan door middel van undercoverbeelden, onderzoek, juridische stappen en demonstraties. Met onze speeches tijdens deze demonstraties roepen we op tot verandering. We delen onze overtuiging dat ieder dier recht heeft op een leven in vrijheid, zonder uitbuiting en geweld.
Hieronder vind je een selectie van de speeches die we door de jaren heen hebben gehouden. Woorden die laten zien waar we voor strijden en waarom we ons blijven inzetten voor de rechten van dieren.
Ik ben Jeroen en ik wil graag beginnen met een stukje uit mijn nieuwe roman.
Over een vader en over een zoon.
Onder zijn overal bewegen twee tietjes. Van de tietjes kijk ik naar zijn bord.
Het was een vrouwtje. Bijna alle dieren die hij eet, waren vrouwtjes. Plofkippen en
uitgelegde leghennen. Zeugen en speenvarkens. Koeien en kalveren. Moeren en eenden. Lamskoteletten en geitenkaas.
Zoogdieren. Mammalia.
Zou hij het verband zien met zijn eigen, trillende memmen. Sombere ogen staren me aan. Kan hij mijn gedachten lezen?
Hij reikt naar zijn glas en neemt een grote slok romige koeienmelk. Hij drinkt geen pils meer bij het eten. Hij wil terug naar vroeger, naar Joris Driepinter, toen alles nog goed was. Met een melksnor pakt hij het melkpak en schenkt zich nog eens bij. Daarna kijkt hij naar mijn waterglas. Als hij daar ook melk in wil gieten, leg ik mijn hand erop.
Hij zegt: ‘Melk is goed voor je, jong.’
Ik zeg: ‘Melk is voor kalfjes.’
‘Wat zeg je nou? Is dat nou zo.’
Ik haal mijn schouders op.
‘Doe niet zo slim,’ bromt hij.
Ik haal nog eens mijn schouders op.
‘Je moet godverdegodver niet denken dat je slim bent.’
Ik open mijn mond om mijn opmerking te herhalen, melk is borstvoeding voor kalfjes, maar ik haper. Wil ik ruzie? Melk is niet voor volwassen mannen. Je bent toch geen baby man, met je melksnor vastgezogen aan de uier van een koe? Maar ik zeg het niet. Ik zit gevangen. Ik wil geen confrontatie. Al vind ik wel dat ik moet. Zijn domheid roept het op, zijn depressiviteit maakt me razend. Dat slome, wijdvallend hemd van hem vol kreukels, hij is niet wakker, hij is met zijn hoofd nog in een van zijn vieze stallen, zijn levenswerk. Fijn iets met dieren doen. Zijn hoofd is een kussen dat moet worden uitgedeukt. Ik wil hem binnenstebuiten keren en uitkloppen, zijn bedompte harses in elkaar stompen.
Ik zuig mijn longen vol, ik ga hem vertellen dat ik misschien niet slim ben, maar hij wel dom. Maar de verzameling armbanden rond de polsen van de vrouw die naast hem zit, rinkelt geïrriteerd op het tafelblad. Het teken dat ze tussenbeide komt. Het zwartgeverfde haar geroskamd, grote oorringen, om haar forse armen en rond haar enorme boezem spant zich het zwarte leder van het jekkie waarmee ze is vergroeid. In haar decolleté rust een opzichtige ketting, met daaraan alle dieren die volgens haar gevangen moeten blijven. Ze is bepaald niet de stille vrouw achter de mopperende kippenboer die mijn pa is. Vooral niet wanneer rond haar dunne mannenlippen een hard, verbeten trekje verschijnt.
Kijk die twee nou zitten. Het zouden je ouders maar zijn. De domme, boze veehouder en de domme, boze populist, samen op de barricade voor ons domme, boze agrolandje, in de greep van veevoerbedrijven en de Rabobank.
Lieve mensen, we hoorden het net weer galmen in de straten. Alle dieren vrij. Hoe gaan we dat nou doen, in het land van de karbonade-eters? Een land waar alles wat weerloos is dood moet? Nederland, het land met de meeste, lijdende dieren per vierkante meter ter wereld is ook wat Animal Rights betreft morgen al de eerste, veganistische vrijstaat op aarde. Maar hoe dan?
Wachten we op Den Haag, waar opkomen voor dieren meer dan ooit wordt gezien als een linkse hobby? Wachten we op wetten van ambtenaren van Landbouw, op toezichthouders en op rechters, die liever opkomen voor het inkomen van veehouders, de lol van jagers en het sadisme van proefdierfokkers? Wachten we op de media, op mijn collega’s in de journalistiek, die zelf nog elke dag hun muesli wegwerken met koeienkwark, die met elke lepel zuivelcocaïne bijdragen aan de georganiseerde misdaad die de industrie is?
Of gaan we eindelijk doen wat nodig is?
Dieren bevrijden.
We kunnen het ons nu niet meer voorstellen, maar Nederland was ooit het walhalla voor dierenbevrijders. Een halve eeuw geleden kwamen mensen van verre om van onze pioniers te leren hoe het moet. Niet dierenleed, maar dieren bevrijden was ons exportproduct. Het Dierenbevrijdingsfront en Lekker Dier, onze voorlopers, hun plan was doordacht, maar simpel.
Reken niet op de politiek, niet op de overheid, niet op de media. We moeten eerst zelf in actie komen. We moeten er zelf op uit. Niet door nog meer te demonstreren en nog meer petities te tekenen, nee we moeten de stallen in, de laboratoria. We filmen daar leven en dood van uitgebuite en mishandelde dieren, we maken zelf het nieuws. We zetten het zelf op de politieke agenda. En als we dan toch in die stallen zijn, nemen we meteen zoveel mogelijk dieren mee, de vrijheid in, de vrijheid die dieren verdienen.
Het werkte. Nederland werd wakker. Het avontuur van die jongens en meisjes met hun bivakmutsen, de burgerlijke ondeugd, het geluk van een dier dat voor het eerst daglicht zag. Het plezier spatte eraf. Dat sprak tot de verbeelding van mensen. Dit was dus de knop waar we op moesten drukken. Het avontuur van écht opkomen voor dieren. Geen betere manier om een breed publiek in het hart te raken, om de politiek te dwingen wetten te maken.
We hebben toen vooruitgang geboekt. Geen kippen meer in legbatterijen. Geen varkens meer aan kettingen. Geen kalveren in kisten.
Maar dat was lang geleden. Nu zijn stallen megafabrieken met camera’s, camera’s gericht op insluipers, niet op de dierenbeulen daarbinnen. Kippen lijden nog altijd elke dag aan hun lichaam. Varkens opgesloten in beton. Kalfjes gestolen van hun moeder. Eindeloze transporten op weg naar niets. En wat doen wij?
Soms lijkt de dierenbeweging van nu, met inmiddels tientallen stichtingen, voor elk dier één, niets meer voor elkaar te kunnen krijgen. Hoe kan dat?
Ik denk: we hebben ons uit elkaar laten spelen. We dachten dat we de industrie in een hoek hadden gedreven, maar op de een of andere manier zijn ze daar weer uit gekomen. We staan toe dat ze de tijd terugdraaien, dat het uitbuiten van dieren weer normaal wordt gevonden. Kip, het meest veelzijdig mishandelde stukje dier.
Melk, de witte motor voor mannentietjes. En wat doen wij?
Ga zometeen eens kijken bij de kraam van Animal Rights. Animal Rights weigert toe te kijken hoe wat we al hebben bereikt weer kapot wordt gemaakt. Animal Rights eist niets minder dan afschaffing van de dierenindustrie. Met haar strijd tegen de eendenindustrie én de konijnenindustrie is ze hard op weg om dat voor elkaar te krijgen.
Animal Rights opereert in de traditie van de echte dierenbevrijders, recht toe recht aan, gericht op het einde van elke misdadige industrie. Zelf hard bewijs verzamelen en daar campagnes op bouwen. Onderzoeksjournalistiek. Undercover gaan. Directe actie. Druk houden op industrie, regelgevers en handhavers.
Dus als je aan mij vraagt: hoe dan? Dan zeg ik: doe zelf wat. Stap uit je comfort zone en ga eindelijk de confrontatie aan met die kippenkluiver en de kalfjesontvoerder tegenover je aan tafel. Het begint bij jou. Doe je mond open. Je hebt er geen zin in, je wilt de sfeer goed houden, maar je moet.
Het bevrijden van dieren is een kwestie van doen. Niet bang zijn, jij hebt gelijk, je heb het alleen nog niet gekregen. Stop met afwachten, bevrijd je van het machteloze gevoel dat je er niet zoveel aan kunt doen. Meld je aan bij Animal Rights en trek die bivakmuts over je hoofd. Geniet van het avontuur dat dieren bevrijden is. Wees het vrije, rennende dier van je dromen. Alleen dan bevrijd jij jezelf.









